luns, 18 de xuño de 2018

Breve crónica do Encontro en Sobrado dos Monxes




DE NOVO SOBRADO, DE NOVO A VIDA

Encontro da Escola de Espiritualidade en Sobrado dos Monxes, 8-10 xuño 2018


Venres, 8

E, dun lado e doutro, fómonos achegando a Sobrado dos Monxes. Sabiamos os camiños, sabiamos do sitio, coñeciamos o que nos agardaba. Así que os ánimos eran fortes. O día anubrado, mesmo con pingadas de cando en vez. Non importa. Nós moi ben dispostas. Mari Carme, que xa chegara a Sobrado pola mañá, para garantir servizos, estábanos agardando repartindo bicos, chaves e alentos. E fómonos acomodando nas respectivas celas monásticas, que sabían a gloria. Tempo para saudarnos, darnos bicos e apertas, espelirnos polos claustros ou arredores e dispoñernos para o rezo das Vésperas cos nosos irmáns, os monxes de Sobrado. Alí estivemos compartindo con eles a esperanza fresca que traiamos ao lombo. Algo de mágoa nos dá que, tal como teñen organizada a súa pregaria, non haxa espazos para expresar en oración pública o que traemos cando nos achegamos a Sobrado.

venres, 15 de xuño de 2018

Tempo Ordinario: 11ª semana


17 de xuño: Domingo 11 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mc 4, 26-34

Meditación

Con frecuencia, cando falamos de cousas de Deus, de Xesús, da Igrexa, da vida cristiá, insistimos en facer tal, en facer cal, ter que cumprir, ter que implicarnos dentro da comunidade cristiá, na vida social etc. Aínda que logo non fagamos moito, o noso empuxe máis fundamental é de que hai que facer, hai que facer. A primeira parte do Evanxeo de hoxe é un contrapunto a todo isto: hai que durmir, descansar, esperar, confiar, estar tranquilos. O Reino de Deus non é noso, é de Deus. Certo que hai que preparar a terra, ter boa semente e sementala, para que a planta do Reino de Deus poida medrar e frutificar. Pero é imprescindible tamén saber pararse, calar, escoitar, acoller, contemplar, agardar, fiarse …
Se non é así estaremos incapacitadas para descubrir a presenza do Reino de Deus no medio de nós, nas preciosas cousas miúdas da vida: aquel home esquizofrénico alterado que altera toda a convivencia familiar, aquela muller maior que fai marabillosas miudezas para que o grupo cristián siga vivo, aquela parella de homosexuais febles que demanda comprensión, o milagre daquel home que empezou sendo un mocete preguiceiro e algo louco e que agora asentou e coa súa muller terma con ben da familia, ... Se non é así non teremos tempos para xuntarnos e falar, e explicarnos entre nós a vida, para entender e admirar, porque a vida, toda a vida na súa misteriosa e fecunda sinxeleza é a gran parábola do Reino de Deus.

mércores, 6 de xuño de 2018

Tempo Ordinario: 10ª semana


10 de xuño: 10º domingo do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mc 3, 20-35

Meditación

A proposta nova de Xesús, que fala dun Deus próximo, implicado nos pesares e gozos da xente, descoloca a moita xente, tanto polo que contén coma pola maneira en que el a fixo: o seu estilo de vida, a súa liberdade, a súa contundencia, a súa protesta contra as formas relixiosas que insistan noutras historias. Xesús intenta envolvernos a todas e todos nesa proposta, tanto para nos convencer de que somos persoas beneficiarias dese Deus achegado e servidor, coma para convencernos tamén de que ben podemos colaborar con el nesa tarefa.
O que atopa é rexeite. A súa mesma familia, nai, irmáns, pensan que está tolo e véñeno buscar. Os letrados, teólogos oficiais, acúsano de levar o demo dentro. ¿E nós que facemos ante esa proposta de Xesús, que tamén a nós el nos ofrece? ¿Qué facemos ante propostas novas, veñan de onde veñan, que nos cuestionan os nosos hábitos e rutinas, que nos empuxan a unha vida e a un mundo máis limpo, coherente, respectuoso, solidario? ¿Respondemos con escusas, con xustificacións, con ataques, con acusacións? ¿Qué facemos co reto que nos trae a xente refuxiada, ou o debilidade das nosas comunidades relixiosas, ou a ecoloxía, esa casa común que estamos desatendendo, ou a corrupción dos políticos, detrás da que moitas veces hai a nosa mesma corrupción? ¿Implicámonos ou desentendémonos? ¿Revolvémonos con soberbia ou escoitamos e acollemos con humildade e dispoñibilidade ás voces de Deus que nos chegan por eses camiños?

mércores, 30 de maio de 2018

Tempo Ordinario: 9ª semana


3 de xuño: solemnidade do Corpo e do Sangue de Cristo

Evanxeo: Mc 14, 12-16.22-26

Meditación

Tres xoves hai no ano que brillan máis ca o sol,
Xoves Santo, Corpus Christi e o día da Ascensión.

