Escola de Espiritualide

11 de marzo: Domingo III de Coresma (B)

2012-03-06T22:32:00.001+01:00

Evanxeo: Xn 2, 13-25

Comentario:

O relato do evanxeo de hoxe presenta un feito histórico vivido por Xesús, que tamén recollen os outros tres evanxelistas, e unha prolongación simbólica do mesmo, que xa é cousa particular do evanxelista Xoán. O feito histórico narra un comportamento violento de Xesús, cando cun vergallo bota fóra do recinto do templo a vendedores de animais e aos que facilitaban o cambio de diñeiro, actividades estas que chegaran a ser necesarias para que no templo se desenvolvese o culto tal como a clase sacerdotal o fora organizando ou consentindo. A cousa chegara a converterse nun bo negocio para os responsables do templo, e Xesús non tolera que a casa do seu Pai estea convertida en casa de negocio. Protesta contra iso por unha vez dunha forma violenta.

O Evanxelista Xoán vincula ese acontecemento co da morte e resurrección

de Xesús. Certamente que as autoridades relixiosas xudías provocasen a condena e morte de Xesús dependeu en boa medida desta postura de Xesús ante o que era o negocio do templo, e o que era, en consecuencia, baleirar a fe en Deus do máis sinxelo e vigoroso: a gratuidade, a oferta plural, universal, a adoración limpa, o deixamento de comenencias persoais ou de grupo. Xesús, apaixonado sempre, por Deus e polo ben que unha boa fe en Deus lle traería sen dúbida á xente –apaixonado, polo tanto, tamén pola xente nun mesmo movemento--, non pode tolerar iso, e protesta de forma contundente. Ben sabía onde se metía con ese comportamento, que Xesús non era parvo, pero a liberdade fonda que o animaba, a liberdade ante a vida e ante a morte, dáballe forza e poder para facer o que fixo.

A Coresma é un tempo especial para purificar e liberar a nosa experiencia relixiosa de aditamentos raros. O negocio, os cartos sempre foron un perigo para a relixión; unha crítica frecuente que se nos fai desde fóra, ás veces non merecida, pero moitas veces si merecida, é a de que tamén nós convertemos a relixión nun negocio, e que, en consecuencia, desvirtuamos a orixinalidade do divino, a orixinalidade de Xesús: Deus xa non é algo, alguén, gratuíto para quen queira amigar con el e beneficiarse da súa amizade, sen mediacións interesadas, senón alguén que, ao cabo, demanda cousas, cultos, que acaban levando o carto dos nosos petos aos petos dos seus representantes. Purificar a relixión do veleno dos cartos é sempre un paso primeiro, se queremos pensar en novas evanxelizacións tal como agora o estamos facendo.

Esta purificación pode ter varios camiños; un camiño pode ser o de negarnos a todo acto cultual que estea condicionado ao pago dalgunha cantidade de cartos; outra cousa é que, coma membros dunha comunidade cristiá teñamos que colaborar cos gastos que a comunidade cristiá teña para o desenvolvemento da súa vida: culto, xuntanzas, formación, etc. Outro camiño pode ser o de protestar, de forma persoal ou en grupo, de palabra ou por escrito, cando vexamos que o culto a Deus está mediado polos cartos, transmitindo a idea de que, se non pagas, non podes acceder ás bendicións de Deus. Outro camiño é vivir, fomentar e transmitir que un pode atopar e gozar a presenza liberadora de Deus en espazos non ritualizados, non controlados polo clero, libres polo tanto da tentación dos cartos e do poder. Disto deunos moitas mostras Xesús que, aínda que acudía ao templo, ensinounos a descubrir a bendición de Deus sobre todo en lugares e circunstancias que non tiñan nada que ver co templo. O corpo da xente, sobre todo da xente máis débil por calquera debilidade, é o templo especial de Deus, onde especialmente debe ser honrado.

O desapego entre cartos e relixión pode e debe realizarse tamén noutros ámbitos ademais dos cultuais. Non hai moitas vinculacións, por exemplo, entre os poderes económicos e algunhas persoas ou institucións eclesiásticas? Por outra banda, purificar a nosa experiencia relixiosa debe empezar polo desapego dos cartos, pero seguramente esixe moito máis. Hai moitas máis maneiras, por desgraza, de afogar a nosa experiencia relixiosa. Hai moitos camiños de desenvolvela e mellorala; todo o que soe a apego e solidariedade cos máis débiles é o máis certeiro.

Preces:

NON FAGAMOS DA CASA DO NOSO PAI

UNHA CASA DE NEGOCIO

Que nas comunidades cristiás sexamos humildes, libres e valentes como o foi Xesús, para todo. Oremos.
Que saibamos descubrir e denunciar os abusos, máxime cando se fan co nome de Deus por diante. Oremos.
Que demandemos servicios relixiosos gratuítos, pola maior honra de Deus e proveito espiritual da xente, comprometéndonos a colaborar economicamente na marcha das nosas parroquias. Oremos.
Que participemos nas protestas contra os actuais grandes señores dos cartos e os seus servidores, que están afogando a vida dos máis débiles. Oremos.
Que descubramos a Deus coma unha gran oferta gratuíta de paz, de alento e de esperanza para a vida. Oremos.

Pregaria:

Collemos o vergallo, Xesús,

si que o collemos,

collémolo moitas veces,

pero para limpar a casa allea.

