martes, 16 de xullo de 2019

Tempo Ordinario: 16ª semana





21 de xullo: domingo 16 do Tempo Ordinario

Evanxeo:  Lc 10, 38-42
Unha vez, indo de camiño, entrou Xesús en certa aldea e unha muller chamada Marta acolleuno na súa casa. Esta tiña unha irmá chamada María que, sentada aos pés do Señor, escoitaba as súas palabras. Marta, en troques, estaba moi apurada co labor da casa, e, achegándose a el, díxolle:
—Señor, ¿non che importa que a miña irmá me deixe a min o traballo? Dille que me bote unha man.
Pero o Señor respondeulle:
—Marta, Marta, preocúpaste e desacóugaste con tantas cousas, pero soamente unha é a necesaria. María escolleu a mellor parte e esa nunca se lle vai quitar.

mércores, 10 de xullo de 2019

Tempo Ordinario: 15ª semana




14 de xullo: Domingo 15 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Lc 10, 25-37
Unha vez achegouse a Xesús un xurista e preguntoulle para o poñer a proba:
—Mestre, ¿qué teño que facer para herdar a vida eterna?
El respondeulle:
—Que pon a Lei? Qué les?
Contestou o xurista:
—Amarás o Señor teu Deus con todo o teu corazón, con toda a túa alma, con toda a túa forza e con todo o teu entendemento, e o próximo coma a ti mesmo.
Xesús díxolle:
—Contestaches perfectamente; cúmpreo e vivirás.
Pero o xurista, querendo xustificarse, preguntoulle a Xesús:
—¿E quen é o meu próximo?
Xesús contestoulle:
—Nunha ocasión un home baixaba de Xerusalén a Iericó e asaltárono uns bandidos que, despois de o roubaren e mallaren nel, deixárono medio morto. Cadrou a baixar polo mesmo camiño un sacerdote, que, ao velo, deu un rodea e pasou de largo. Igual fixo un clérigo que pasaba por alí: ao chegar e velo, deu un rodeo. Pero un samaritano, que  ía de camiño polo mesmo lugar, ao velo, sentiu mágoa; e achegándose a el, curoulle as feridas con aceite e viño e vendoullas. Logo montouno na súa cabalgadura, levouno a unha pousada e coidouno. Ao outro día colleu dous denarios, deullos ao pousadeiro e díxolle: “Coida del e, cando volva, xa che pagarei o que gastes de máis”.
E ¿quen dos tres che parece que foi próximo do que caeu nas mans dos bandidos?
O xurista respondeu:
—O que practicou a misericordia con el.
Díxolle Xesús:
—Pois ti vai e fai outro tanto.

mércores, 3 de xullo de 2019

Tempo Ordinario: 14ª semana




7 de xullo: domingo 14 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Lc 10, 1-12.17-20
Daquela designou o Señor a outros setenta e dous e mandounos de dous en dous por diante del a todas as vilas e aldeas a onde tiña pensado ir. Díxolles:
—A anada é ben boa, pero os xornaleiros son poucos; así que rogádelle ao dono da colleita que mande xornaleiros para a sega. Ide e sabede que vos mando coma años entre lobos. Non levedes saco, nin alforxa, nin calzado, non vos paredes a parolar con ninguén polo camiño. Cando entredes nunha casa, antes de máis nada dicide: “Paz a esta casa”. E, se alí hai xente de paz, sobre ela repousará a vosa paz; se non a hai, volverá convosco. Permanecede na  mesma casa, comendo e bebendo do que teñan, que o obreiro ten dereito ao seu xornal. Non andedes dunha casa para outra. Cando entredes nunha vida e vos acollan, comede do que vos dean, curade os enfermos que haxa e dicídelles: “Xa chega a vós o Reino de Deus”. Pero cando non vos acollan na vila na que entredes, saíde ás prazas dicindo: “Non queremos levar da vosa vila nin o po que se nos pegou aos pés. Aí vos queda. Pero sabede que xa chega o reino de Deus. Asegúrovos que o día do Xuízo será máis doado de levar para Sodoma do que para aquela vila.
Cando volveron os setenta e dous dicían con moita alegría:
—Señor, aínda os demos tamén se nos someten no teu nome.
El contestoulles:
—Eu vía a Satanás caendo do ceo coma un raio. Porque vos dei poder para pisardes cobras e máis alacráns, e poder sobre toda forza inimiga, e nada vos fará mal. Con todo, non vos alegredes de que os espíritos se vos sometan; alegrádesvos, máis ben, de que os vosos homes estean escritos no ceo.

luns, 1 de xullo de 2019

Encontro en Sobrado dos Monxes:




Sobrado, 9 de xuño de 2019


Oración da mañá / preparación para a Eucaristía

1.- Tempo de silencio interior integrador para abrirnos ao Espírito

2.- Oración no Espírito Santo

CANTO:

MANDAS O TEU ESPÍRITO (3) /
E RENOVAS O ROSTRO DA TERRA.

A miña alma bendí o Señor, meu Deus ¡que grande es!

Encontro en Sobrado dos Monxes:




Sobrado 8 de xuño de 2019


Símbolo: Imaxe de Cristo crucificado  / Imaxe-cartel dunha persoa empobrecida.

“Cinguidos, pois, os nosos lombos coa fe e a observancia das boas obras, sigamos os seus camiños, tomando por guía o Evanxeo, para que merezamos contemplar no seu reino a Aquel que nos chamou”(Pról. 21).
“Non antepoñer nada ao amor de Cristo” (R.B. 4,21)
“Reciban coma ao mesmo Cristo a todos os hóspedes que chegan ao mosteiro, pois el mesmo dirá:”fun peregrino e acolléstesme”(Mt 25-35). “Sexan acollidas con particular coidado e solicitude as persoas pobres e peregrinas, pois nelas recíbese a Cristo máis particularmente; porque á xente rica o mesmo temor que inspiran move a honrala.”  (R.B. 53, 1.15)

1.- Momento de silencio e integración en Deus fogar común.