Así di o refrán popular; aínda que agora tanto a Ascensión como o día de Corpus celébranse en domingo. A grandeza deste día xa se celebra na data do Xoves Santo, relacionando ben deste xeito a entrega do pan e do viño na última cea de Xesús coa súa vida de servizo ata a morte por todos nós, por toda a humanidade. Que sinxelo, fondo e provocador é o signo que Xesús fixo! Xesús era realmente xenial! Vivía as cousas con tanta implicación, con tanta fondura, que sempre atopaba a palabra apropiada, o xesto axeitado, o símbolo preciso para axudarnos a entender o que foi a súa vida no medio de nós; para deixarnos claro ata que punto se implicou na nosa existencia fráxil, sempre con vontade de servizo.
Así ese pouquiño pan, ese groliño de viño, símbolos de toda a súa existencia entregada por nós, convértense para nós nunha presenza viva do mesmo Xesús. Cando en comunidade, recordando todo o de Xesús, collemos o pan nas mans, cando comemos o pan e bebemos o viño facéndoos parte do noso corpo, da nosa existencia, cando deixamos que nos contaxien con toda a fondísima solidariedade que conteñen, daquela entramos nunha comuñón sen medida con toda a natureza, con todos os seres humanos, maiormente coa xente máis débil, e co mesmo Deus. Facémonos un, unha, en todo, con todo, con todos, con todas. É a gran comuñón.

xoves, 24 de maio de 2018

Tempo Ordinario: 8ª semana


27 de maio: solemnidade da Santísima Trindade

Evanxeo: Mt 28, 16-20

Meditación

As persoas que fomos bautizadas fómolo todas no nome do Pai ou Nai, do Fillo e do Espírito Santo. Hai unha maneira sinxela de entrar no mundo diso que chamamos Trindade, o mundo de Deus Pai ou Nai, do Fillo e do Espírito Santo. Non se trata de darlle voltas á cabeza, senón de darlle voltas ao corazón. En primeiro lugar para que o corazón perciba que todas as persoas (incluso as non bautizadas) somos persoas benqueridas por parte dun Deus fonte de amor a quen, non por casualidade e si polo exemplo de Xesús, demos en chamar Pai ou tamén Nai, que tanto ten; Xesús, impulsado sempre polo Espírito, axudounos coma ninguén a decatarnos deste amor de Deus e a deixarnos envolver por el, a gozar con el. E en segundo lugar darlle voltas tamén ao corazón para que, amando, solidarizándose e servindo como Xesús, algo como Xesús polo menos, descubramos o marabilloso que é amar e non só ser amado, servir e non só ser servida. O Espírito que impulsou a Xesús tamén nos impulsa a nós, se o deixamos.
Desta maneira, na vida, sen entrar en historias raras, irémonos introducindo nese mundo máxico, divino, do amor, que por forza é sempre comunitario, na súa fonte e nas súas prolongacións nas nosas existencias pequenas. Se entramos no enredo comunitario do amor, estamos entrando en Deus, no Deus que é Trindade.