E falamos de secularismos,

de relativismos, de laicismos,

e aproveitamos tempos e ocasións

para fustrigalos incansablemente

coma os grandes causantes de todos os nosos males.

Pero á casa propia non se lle toca,

e quedamos tan panchos,

satisfeitos de ter limpado a casa de Deus

de canto a anoxaba e ofendía,

de ter liberado a experiencia de Deus

de canto a velaba e impedía.

Collemos o vergallo, Xesús,

pero só ata un punto,

o punto preciso onde aparecen os nosos medos,

e intuímos prudentemente

que seguir golpeando pode traernos consecuencias desagradables,

pode afectarnos ao peto

ou á honra, o bo nome, a boa fama.

E aí paramos,

aínda que a honra de Deus estea en xogo

e estea en xogo tamén o pan dos pobres,

os dereitos da xente humilde,

a esperanza dos homes e mulleres en paro.

Coller o vergallo, Xesús,

ata para iso podemos aprender de ti,

ata para iso quero aprender de ti,
que non son doados os camiños da fe e da vida,

do pan e da liberdade.

Xesús, Xesús,

saber coller o vergallo,

no teu nome,

só no teu nome

e no nome da xente máis débil,

a túa preferida,

para a gloria de Deus

que resplandece no respiro das persoas afogadas.

Signo:

- Un vergallo, un látego.

- Uns utensilios de limpeza.

- Unha presada de cartos, moedas ou billetes.

- Un santuario.

- A palabra Deus entre rellas ou barrotes.

5 de marzo: Domingo II de Coresma (B)

2012-02-29T20:04:00.000+01:00

Evanxeo: Mc 9, 2-10

Comentario:

O relato deste Evanxeo pódenos parecer estraño e algo fantasioso. Está construído polo evanxelista desde unhas referencias, a veces veladas, a veces manifestas, a elementos da tradición relixiosa, espiritual, xudía: o monte, o Sinaí, como lugar de encontro con Deus; os dous personaxes que viviron ese encontro: Moisés e máis Elías; os vestidos radiantes, como lle pasara a Moisés, cando baixara do monte despois de ter experimentado algo da presenza de Deus; a nube como expresión desa mesma presenza, real pero misteriosa; o conforto, a satisfacción, pero tamén

o medo de quen goza desa presenza. Deixándonos envolver por estas referencias culturais, teolóxicas, espirituais, podemos comprender mellor toda a fondura desta narración que recollen os evanxeos sinópticos.

O primeiro que nos transmite é que Deus pode ser experimentado; que formamos parte dunha tradición relixiosa que, entre luces e sombras, foi descubrindo, sentindo, gozando a Deus. Para nós Xesús é o mellor representante de toda esa tradición. Levados da súa man, podemos subir ao monte ou baixar ás fonduras do encontro con Deus, por camiños quizabes insospeitados, que, en todo caso, rompían en moitos aspectos coa tradición anterior da que Xesús formaba parte. Pero o encontro con Deus é posible, entre nubes sempre, sen seguridades, na compaña do grupo, abertos/as ao novo de Deus que en todo caso nos desbordará sempre, nos obrigará a enfrontarnos cos medos de todo buscador, e nos confortará coa paz de quen se sente sostido, alentado por un Pai-Nai maior no que todos/as atopamos a nosa casa, o noso fogar, a nosa tarefa, a nosa misión.

O novo de Xesús nisto de buscar e de experimentar a Deus ten que ver coa encarnación, coa carne, coa materia, co mundo, coa historia, coa xente, con cada persoa que me rodea coas súas risas e as súas penas; comigo mesmo/a, que son vida poboada totalmente por Deus, como o foi o mesmo Xesús. Xesús buscaba e experimentaba todo o de Deus saíndo polos camiños, atopándose coa xente, entrando en interacción vital con ela, desde a solidariedade máis fonda e radical, desde a expresión externa máis sinxela e cotiá. Este é o Xesús que se nos ofrece como compañeiro de vida e de camiño. Este é o Xesús que sería ben que alongásemos os cristiáns e cristiás coa nosa vida de seguidoras del. “Escoitádeo”, dicía a voz do ceo; seguídeo, imitádeo na novidade do Espírito, facede coma el fixo, e experimentaredes a Deus con verdade como el o experimentou.

O evanxelista e a Igrexa ofrécenos este relato no marco dunha vida de Xesús que está como orientada a unha etapa de maior sufrimento, de loita aguda, de paixón e morte. Só desde ter saboreado o bo de Deus e da súa causa –parece que nos di-, só desde aí se pode unha persoa empeñar en Deus e na súa causa tamén. E iso de saborear o de Deus e da súa causa podémolo facer a través de cousas moi sinxelas que compoñen a nosa vida de cada día: ver como un matrimonio adulto coida exquisitamente ao seu pai moi enfermo; ver como na situación de crise na que vivimos se acelera a solidariedade concreta que favorece que as persoas teñan o pan de cada día, a esperanza de cada día; ver que nestas mesmas circunstancias imos caendo na conta das inxentes carencias dun sistema político, económico que necesita devorar e devorar cada vez máis, para poder manter os privilexios de pequenos grupos de poder; ver como hai xente que segue que se propón dar coidados a quen sexa para que todo experimentemos algo tan simple e fundamental como é sentirnos queridos, acompañados, atendidos por alguén.