CANTO:
DÉIXATE QUERER, DÉIXATE QUERER,
DÉIXATE QUERER POR DEUS(2)

Non poñas trabas ao teu Amigo, non teñas medo a compartir
a marabilla dunha amizade, que te sosteña no teu vivir. (bis).

Breve crónica do Encontro en Sobrado dos Monxes



VODAS DE PRATA EN SOBRADO, 7-9 de xuño de 2019
(Crónica entre o amor e o humor)

Venres 7: en Sobrado,  como cumpría
Todo empezou en Sobrado, alá polo ano 1994. Os precursores, homes e mulleres, tiveron a feliz idea de botar a andar unha escola de espiritualidade atenta aos novos tempos, aos novos criterios teolóxicos que abrían camiño, á nova xente á que as rutinas de sempre xa non lles motivaban para viviren coma persoas cristiás no século novo que xa estaba ás portas.
E alí en Sobrado, co apoio material e humano da comunidade monástica cisterciense, a cousa botouse a andar. Alí tivo a súa sede para os cinco encontros do curso e para o mesmo remate do mesmo ata o ano 2000. E alí seguimos acudindo aínda agora para pechar cada curso coa estadía de tres xornadas en Sobrado, revinculándonos coas nosas raíces, e envolvendo no ámbito oracional do mosteiro os pasos cos que cada ano imos avanzando. (A Escola tería logo a súa sede dous anos no Monte do Gozo, un ano nos Paúles de Marín, 10 anos na casa de Exercicios de Santiago, e desde o 2012 no centro de Proxecto Home tamén en Santiago.
Cadraba de seu que alí celebrásemos as nosas vodas de prata de noivas e noivos, o espírito e máis todas e todos nós. E alí nos fomos achegando o venres 7, nunha tarde semiaberta, e un chisquiño friorenta para o tempo que era. Alí estaba o mosteiro estreando os espazos da portería, reformados, e alí estaba a fachada da igrexa monacal xogando ás agachadas connosco, ou, quen sabe, tamén poñéndose guapa como tal cómpre para o que nós e moita máis xente na mesma liña celebramos. E alí estaba Carme, Maricarme, desfacéndose en atencións para que todo estivese ben e a punto, e todo o mundo se sentise cómodo e satisfeito. Fomos 48 persoas; sumáronse tres persoas Isabel, Loli, e Soedade, que estiveran na escola desde o comezo e que agora andan en andanzas  espirituais diversas con Pablo D´Ors, co monacato laico, sempre ao abeiro do mosteiro que nos viu nacer. Que boa fada as ampare (a Fada pode ser un nome fermoso para o Espírito).

martes, 25 de xuño de 2019

Tempo Ordinario: 13ª semana




30 de xuño: Domingo 13 do tempo ordinario

Evanxeo: Lc 9, 51-62
Cando se ía cumprir o tempo de ser levado deste mundo, decidiu en firme ir a Xerusalén. E mandou mensaxeiros por diante. Entraron estes nunha aldea de samaritanos para lle prepararen pousada, pero non o recibiron, porque se decataron de que ía cara a Xerusalén. Ao veren isto, os discípulos Santiago e Xoán dixeron:
—Señor, ¿queres que digamos que baixe do ceo un raio e que os parte?
Pero el volveuse cara a eles e rifoulles. E foron para outra aldea. Polo camiño unha persoa díxolle:
—Seguireite vaias onde vaias.
Respondeulle Xesús:
—As raposas teñen tobeiras e os paxaros teñen niños; pero o Fillo do home non ten onde pousar a cabeza.
Díxolle a outra persoa:
—Sígueme.
Pero esta persoa contestoulle:
--Déixame ir primeiro enterrar a meu pai.
Respondeulle:
—Deixa que os mortos enterren os seus mortos; ti vai anunciar o Reino de Deus.
Outra persoa díxolle tamén:
—Señor, seguireite, pero deixa que primeiro me despida da miña familia.
Contestoulle:
—Quen despois de por a man no arado, mira para atrás, non é apto para o Reino de Deus.

mércores, 19 de xuño de 2019

Tempo Ordinario: 12ª semana



  
23 de xuño: Solemnidade do Corpo e Sangue de Cristo

Evanxeo: Lc 9,11b-17
Unha vez Xesús empezou a falarlle á xente do reino de Deus e curaba a cantas persoas o necesitaban. E, como xa ía caendo o día, achegáronse os doce e dixéronlle:
—Despide a xente, para que vaian as vilas e aldeas próximas en procura de sitio para se hospedaren e onde atopen algo que levar á boca, porque aquí estamos nun descampado.
Pero el contestoulles:
—Dádelles vós de comer.
Eles contestaron:
—Pero, se non temos máis ca cinco bolos de pan e dous peixes! A non ser que vaiamos mercar mantenza para toda esta xente.
Eran uns cinco mil homes. Pero el díxolles aos seus discípulos:
—Colocádeos en grupos e cincuenta.
Dixéronllelo e sentaron todos. El colleu os cinco pans e máis os dous peixes, ergueu a vista ao ceo, bendiciunos, partiunos e déullelos aos discípulos, para que llelos servisen á xente. Comeron todo a fartar e coas sobras encheron aínda doce cestas.