xoves, 17 de maio de 2018

Tempo Ordinario: 7ª semana


20 de maio: domingo de Pentecoste. Solemnidade

Evanxeo: Xn 20, 19-23

Meditación

O Espírito Santo estivo indo e vindo en moitos relatos ao redor da Pascua, da morte e resurrección de Xesús. Na liturxia celebramos a súa chegada aos discípulos, a todas e todos nós, como un acontecemento que sucede aos 50 días da Pascua, pero toda a Pascua está chea do Espírito de Deus, igual que toda a vida de Xesús estivo sempre envolta polo mesmo Espírito de Deus, igual que as nosas vidas están permanentemente envoltas nese mesmo Espírito. Outra cousa é que nos decatemos diso e que lle abramos as portas do corazón, da vida.
Pero, ¿que é o Espírito do que tanto falamos? Non é ningunha cousa máxica, aínda que ten moito de maxia, moito de marabilla, moito de sorprendente. É algo así como ese alento de Deus que o envolve todo, que o nutre todo, que o sustenta todo, que o empuxa todo cara ao ben. É o asento último da nosa existencia. No evanxeo de hoxe o Espírito é o que fai que Xesús sexa home de paz e envolva coa paz e coa alegría a quen andaban en medos; o Espírito é o que empuxa á tarefa a quen estaban encollidos e case renunciando aos soños que Xesús prendera nos seus corazóns; o Espírito é quen nos capacita, quen nos fai valentes para facerlle fronte ao mal; quen nos fai imaxinativos para soñar camiños novos cando estamos atrancados, e a maldade propia ou allea nos bloquea, nos anula. O Espírito dá ás. Xesús experimentouno e gustaríalle que tamén nós o experimentásemos. Por iso nolo pasou, nolo pasa.

xoves, 10 de maio de 2018

Tempo de Pascua: 7ª semana


13 de maio: solemnidade da Ascensión do Señor

Evanxeo: Mc 16, 15-20

Meditación

Na cultura do tempo no que se escribiron os evanxeos entendíase que o mundo estaba distribuído así: a xente vivía na terra; Deus estaba arriba, no ceo, vivindo alí na súa gloria, e desde alí relacionábase connosco, ben por propia iniciativa, ben accedendo ás nosas súplicas; os anxos eran os seres espirituais que facían de mensaxeiros entre o ceo e a terra; Xesús mesmo fora mandado do ceo á terra para nos salvar, e ao ceo volvera cando rematou a súa tarefa. E por último, nos fondos da terra estaban os infernos ese lugar a onda ían parar os seres humanos ao morrer, se non eran resucitados. Xa era bastante común a fe na resurrección.
Para a xente moderna este é un esquema acabado. Deus nos está fóra de nós; Deus está en todo e todo está en Deus; os seres humanos vivimos en Deus. Deus é unha forza de vida permanente; o seu Espírito estanos alentando constantemente cara á inocencia, cara á honradez, cara á solidariedade, cara á xustiza, cara a un mundo irmandado en todo. Xesús, movido por este Espírito, abriu a fondo neste mundo un camiño de verdade e de vida; morto e resucitado está en Deus dunha forma plena, que cremos, pero que non somos capaces de describir. Estando en Deus está tamén nas nosas vidas, alentándonos para espallar o camiño de vida que nos propuxo, tan marcado pola fidelidade ao Espírito de Deus en todo, e pola afección extrema a achegarse á xente máis fráxil para acompañala no camiño da súa recuperación.
A memoria e compaña de Xesús resucitado pódenos facer persoas valentes, creativas, vigorosas e fecundas ata o inimaxinable. Xesús invítanos a situarnos no mundo en clave de participación, en clave de servizo, en clave de comunidades, en clave de esperanza. Todos, todas estamos chamadas a esa vida nova, definitiva, pacificada a fondo en Deus.

venres, 4 de maio de 2018

Tempo de Pascua: 6ª semana


6 de maio: domingo 6º de Pascua

Evanxeo: Xn 15, 9-17

Meditación

Xa falamos algo de parte deste evanxeo o venres da pasada semana. Hoxe engádeselle o primeiro parágrafo. Un parágrafo sinxelo, pero ben importante. Se Xesús nos invita a andar en amores, amizades e solidariedades, non o fai porque si, porque se lle ocorreu poñernos este mandamento. Invitándonos a amar, non fai senón compartir connosco o que el viviu fondamente. Invitándonos a amar respectando o querer da persoa amada, o Pai/Nai, comparte connosco o que foi o máis grande desexo da súa vida sempre: cumprir o querer do Pai/Nai, inserido no fondo do seu ser de fillo, como inxerido está tamén no noso ser de fillos e fillas de Deus.
Para Xesús andar enredado nestas solidariedades con Deus e coa xente foi a súa máis grande alegría, que tamén quere compartir connosco. Todo medra en nós co amor, coa solidariedade, coa xustiza. Sempre e cando non fagamos do amor unha palabra baleira, simplemente sentimental, e o enchamos de compromisos reais coa xente que nos rodea. Se non amamos a xente que vemos, mal podemos amar o Deus a quen nos vemos, nos dicía tamén Xoán nunha das súas cartas.