Estamos en tempos de crise, de loita especial polo tanto. Quen aprenda a gozar sinxelamente coa vida, poderá superar con esperanza os atrancos que a dificultan. E Deus está aí, precisamente aí.

Preces:

ESTE É O MEU FILLO BENQUERIDO. ESCOITÁDEO

Que te acompañemos, Xesús, polos camiños da vida, para experimentar contigo a Deus andando en solidariedade. Oremos.

Que andemos pola vida cos ollos ben abertos, para que non nos emboben as trampas dos grandes. Oremos.

Que teñamos un corazón humilde e sinxelo, para poder acompañarte nas cousas sinxelas da vida, nos encontros sinxelos coa xente, nas solidariedades cotiás. Oremos.

Que non nos encollamos ante as dificultades, que saibamos unirnos e reforzarnos, que colaboremos cos grupos que loitan e defenden o pan e a dignidade da xente máis humilde. Oremos.

Que non perdamos a fe, que non perdamos a esperanza, que saibamos espallar coa nosa presenza, coa nosa palabra, cos nosos comportamentos diarios. Oremos.

Pregaria:

No teu nome, Xesús,

levados/as da túa man,

alentados/as pola túa compaña,

subiremos ao monte da vida, ao monte de Deus.

No teu nome, Xesús,

guiados/as pola túa propia experiencia,

intentaremos bater co Deus sempre marabilloso

nas miudezas da vida.

No teu nome, Xesús,

estaremos atentos/as a cada encontro,

recordaremos cada nome,

acompañaremos cada existencia,

nas súas horas baixas ou altas,

como tenda sagrada do encontro con Deus.

No teu nome, Xesús,

descubriremos que hai saída para calquera crise,

que hai amencer para calquera noite,

que hai mañá, que hai luz,

que hai mesmo esplendor

para os corpos da xente derrotada.

No teu nome, Xesús,

facilitaremos a hora da xustiza,

a hora do universal pan de cada día,

a hora da dignidade da xente tida por menor.

No teu nome, Xesús,

na túa loita, na túa cruz,

no teu amor ata o extremo,

na túa solidariedade total,

cremos na resurrección.

Signo:

~ Unha cruz sobre un fondo de luz intensa.

~ Un rostro gozoso a carón dun rostro sufrinte.

~ Un grupo gozando da súa propia realidade.

~ Un rostro de Xesús, a quen hai que escoitar.

26 de febreiro: Domingo I de Coresma (B)

2012-02-22T19:46:00.000+01:00

Evanxeo: Mc 1, 12-13

Comentario:

Válenos de algo andar ás voltas outra vez coa Coresma? Tal como andan as cousas, coa chea de problemas que envolven a toda a xente, sobre todo á xente máis débil, ten sentido dedicarlle algún tempo a isto da Coresma? A fe, a relixión, Deus, Xesús, o Evanxeo pode significar algo para o home ou a muller que están no paro, ou que están collidos polo medo a que mañá poden perder o traballo, ou que ven como día a día as posibilidades de vivir con dignidade, aínda que sexa na pobreza, son menores? Non podemos desvencellar a Coresma de todo isto que a día de hoxe estamos vivindo. Deus, Xesús, non quere tampouco desvencellar a súa presenza de todo isto que a diario nos preocupa. Ao contrario, nisto que é a nosa vida quere acompañarnos solidariamente.
Os tempos que lle tocou a Xesús non eran máis doados do que os nosos; a xente máis débil non estaba menos desamparada do que o está hoxe entre nós; as crenzas relixiosas, aínda que as había e moi grandes, non eran menos baleiras do que poden ser hoxe as nosas. O panorama non era mellor. O futuro estaba ben pechado para a gran maioría da poboación, o sometemento era grande; os abusos, moitos. E Deus parecía que tamén calaba e consentía. Pero Xesús deulle cara ao que pasaba no seu pobo. Do que fixo e do que viviu, de como o fixo e de como o viviu, podemos aprender nós moito. Na Coresma poñémonos especialmente á espreita de Xesús e dos seus pasos. Queremos aprender del a maneira de se encarar coas dificultades da vida. Cambiando o que necesariamente debamos cambiar, Xesús pódenos valer moito, moitísimo. Diso alomenos estamos convencidos as persoas que o seguimos.
E o primeiro que nos di o Evanxeo de Marcos é que hai un Espírito, unha forza de ben que quere estar ao noso lado, como guía, como sustento, como fortalecemento. Un Espírito máis poderoso co poder dos máis poderosos deste mundo. Xesús deixouse levar sempre por ese Espírito. Fiouse del. Entregouse a El. Posiblemente non nos resulte doado deixarnos levar nós tamén por ese mesmo Espírito, pero ese podería ser o gran reto dunha boa Coresma: non lle poñer traba ningunha ao Espírito de Deus.
O Espírito daquela levou a Xesús ao deserto. A onde nos quererá levar a nós? Non o sabemos. Será cuestión de que lle deixemos a iniciativa. Quizabes ao deserto? Quizabes. Deserto quere dicir soidade, tentación, tempo de pensar, para que outros non nos pechen os ollos e nos fagan ver branco o que é mouro, e nos queiran colar por progreso e garantía o que non é máis ca esquilmo e volta aos tempos vellos; quere dicir ocasión para a romper coa instalación nas cousas materiais, no pensamento, nos ánimos, nos proxectos; deserto quere dicir tamén, por iso mesmo, pobreza e liberdade a un tempo. O Espírito que leva ao deserto e que nace do deserto é un Espírito moi fecundo.
Pero, a máis diso, o Espírito pódenos levar tamén ao encontro coa xente, a saír das nosas casas, das nosas propias vidas, a falar coa xente, a escoitala, a comprendela nos seus problemas pequenos ou grandes, a coñecer o que outra xente crente ou non crente está facendo para defender a dignidade humana na enxurrada de recortes á que nos están sometendo; a abrir os ollos cara a outros pobos que sempre andaron en crise e nós pouco por eles miramos; a animarse mutuamente, a fortalecerse mutuamente, a enrabiarse mutuamente, a consolarse mutuamente, a celebrar mutuamente as parcelas de vida e de dignidade que aínda posuímos ou que pouco a pouco imos conquistando.
Xesús, di Marcos moi secamente, vivía entre as feras, pero era servido polos anxos. É unha maneira de falar por comparanzas. Certamente Xesús estivo, como estamos nós, en tempos de loita, de dificultades, de tentción; as feras representan esas dificultades e tentacións. O Satanás tamén. Non nos enganemos, Xesús non nos priva de dificultades e malas tentacións. Pero garántenos que quen se deixe levar polo Espírito verá como o consolo de Deus o acompaña cada día. Falar de anxos é falar desa compaña certa dun Deus que nunca nos deixa da man. Por iso a loita da Coresma apunta con seguridade cara ao triunfo da Pascua.

