xoves, 28 de marzo de 2013

30-31 de marzo: Vixilia Pascual e Domingo de Pascua (C)


Evanxeo: Vixilia: Lc 24, 1-12; Misa do día:Xn 20, 1-9.

Comentario

A morte de Xesús, tal como aconteceu, foi un acontecemento difícil de vivir e asimilar por el mesmo; cando os evanxelistas narran a morte de Xesús, poñen nas súa boca palabras que eliminan ou suavizan esa dificultade de comprensión vital, pero non eliminan de todo o escándalo que para o mesmo Xesús, e sobre todo para a comunidade de seguidores e seguidoras, supuxo unha morte en ignominia, que no seu medio cultural e relixioso era considerada como a morte dunha persoa deixada da man de Deus.

mércores, 27 de marzo de 2013

Xoves Santo

 
Oración da noite, acompañando a Xesús

Signos:
Os da Última Cea: un mantel, un pan, unha xerra das de viño, unha toalla, unha almofía (palangana), un mandil.

Breve explicación do que imos facer:
Coméntanse os signos, que nos recordan a Última Cea e os signos que Xesús fixo nela. Queremos acompañar a Xesús, como un amigo/a acompaña a un amigo/a cando o ve pasando por unha situación tensa. Acompañar, para deixarnos arrastrar por el nas súas opcións de vida, no seu estilo de vida, na súa decisión firme de chegar ata a morte, se fixese falla, antes de renunciar a ser persoa de amor e de servizo. Entrar no mundo de sentimentos de Xesús, asociarnos a el, deixarlle a el que conmova a nosa existencia toda. Imos facer iso parándonos en cinco momentos especiais que Xesús viviu con especial intensidade, antes, durante e despois da Última Cea.

venres, 22 de marzo de 2013

24 de marzo: Domingo de Ramos


Evanxeos: Lc 19,28-40 e Lc 22,14—23,56

Comentario

Lemos hoxe dous anacos do evanxeo de Lucas; o primeiro, Lc 19,28-40, abrindo a Procesión de ramos, e o segundo, Lc 22,14—23,56, dentro da Eucaristía, para narrar a Paixón do noso Señor. O feito da entrada triunfal de Xesús en Nazaré, montado nun burriño, é un xesto simbólico, profético, nos que abundaban os profetas de Israel, e dos que Xesús mesmo, respondendo ao nervio profético que o caracterizaba, deu repetidas mostras: o xesto profético de tirar as mesas dos vendedores no adro do templo, o xesto do lavado dos pés aos discípulos, o xesto mesmo de partir o pan e de pasar o viño na cea de despedida, e outros que podemos espigar ao longo da súa actividade de anunciador da Boa Nova de Deus. O xesto simbólico de hoxe consiste nunha entrada triunfal en Xerusalén, ao estilo das entradas dos xerais triunfadores que naquela época se daban, pero montado nun burriño (o burro pasa a ser o símbolo principal), en paz, sen facer alarde de armas e poder, e co pobo humilde aclamando. É un xesto profético do anti-poder, do pacifismo e Xesús, dun liderado que se monta na humildade, no servizo entre o pobo, como ía montado sobre o corpo humilde dun burriño. Así é Xesús, así debería ser a súa Igrexa e as comunidades cristiás que a compoñemos. Así foron algúns dos xestos primeiros do Papa Francisco. En todo isto si que hai salvación de Deus. Oxalá a saibamos vivir e transmitir á nosa sociedade.

sábado, 16 de marzo de 2013

17 de marzo: Domingo V de Coresma (C)


Evanxeo: Xn 8,1-11

Comentario

Estamos de novo a voltas co perdón. Pero cunha diferenza significativa. O domingo pasado partiamos dun comportamento de Xesús –comer con publicanos e pecadores— cuestionado pola xente da teoloxía e da espiritualidade do seu tempo; botando man dunha parábola preciosa, a parábola do Pai pródigo en acollida e perdón, Xesús explicaba, xustificaba o seu comportamento. Hoxe o evanxelista Xoán sitúanos en vivo ante unha situación dramática, na que está en xogo a vida dunha persoa, unha muller por certo; chama a atención que, debendo ser condenadas á lapidación as dúas persoas que interveñen no adulterio, segundo ordena no libro do Levítico 10,10, aquí se traia unicamente á muller para a súa execución. Un máis dos miles de detalles patriarcais machistas que configuraban a cultura ambiental, da que os autores bíblicos formaban parte.

