xoves, 27 de abril de 2017

30 de abril: Domingo 3º de Pascua (A)


Evanxeo: Lc 24, 13-35

Comentario:

O relato do evanxeo de hoxe é especialmente fermoso no seu desenvolvemento, e especialmente suxestivo no que nos propón para o crecemento da nosa fe. Debuxa graficamente o recorrido cara á fe en Xesús resucitado das primeiras persoas e comunidades cristiás, e debuxa tamén o recorrido cara á fe das persoas que hoxe queremos seguilo en comunidade. Todo o relato ten un aire de celebración eucarística, como se fose o modelo de referencia a partir do cal se fose elaborando máis tarde, pouco a pouco, o contido das nosas celebracións eucarísticas. Cantas veces falamos, e mesmo discutimos, do que han ser ou non han ser as nosas celebracións da Misa! Cantas veces se queixan os nenos/as e adolescentes, nos queixamos case todos do aburridas que son as nosas Eucaristías! Ollemos con calma para este relato-celebración; seguro que aprenderemos moitas cousas.

venres, 21 de abril de 2017

23 de abril: Domingo 2º de Pascua (A)


Evanxeo: Xn 20, 19-31


Comentario:

Xa se oen as primeiras liortas electorais, xa empezamos a volver oír palabras e palabras, promesas e promesas, que --xa o sabemos-- practicamente van quedar todas en nada. Palabras e promesas para gañar o noso voto e despois, que? Temos que recoñecer que na Igrexa tamén temos moita palabra de máis; énchesenos a boca con grandes ditos, con grandes promesas, que falan de liberdade, de paz, de fraternidade, de vida nova, de resurrección, de vida eterna... E que queda de tanta palabra? A Pascua, polo que ela é e polo que nela se celebra, tamén se presta para ter que dicir e ter que escoitar moitas palabras maiores, que igual esvaran polo noso corpo e polo noso espírito, sen pasar a nosa pel, sen superar as nosas emocións máis primarias. E despois, que? Sería unha pena que persoas e comunidades cristiás vivísemos as cousas así tan superficialmente.

martes, 11 de abril de 2017

Domingo de Pascua

De Pascua con María Madalena

(sobre Xn 20, 11-18)


Muller, porque choras?,
díxolle o anxo á Madalena
que entraba e saía sen deixar de chorar.

Bágoas de soidades,
bágoas de ausencias,
bágoas de amor,
de moito, de moitísimo amor.

16 de abril: Domingo de Pascua


Evanxeo: Vixilia Pascual: Mt 28, 1-10 (A)
                      Día de Pascua: Xn 20, 1-9.

Comentario:

Ningún evanxelista narra a resurrección de Xesús en si, como narraron outros acontecementos vividos por Xesús. Ninguén o viu, para o poder narrar. O que si nos transmiten os catro evanxelistas son circunstancias ao redor da resurrección, experiencias sobre da mesma, conviccións, modos de acceso a esa experiencia, consecuencias dunha fe na resurrección de Xesús, que é o que realmente lles interesaba transmitir. Todo rodeado dunha linguaxe simbólica, moi suxestiva, que apunta ao fundamental: a experiencia de encontro con Xesús resucitado como factor de relanzamento dunha vida de seguimento no que el dixera e vivira.

Pregón Pascual


Romariz, 15 de abril de 2017


TEMOS AUGA E LUME,
TEMOS ALEGRÍA,,
TEMOS PAN E FORZA
NA NOITE DA VIDA. (canto a repetir despois das estrofas 3,5,7,9)

Amigas, amigos todos,
de Romariz, de Fanoi, da Candia…
que importa que sexa noite,
se no ceo hai estrelas
e nas nosas mans veliñas,
se no noso corazón alguén,
sabio e amoroso,
puxo unha luz,
unha gran luz,
máis poderosa ca toda escuridade?

14 de abril: Venres Santo



Evanxeo: Xn 18, 1-19,42: Celebración da Paixón e Morte do Noso Señor Xesús Cristo

(Empezamos presentando as catro partes das que se compón a celebración de hoxe, despois da introdución: Liturxia da Palabra, Pregaria universal, Adoración da Santa Cruz e Comuñón.)

Introdución

Recollémonos en comunidade, diante de Deus, diante de Xesús morto na cruz. A morte sempre é algo digno de moito respecto, de agarimo, de agradecemento; a morte de Xesús tamén o é, e dunha maneira moi excepcional: Xesús, o fillo de Deus, sempre buscando servir e agradar a Deus, sempre buscando servir e agradar á xente máis débil, máis marxinada, máis pecadora…, Houbo xente que quixo acabar con el e coas súas ideas, e co seu estilo de vida tan de irmán. Matárono, e hai nisto un misterio grande de maldade que nos envolve a todos e todas, pero sabemos que Deus recolleuno na súa vida para sempre, e hai aquí tamén un misterio grande de vida e de salvación que a todos e todas nos alcanza..

Xoves Santo

Lavar os pés


"Logo, se eu o Señor e o Mestre, vos lavei os pés, tamén vós debedes lavarvos os pés uns a outros" (Xn 13,14).

Xoves Santo

Deixarse lavar os pés

"Pero, cando chegou onda Simón Pedro, este díxolle:
- Señor, vasme lavar os pés ti a min?
Xesús respondeulle:
- O que eu fago ti non o entendes agora; halo comprender despois.
Pedro replicoulle:
- Ti non me lavaras os pés a min endexamais".
(Xn 15,6-8a).