Preces:

QUE O ESPÍRITO SANTO ILUMINE OS NOSOS PASOS

Para abrir os ollos e non deixarnos embobar por quen nos quere enganar con promesas fofas. Oremos.
Para fiarnos de Deus, de Xesús, e comprometernos no seu seguimento. Oremos.
Para escoitar o clamor das persoas e dos pobos que máis sofren os abusos dos poderosos e dispoñernos a axudar. Oremos.
Para ollar a fondo o noso corazón, a nosa vida, e limpala ben de calquera escravitude do mal. Oremos.
Para establecer lazos de unión e de solidariedade e facernos así fortes ante os problemas. Oremos.
Para amar e defender a natureza, o rural, a soberanía alimentaria de todos os pobos. Oremos.

Pregaria:

Que o Espírito, Señor,

que o teu mesmo Espírito,

me traia e me leve para onde ben queira,

e que eu non lle poña traba ningunha.

Se deserto e sequidade,

pois deserto e sequidade, Señor.

Se loita e desamparo,

pois loita e desamparo tamén.

Se é hora de romper cadeas

para unha maior liberdade,

que eu as vexa, Señor,

e fóra cadeas no teu nome,

e viva a liberdade que ti prometes!

Se son tempos de espera e resistencia,

de confusión e aínda de negrura,

que non me falte a túa luz na noite,

o teu abeiro, o teu amparo, a túa aperta.

Se son tempos de vivir con feras,

de andar coma años entre lobos,

que non nos falte no teu nome

nin a sinxeleza das pombas,

nin a astucia das serpes.

Que os teus anxos me sirvan, Señor,

que me ofrezan o teu consolo,

o consolo de irmáns e irmás,

e así me curta para a tarefa

de ser servidor/a de boas novas

ao teu lado a cada hora.

Que o deserto, Señor, me faga irmán, irmá,

que o deserto, Señor, me faga persoa de comuñón,

que o Espírito que a ti che ensinou os camiños da vida,

da loita e da festa,

me ensine a recrear hoxe os teus camiños

con alegría e firmeza,

con humildade e intelixencia.

No teu nome, Señor,

no nome dos teus fillos máis desherdados,

das túas fillas máis desherdadas que tanto queres.

Signo:

ü Unhas cadeas rotas.

ü Un deserto.

ü Unha persoa sola e ao fondo un grupo grande de xente, o pobo, o noso pobo.

ü Unha persoa en oración.

19 de febreiro: Domingo VII do Tempo Ordinario (B)

2012-02-13T10:37:00.004+01:00

Evanxeo: Mc 2, 1-12

Comentario:

Moi posiblemente, unhas persoas máis ca outras, esteamos algo enredadas co asunto do Entroido: ese estoupido de troula que pode convocar demandas fondas de liberdade e de ledicia fraternas, e que pode agochar ou canalizar torpemente moitas desilusións ante o que nos está tocando vivir nos tempos actuais. Xesús non quere estar alleo a nada diso, e ofrécenos a súa palabra, a súa presenza, a súa forza para axudarnos a xestionar diariamente a loita e a festa.
O cadro que nos ofrece o Evanxeo é ben significativo: un home tolleito, impedido de desenvolver a súa existencia satisfactoriamente, levado por outras persoas ante Xesús. E Xesús que inicia un proceso de levantamento dese home, ofrecéndolle reparar as súas fracturas internas, o seu pecado, e accedendo tamén a recompoñer o seu corpo impedido. Corpo e espírito, o interior e o exterior atendidos; as interferencias entre o benestar físico e o psicolóxico e espiritual que Xesús xa valoraba, témolo hoxe tamén cada vez máis claro, e o benestar espiritual faise condición imprescindible para o noso benestar físico, incluso cando o mal nos siga acompañando.
Unha boa experiencia relixiosa, seguidora de Xesús, sempre ten en conta esta maneira completa de coidarse a un mesmo e de achegarse ás persoas cando están precisadas da nosa axuda. As persoas crentes máis creadoras de todos os tempos sempre tiveron moi en conta esta dobre dimensión do acompañamento fraterno, social.
Xesús entra no terreo esvaradío da culpa e do pecado. Un terreo delicado no que á Igrexa, ás comunidades cristiás, a cada persoa nos custou e nos custa entrar con bo pé; un terreo no que temos cometido moitas torpezas, e por iso o campo do pecado e do perdón quizabes sexa hoxe unha das áreas máis desarboradas da experiencia relixiosa actual. Pero unha boa xestión da culpa e do pecado parece que resulta imprescindible para ter paz, para estar existencialmente ben asentado, para poder encararse coas dificultades que cada día a vida nos vaia traendo.
Xesús andaba sempre, de entrada, co perdón na man, como tamén vemos no relato de hoxe; Xesús arrebátalle á institución relixiosa do seu tempo o poder exclusivo e excluínte de xestionar o perdón de Deus. E, a través de si mesmo, dalgunha maneira democratiza, populariza o perdón, pero para nada o desvaloriza, como tampouco desvaloriza por iso mesmo o pecado. Non o saca dunha institución para darllo a outra. Sempre as institucións relixiosas tiveron un afán especial por acaparar o perdón de Deus. Para facerse servidoras dese perdón ou para servirse a si mesmas á conta dese suposto poder sobre o perdón de Deus? Líderes relixiosos do seu tempo, como eran os escribas e fariseos, protestan. Xesús saltaba por riba da boa teoloxía oficial do seu tempo. Para Xesús as persoas concretas, necesitadas de acompañamento, de axudas materiais e de perdón, pesaban máis ca a boa doutrina.

O mal físico (enfermidades, pobrezas, paro, abusos...) e o mal espiritual (desaxustes internos, problemas psicolóxicos, psiquiátricos, pecado...) teñen nos nosos tempos de crise un campo de expresión ben diverso e evidente. O perdón e a recomposición de vidas, tamén. Con Entroido ou sen el, Xesús fai unha aposta por estar ao lado de quen estea enredada nestas complexidades da vida, e invítanos a todos a beneficiarnos da súa proposta e, se queremos, e no que poidamos, a acompañalo na súa tarefa.

Preces:

GRAZAS, XESÚS, NUNCA TAL COUSA VIMOS!

Que a túa presenza siga acompañando as nosas vidas, que te sintamos fondo e vigoroso ao noso lado en cada hora. Rezamos xuntos/as.
Que nestes tempos de crise, cando o capital pretende amañalo todo rebaixando as posibilidades da xente máis débil, que te saibamos onda nós, acompañando e guiando a nosa protesta, a nosa loita. Rezamos xuntos/as.
Que cando o pecado nos fira a alma e o corpo, saibamos achegarnos ao teu perdón e ás persoas que humildemente, seriamente nolo ofrezan. Rezamos xuntos/as.
Que as comunidades cristiás teñamos a túa forza de ben e de solidariedade, para decidirnos a estar ao carón da xente que peor o está pasando nesta hora. Rezamos xuntos/as.
Que, contigo ao noso lado, saibamos gozar da alegría no Entroido e saibamos compangar a loita necesaria coa ledicia e o bo humor. Rezamos xuntos/as.

Pregaria:

Érguete.

colle o teu catre e bota a andar!

Dicho Xesús,

acompañando a súa palabra

co seu Espírito, coa súa forza.

Si, dicho a ti,

porque te coñece ben,

porque che quere moito,

porque espera moito de ti.

Que fas aí tumbada/o,

mentres a vida corre ao teu carón

a xente vai e vén

coa súa fardela ao lombo

arrastrando soños e esperanzas?

Non ves acaso

a tanta xente ferida nesta hora

que precisa de ti,

da túa presenza,

das túas mans,

da túa calor,

da túa fe,

da túa esperanza.

Máis ca nunca todos/as somos necesarias!

Non te revolvas máis nas túas vaguidades.

Se te atrofia o teu mal,

o teu desalento,

o teu pecado,

daquela abre a boca,

estende a man,

berra con quen berra,

que o perdón dáo Deus gratuitamente

e xa haberá quen cho achegue e dosifique.

Érguete,

xa está ben!

Non uliscas os gozos que te perdes?

Non albiscas os novos amenceres,

e a flor da primavera

inzando vizosa no teu peito?

Ah, meu fillo,

meu amigo e compañeiro,

miña amiga e compañeira,

érguete xa,

arriba, bota a andar

a carón da xente máis humilde desta terra!

Signo:

ü Un camiño longo, alumeado.

ü A imaxe dun amencer.

ü Un contraste entre luz e tebras, entre ledicia e tristura.

ü Imaxe do Entroido, imaxe de folgas pola crise.