domingo, 10 de marzo de 2013

(dis)capacitARTE

Hace ya varios años que comencé a destinar gran parte de mis vacaciones a trabajar por los desfavorecidos en Tánger. Con el tiempo, he ido conociendo la realidad de un país tan cercano y a la vez tan lejano por desigual, injusto y violento.

Ahora ya somos un grupo l@s que nos acercamos cada año a recibir toda la vida que nos regalan quienes nada tienen.

    
Últimamente estamos trabajando en Casa Nazaret, donde los Hermanos Franciscanos de Cruz Blanca llevan adelante como pueden varios proyectos.

mércores, 6 de marzo de 2013

10 de marzo: Domingo IV de Coresma (C)


Evanxeo: Lc 15, 1-3. 11-32
 
Comentario

Estamos unha vez máis ante a parábola coñecida tradicionalmente como a “parábola do fillo pródigo”, un título nada apropiado, porque a parábola –verémolo— non debería estar centrada no fillo menor, fose cal fose o seu comportamento, senón no fillo maior, pola súa actitude pechada ante o perdón que o pai ofrece esplendidamente e, sobre todo, debería estar centrada no mesmo pai, que non se mide o máis mínimo á hora de acoller, perdoar e festexar pola volta do fillo extraviado. De xeito que a parábola máis ben debería chamarse a “parábola do pai pródigo”, porque efectivamente se prodigou ata o extremo na acollida do fillo errante.

martes, 5 de marzo de 2013

Por que orar?


QUE SENTIDO TEN QUE FAGAMOS ORACIÓN?

Igual demos por feito que todos, todas, tiñamos claro o sentido que tiña a nosa oración, o por que é bo, necesario, útil, axeitado, facer oración co ritmo e coas formas que cada quen vaia vendo convenientes para a súa vivencia espiritual concreta.
     Pero quizabes non todos o teñamos claro, e a todos, todas, nos conveña pararnos un pouco a pensar sobre disto. Propóñovos algunhas reflexións, que recollen a miña maneira propia de ver as cousas, que non ten por que ser a única, nin a que haxa que aceptar.

Para a cuarta sesión


Lecturas:
 
TORRES QUEIRUGA, A., Recuperar a creación. Por unha relixión humanizadora. SEPT, 1996
 
- Deus crea por amor (Cap. II, páxs. 91-108)
- Culpa, pecado e perdón (Cap.V, páxs. 201-245)
 
 
 
 
 
 
GUERRA CAMPOS, M., La confesión de un creyente no crédulo.
 
Verbo divino, Estella (Navarra), 1998.
 
 
 
 

Terceiro Encontro


Símbolo: 
A flor do toxo: insignificante, servizo humilde, persistencia, incomodador, espabilador, fermoso, rural. En todo coma Deus.

venres, 1 de marzo de 2013

3 de marzo: Domingo III de Coresma (C)


Evanxeo: Lc 13, 1-9

Comentario

Este Evanxeo está composto por dúas partes, unidas, iso si, pola chamada a emendarse: temos primeiro uns comentarios de Xesús a uns acontecementos violentos que, parece, se deran naqueles tempos (a morte duns galileos por parte de Pilato, e a morte de 18 persoas ao esborrallarse a torre de Siloé), un relato que soamente Lucas narra no seu evanxeo; e temos despois a parábola da figueira, que, na forma en que a conta a lectura de hoxe, é moi propia tamén de Lucas, acentuando a idea da paciencia, da actitude de intentar unha vez máis facer todo o que estea da nosa parte para que as persoas, as comunidades cheguen a dar o froito que delas se espera.