12 de febreiro: Domingo VI do Tempo Ordinario (B)

2012-02-07T21:10:00.000+01:00

Evanxeo: Mc 1, 40-45

Comentario:

Este relato pecha esa xornada completa de Xesús, que o evanxeo de Marcos sitúa case ao comezo do seu escrito, para ofrecernos o contido e as formas de actuación de Xesús na súa tarefa evanxelizadora.
O cadro que describe ten unha intensidade especial, pois Xesús co seu poder de ben e de rehabilitación, persoal e social, sitúase ante a circunstancia extrema dun cidadán daquela época: un leproso. Por ser tal, era unha persoa que soportaba as dores físicas propias da súa condición, pero ademais e sobre todo, era unha persoa que padecía a exclusión social e relixiosa máis fonda: non podía vivir coa xente nas aldeas ou vilas, non podía ser tocado, un impuro que, como tal ser impuro, non podía acceder a nada que o puidese situar ao amparo de Deus e da súa tenrura. Tamén era un excluído de Deus.
E vai Xesús e tócao. Quebranta a lei que prohibía tocar a un leproso, e incorre el mesmo na mesma condición do leproso, por iso despois Xesús, como ben di o Evanxeo, tampouco podía entrar nas vilas e aldeas e, coma os leprosos, tiña que se quedar ás aforas, nos arredores apartados.. O que Xesús fai é algo realmente sorprendente: de entrada identifícase a fondo co leproso, ata se facer un con el, asumindo as consecuencias todas de tal feito. Enfróntase ás prohibicións sociais e relixiosas, rompendo o valado de exclusión que todo o mundo levantara, para protexerse, ante a existencia dun leproso. Unha vez máis Xesús actúa en liña con aquela convicción súa de que a lei, por moi sagrada que sexa, está sempre ao servizo do ser humano, e non este ao servizo da lei
No relato ten, pois, unha importancia especial o momento en que Xesús, estremecido, conmovido a fondo, estende a man e toca ao leproso. Canta importancia ten o xesto cotián de tocar, de tocar algo, de tocar a alguén con tenrura, desde a conmoción interior, transmitíndolle á persoa tocada toda a forza de apego, de solidariedade, de compromiso coa súa realidade concreta. De cantos milagres, pequenos pero importante milagres, somos capaces deste xeito no noso día a día. Seguro que todos e todas temos experiencias desta densidade do tocar con tenrura e compromiso e tamén do ser tocados coa mesma tenrura e compromiso. Xesús afonda ata o extremo esta experiencia humana liberadora.
Pero o tocar de Xesús ten por beneficiaria a unha persoa que sufría gravísima marxinación social. É inevitable que nos paremos a pensar que persoas entre nós sofren marxinación social. Se cadra eu mesmo, eu mesma? E é inevitable tamén que nos preguntemos cal é o noso tipo de relación con esas persoas marxinadas pola sociedade e mesmo polas institucións relixiosas que temos: Prostitutas, proxenetas, persoas drogodependentes, borrachas, a típica persoa rara, extravagante, con enormes dificultades de integración social, os homes e mulleres homosexuais, os homes e mulleres presidiarias ou ex-presidiarias, a xente de cor, a xente xitana, a xente do sur, ... Vémonos en relación con algunhas destas persoas? Non temos relación con elas porque as evitamos, porque para nada me aproximo a elas, ao seu mundo, aos espazos que elas habitan, porque me fago inaccesible ás súas seguras demandas? Como nos situamos ante esas persoas?
Xesús sae de si, da súa casa, anda os camiños da vida, por forza tense que atopar e atópase con xente de todo tipo, loxicamente é chamado, é requirido por esas persoas, escóitaas nas súas demandas, conmóvese a fondo ante esas e o que elas viven e solicitan, estende a man, achégase, tócaas, dálles a calor e a tenrura do seu corpo e do seu vigor interior, dáse no que sabe e no que pode, que é moito, implícase na existencia da outra persoa, como dixemos, saltándose leis e normas, e acábase convertendo nunha forza de curación, de liberdade, de reintegración persoal e social. E Deus é plenamente recoñecido e honrado neste tipo de acontecementos. A vida relixiosa acada o seu cumio cando estas cousas suceden na nosa vida.

Preces:

SE QUERES, SEÑOR, PÓDESME LIMPAR.

· Da nosa indiferencia ante as persoas que teñen poucas calidades, que están lonxe de ser a flor da sociedade. Confiados no teu poder, oramos.

· Da noso falar e falar, co que frecuentemente tocamos o tema da marxinación, sen dar pasos á fronte para arrimarnos á existencia de quen a padece. Confiadas no teu poder, oramos.

· Da pretensión que moitas veces temos a xente de Igrexa de excluír do agarimo de Deus a persoas que non encaixan cos nosos valores e comportamentos. Confiados no teu poder, oramos.

· Do noso afán tolo pola seguridade e por arredar de nós a calquera persoa que nos descoloque nas ideas, na economía, no noso uso do tempo, na organización da nosa vida. Confiadas no teu poder, oramos.

· Da covardía de non confiar, de non poñer toda a carne no asador para axudar a curar as persoas das súas pobrezas e marxinacións. Confiados no teu poder, oramos.

Pregaria:

Señor, Señor,

que a túa querencia me reanime,

que o teu poder me cure,

que as túas entrañas conmovidas por min me reconforten,

que a túa man me toque,

que a túa tenrura me pacifique,

que a túa palabra de aposta por min me restaure,

que o meu corpo quede limpo

e o meu ánimo recuperado,

que a túa atención me gratifique,

e me faga agradecido/a,

que a túa aperta me inclúa entre os irmáns e irmás,

que a túa man me leve ao abrazo de Deus,

que o que fas comigo me converta,

que os teus ollos me ensinen a ver doutra maneira,

a verte a ti doutra maneira,

a ver a Deus doutra maneira,

a verme a min mesmo/a doutra maneira,

a ver as persoas tidas por menos doutra maneira!

Señor, Señor,

se me tocas,

só con que me toques,

o meu mundo terá outra cor,

o mundo todo terá outra cor para min.

E escoito a túa voz conmovida:

Pois quero,

claro que quero,

como non vou querer!

Pois quero,

queda limpa,

queda limpo.

Signo:

ü A foto dalgunha persoa excluída.

ü Unha man de novo, tocando a alguén.

Festa do Lume 2012

2012-02-05T21:50:00.001+01:00

EN MEMORIA DA VIDA, MORTE E RESURRECCIÓN DE XULIO LOIS

AO ABEIRO DA MEMORIA DA VIDA, PAIXÓN E MORTE DE XESÚS DE NAZARÉ.

1.- Presentación e ensaio.

2.- A luz, o lume, que nos ilumina, clarifica e purifica.

CANTIGA

A Cristo cantamos na luz que alumea,

a Cristo cantamos co lume da fe.

LECTURA DO EVANXEO: Mt 6,22-23.

SIGNO

Luz no centro, silencio, oración.Pasámonos a vela uns a outras, en silencio, ou comentando algo,colócase no centro da celebración.

ORACIÓN

Porque me coñeces a fondo con amor,

GRAZAS, MEU DEUS

Porque me amas.

Porque comprendes a miña fraxilidade.

Porque me empuxas cara á luz e á transparencia.

Porque me queres san e feliz.

Porque me queres vivo e animado.

Porque me queres luz contigo.

Porque contas comigo

para o teu soño de irmandade real.

Porque ti nunca fallas.

CANTIGA

Mira, meu ben,

mira ben o que eu che digo,

eu son Deus,

eu son Deus moi dentro túa

e non inimigo á porta.

3.- Feitos/as de sal e lume

SIGNO: o sal ao pé da luz

LECTURA DO EVANXEO: Mt 4,13-16.

LECTURA DUN TEXTO DE XULIO LOIS (p. 11 de “Que no caiga la fe”)

Testemuños sobre Xulio Lois (o que o vai dicindo, érguese e proba o sal)

ORACIÓN

Sabíalo?

A túa vida non é para ti,

soamente para ti.

O teu corpo non é para ti,

soamente para ti.

O teu amor non é para ti,

soamente para ti.

Nin o teu humor,

nin a túa intelixencia,

nin o teu tempo,

nin os teus cartos,

nin a túa casa...

Sabíalo?

Estás feito de sal e lume.

Sal para salgar

e lume para alumear.

O teu é desfacerte coma o sal,

salgando os demais.

Non teñas medo a quedar desaborido

a conta de tanto salgar.

O teu é ir revendo coma a veliña

alumeando os demais.

Non teñas medo

a ser veliña que reve

a conta de tanto alumear.

Xa atoparás

quen repoña o sal gastado,

e quen acenda no teu corazón

un lume que nunca morre.

Que fermoso é ser sal e lume,

á sombra de Xesús,

para facer unha Galicia nova,

un mundo novo,

a carón da xente humilde desta terra!

CANTIGA

Mira, meu Deus,

aquí estou para quererte,

estas mans,

estas mans para servirte

en quen máis precise delas.

4.- Convocadas/os a un seguimento

LECTURA DO EVANXEO: Lc 9,57-62

LECTURA DUN TEXTO DE XULIO LOIS (p. 89 de “Que no caiga la fe”).

Momento para compartir desde a fe e a vida.

ORACIÓN

Coñézote polo teu nome,

sei como es,

como pensas,

como soñas

e coma actúas.

E conto contigo.

máis ca nunca conto contigo

Porque máis ca nunca

a alegría está ameazada

na praza da xente pobre.

Porque máis ca nunca

os poderosos urden artimañas

para retirar o pan da mesa dos/as famentos/as.

Porque a comunidade cristiá está enfraquecida

e hai poucos/as que ousen erguer

a pancarta dos soños

e presentar loita con paz,

e gozar a paz con loita.

Conto contigo, amigo, amiga,

conto contigo, compañeiro, compañeira.

Deixemos, se queres, as escusas

e poñamos a man sobre do arado,

que a terra é longa e xenerosa

e os froitos han de vir

nos outonos mainos das horas e da vida.

Conto contigo, amigo, amiga,

non te chamo para o fácil, ben o sabes,

chámote para o corro dos valentes.

Ofrézoche o que teño:

Alento, forza, humor, comunidade,

e ese inmenso ben

de saberte sempre rentes da vida

e de quen a fai, a goza e a comparte.

Conto contigo,

se queres, sígueme.

CANTIGA

Pra me atopar,

cómpre ter ollada limpa,

hasme ver,

hasme ver en quen traballa

por ter vida e tela digna.

5.- Ofrecemento

Ofertamos enriba da mesa do altar o último libro sobre Xulio Lois (Que no caiga la fe) e o libro dos Evanxeos.

Para a paz:

XUNTOS, IRMÁNS,

E COLLIDAS DAS MANS,

SEN MEDO E CON FE,

CANTOS DE FESTA RESOARÁN,

DE AMOR E DE BEN.

Para a Comuñón:

XUNTIÑOS O PAN DOS AMIGOS

HEMOS COMER,

XUNTIÑOS O VIÑO DO ENCONTRO

HEMOS BEBER.

CANTIGA FINAL

Que no caiga la fe,

que no caiga la esperanza,

que no caiga la fe,

que no caiga la esperanza.

Que no caiga la fe, mi hermano,

que no caiga la fe, mi hermana.

Que no caiga la fe,

que no caiga la esperanza.

Si se cae la esperanza de tu pecho,

si se acaba el deseo de luchar,

no te olvides del rostro de tu pueblo

e confía, el Señor te sostendrá.

Aunque el tiempo se presente muy difícil

y aumente entre nosotros la aflicción,

que no caiga la esperanza, hermano mío,

ni se apague la luz del Reino de Dios.

5 de febreiro: Domingo V do Tempo Ordinario (B)

2012-02-02T22:30:00.004+01:00

Evanxeo: Mc 1,29-39

Comentario:

Xa diciamos no comentario do domingo anterior que Marcos nos estaba presentando de forma corrida unha xornada completa da vida que Xesús determinara coller despois de romper co grupo de Xoán Bautista, ao que estivera vinculado por un tempo considerable. O texto de hoxe séguenos contando cousas desa xornada evanxelizadora de Xesús.
O relato está cheo de circunstancias sinxelas, ordinarias, cotiás, desas que compoñen tamén moitas veces o conxunto das nosas xornadas: ir de visita á casa duns amigos, consolar e aliviar a unha persoa enferma, preocuparse pola xente que o está pasando mal, falar dela, e facer todo o que se poida por aliviala tamén, comer, durmir, erguerse para rezar, e empezar un novo día con esa idea firme de seguir compartindo a Boa Nova de Deus, o Deus da Boa Nova coas persoas e circunstancias da vida que un vaia atopando ou buscando adrede. O ordinario da nosa vida de cada día podémolo encher, coma Xesús, deste fondo de ilusión e de novidade en Deus pola xente, ou podémolo vivir apagadamente, indo a rastro da vida, sen discernila, sen impulsala nin gozala nun mesmo e nos demais, na sociedade. Se nos apegamos a Xesús, seguro que recuperaremos tamén o seu estilo positivo, a súa maneira sinxela de enchelo todo de vida e de ilusión.
O estilo da vida de Xesús, a súa maneira de levar a cabo a tarefa de Deus entre a xente era así: Xesús ía á sinagoga, algo así como as nosas igrexas; ía tamén ao templo de Xerusalén, pero o seu forte eran as casas, as rúas, os camiños, as comidas, os encontros casuais; calquera espazo se lle facía propicio para transmitir coa palabra e cos feitos aquilo que levaba no corazón, que non era senón a glorificación de Deus mediante o benestar total, completo da xente. Fálase moito na Igrexa da necesidade dunha nova evanxelización das nosas comunidades, da nosa sociedade. Que forma máis sinxela e eficaz de facelo nos ofrece Xesús! Seguro que nos iría a todos moi ben se imitásemos as maneiras evanxelizadoras que tiña Xesús.
Dentro doutros detalles máis ou menos importantes que tamén aparecen neste relato, o que máis se destaca é esa disposición de Xesús a levar saúde ás persoas necesitadas dela que se achegaban a el. Non sabemos ben ata que punto Xesús tiña calidades de “curandeiro”, ata que punto os relatos do Evanxeo esaxeran e multiplican curacións para resaltar a forza, o poderío de ben que tiña Xesús; os estudosos máis serios din que si, que a súa forza de ben e de bondade era tanta que moita xente atribulada, aflixida, enferma, no corpo ou na mente, no corpo ou na alma, se sentía fondamente aliviada nos encontros con el. E non é de estrañar.
O Evanxeo, logo, invítanos a sermos tamén nos beneficiarios do poder curador de Xesús. Sen maxias de ningún tipo, desde a sinxeleza da fe, podemos achegarnos con moito proveito a ese foco de vida, de ilusión, de sanidade que emana da palabra e da vida de Xesús. E tamén doutras persoas que viven e actúan ao seu abeiro, cos seus mesmos método, co seu mesmo espírito, que as hai entre nós, grazas a Deus!
O Evanxeo invítanos tamén a sermos nós mesmos xente de curación, a que desenvolvamos en nós esa capacidade que Deus nos dá, por ternos feito a imaxe e semellanza súa, de xerar vida, saúde, ánimo, resistencia, paz..., que non está nada de máis en tempos coma os que estamos vivindo.
Esta labor podémola facer, coma Xesús, no día a día, no cara a cara de calquera momento. Podémolo facer tamén de forma máis organizada, desde a comunidade cristiá da que formamos parte, desde a asociación, o sindicato ou o partido político no que participamos. Podémolo facer de forma calada, ou de forma estridente, segundo vexamos que o precisa o ben da xente. Sermos hoxe nós, no que poidamos, extensión de Xesús no noso tempo, que cousa máis fermosa!

Preces:

TODOS, XESÚS, TE ANDAMOS A BUSCAR

Porque necesitamos da túa forza curadora en moitas horas de dor, de sufrimento, de medo, de pecado, de desesperación. Dicímosche con fe.
Porque na nosa comunidade cristiá, na Igrexa toda, queremos aprender as túas maneiras de vivir e de evanxelizar. Dicímosche con fe.
Porque queremos fortalecernos ao teu lado para poder ofrecer alivio corporal e espiritual a quen nolo demande. Dicímosche con fe.
Porque necesitamos a túa luz e a túa forza para enfrontarnos a quen nos tempos de hoxe quere aproveitarse dos débiles para engordar máis. Dicímosche con fe.
Porque es bo e marabilloso, porque es valente e loitador, porque nos abres os ollos e nos devolves as ilusións. Dicímosche con fe.

Pregaria: