venres, 20 de abril de 2018

Tempo de Pascua: 4ª semana


22 de abril: domingo 4º de Pascua

Evanxeo: Xn 10, 11-18

Meditación

Para a xente que coñecemos ou aínda vivimos nunha cultura agraria, gandeira, máis ou menos tradicional, este Evanxeo dinos moitas cousas moi sinxelas e moi fondas. É certo que cando as ovellas son túas, arríscaste por elas ao máximo, exposte a perigos por elas; elas son algo da túa vida. É certo que quen as coida as coñece unha por unha, aínda que a unha persoa ignorante dese mundo todas lle parezan iguais: cada unha ten o seu aquel físico, aquela maneira especial de ser, de comportarse. É certo que o pastor sabe guiar e as ovellas o identifican como tal e como tal o seguen normalmente sen dificultades.
Que fermoso é saberte unha persoa, parte dunha humanidade, pola que Xesús se arriscou ata o punto de dar a súa vida! Que fermoso é sabernos moi particularmente coñecidos, cada home, cada muller, por Deus, por Xesús! Para el cada un, cada unha de nós, somos fillos, fillas únicas. Que fermoso é saber que ese coñecer de Deus, se nos fiamos da linguaxe da Biblia, é moito máis ca simplemente coñecer; coñecer significa coñecer a fondo, intimar, ter relacións entrañables. (Con ese verbo “coñecer” na Biblia noméanse incluso as mesmas relacións sexuais). Que fermoso é ver que a idea de Xesús é envolver a toda a humanidade neste círculo de paixón amorosa, paixón servidora, contaxiarnos dela, para poder facer deste mundo unha terra de irmandade, de veras!

xoves, 12 de abril de 2018

Tempo de Pascua: 3ª semana


15 de abril: Domingo 3º de Pascua

Evanxeo: Lc 24, 35-48

Meditación

Moitas das nosas palabras ao redor da resurrección e de Cristo resucitado soan a palabras baleiras, porque no fondo igual estamos baleiros dese encontro vivo, na fe, no espírito, con Cristo resucitado. Énchesenos a boca de grandes palabras. Repetimos o que oímos, o que lemos, o que pega ben, o que é doutrinalmente correcto. Se é así, convertémonos en testemuñas da nada.
Ser testemuñas de todo isto, dicíanos Xesús. Testemuñas non da nada, non da turbación, do desalento, do medo, como tantas veces transmitimos, senón da admiración, da paz, da ousadía. Non por nós mesmas, non pola nosa forza, senón polo vigor que Cristo resucitado acendeu nos nosos corazóns, na nosa vida toda.
Ser testemuñas da vida resucitada. E sómolo cando contemplamos e agradecemos a vida en nós, na natureza, nos animais, na xente. Sómolo cando axudamos a nacer experiencias de vida en persoas e circunstancias amargas, dolorosas. Sómolo cando en nós mesmas lle dámos paso a todo o que nos renova e mellora como persoas. Sómolo cando celebramos a vida en calquera das súas formas. Sómolo cando reservamos unha parte polo menos do noso (o noso afecto, o noso tempo, os nosos cartos, as nosas ansias…), para que tamén outras persoas poidan gozar coa vida. A maior gloria de Deus é o ser humano tendo e dando vida.

xoves, 5 de abril de 2018

Tempo de Pascua: 2ª semana


8 de abril: Domingo 2º de Pascua

Evanxeo: Xn 20,19-31

Meditación

Lido este evanxeo, podémonos preguntar: como é unha comunidade que cre en Cristo resucitado? Como son os homes e mulleres que a compoñen? Pois é unha comunidade pacificada, cunha paz fonda, que fortalece para pasar por horas boas e malas. É unha comunidade que se sente empuxada por Xesús a continuar a súa tarefa: a súa maneira de sentir a Deus, a súa maneira de crear irmandade entre a xente. É unha comunidade que para tal misión conta co regalo do Espírito Santo que nos chega a través de Xesús. É unha comunidade capaz de vivir o perdón, dándoo e recibíndoo. É unha comunidade que convive coas dúbidas, coas inseguridades. É unha comunidade que se fortalece co contacto diario con Xesús. É unha comunidade que mete as mans nas feridas deste mundo, para descubrir nelas a presenza viva de Cristo clamando solidariedade. É a comunidade de quen cre con humildade, e en Xesús pon toda a súa confianza para pasar por este mundo, coma el, facendo o ben, practicando a xustiza.
É así a nosa comunidade? Somos así cada un, cada unha de nós? Traballamos por irnos achegando a esta forma de vida e de convivencia?

mércores, 28 de marzo de 2018

Tempo de Pascua


TEMPO DE PASCUA

Empezamos o tempo de Pascua, que desde a celebración da Vixilia Pascual nos vai levar durante seis semanas á solemnidade da Ascensión, logo á de Pentecoste, na que celebraremos a presenza do Espírito Santo nas nosas vidas cristiás, na vida de todas as persoas e realidades que hai no mundo.

Durante a oitava de Pascua o Evanxeo de cada día permite aproximarnos á experiencia daquelas persoas que dun xeito sorprendente tiveron a experiencia de que Cristo estaba vivo no medio delas, no medio da comunidade, no medio do mundo. Morrera, pero a morte non lle arrebatara a capacidade de estar no medio dos seus –todo o mundo é seu--, iso si, dunha forma nova, que se percibe cunha sensibilidade nova.

Durante o tempo da Pascua invitarásenos a realizar nos mesmos esa experiencia de encontro con Cristo resucitado; cousa que non é cuestión de ningún tipo de maxia, senón cuestión de estar moi atentas/os á vida de cada día, pois é na vida de cada día onde Xesús se nos amosará a través de pequenos sinais que falan del, que nolo fan presente. Por exemplo, se eu levo tempo sen lle falar a unha persoa veciña, percibo que iso é un atranco para a nosa felicidade, e me dispoño a retomar esa relación, é a vida que trunfa en min, é Xesús que resucita en min, ou eu nel. Ou se estaba deixando de participar en algo comunitario, e vexo que non podo deixar de lado os intereses comunitarios, e me dispoño a volver a botar unha man, é a vida que trunfa en min, é Xesús que resucita en min ou eu en Xesús.

A Pascua é un clamor de vida, un clamor pola vida. A nosa Pascua sempre será unha Pascua parcial, en camiño. Pero é Pascua, porque é gustar xa o fermoso que é vivir, o fermoso que é compartir vida, o fermoso que é traballar para que a vida o envolva todo: natureza, animais, xente. A Pascua realízase sobre todo cando todo o máis fráxil da natureza, dos animais, das persoas, por fóra ou por dentro, é especialmente atendido, e recupera o gozo de vivir e de celebrar a vida. No nome do Deus da vida, que para a vida nos creou e para a vida nos recompuxo en Cristo Xesús.

venres, 23 de marzo de 2018

Semana Santa



SEMANA SANTA

Desde as orixes do cristianismo os seguidores e seguidoras de Xesús percibiron que a morte de Xesús e todo o que a rodeara tiña un especial interese e significado. Por iso desde os primeiros momentos lle prestaron especial atención aos relatos da Paixón que circulaban de comunidade en comunidade.

Desde o comezo do cristianismo tamén se celebraron con especial devoción os acontecementos que Xesús viviu nos derradeiros días da súa vida ata a súa morte, e con eles o misterio da súa resurrección.

Non é que a morte e a resurrección de Xesús teñan un sentido máxico. A morte e a resurrección de Xesús hai que velas intimamente unidas a toda a súa vida, ao seu estilo de vida e ás consecuencias que ese estilo de vida lle trouxeron a Xesús. Así a súa vida, a forza de tanto amar, de tanto servir ás persoas máis débiles, marxinais e pecadoras, acabou sendo unha vida aborrecida por xentes ligadas ao poder, que o levaron á morte. Pero, por iso mesmo, a súa morte acabou sendo unha morte gloriosa para o mesmo Xesús, e unha fonte de luz, de vida e de esperanza para todos os homes e mulleres que se queiran achegar con confianza a esta fervenza de amor e de solidariedade.

A vida de Xesús orienta as vidas das persoas que o queremos seguir. A morte de Xesús fortalece a quen coma el se enfronta, servindo, cos poderes do mal. A resurrección de Xesús encabeza e esclarece a nosa propia resurrección, cando a nosa vida é unha vida que se desenvolve na busca sincera do querer de Deus no respecto e servizo á xente.

Quizais estamos afeit@s a vivir a Semana Santa con certa rutina. Unha mágoa! E se intentásemos vivila a fondo, ao pé de Cristo, en comunidade, andando con el os camiños todos que o levaron do domingo de Ramos á Pascua de Resurrección? Seguro que nos había facer moito ben como persoas, como cristiás, como cidadáns.

xoves, 15 de marzo de 2018

Tempo de Coresma: 5ª semana


18 de marzo: domingo 5º de Coresma

Evanxeo: Xn 12, 20-33

Meditación

A xente do campo sabémolo ben. Se un gran de trigo ou un cachelo de pataca, ou calquera outra semente, son botados na terra, e polo que sexa, non se descompón para que o xermolo apareza, daquela non produce nada. Pero, desfacéndose para que a nova planta xermole, daquela haberá froito. Esta imaxe tan simple e tan clara valeulle a Xesús para explicar o sentido da súa vida e da súa morte: non era unha derrota estéril, era a oportunidade de producir vida para si mesmo, para os demais. Por iso mesmo, a súa morte, aínda que dolorosa, foi o momento do seu triunfo, da súa gloria.
Estamos ante o máis fundamental da persoa de Xesús. Así entendía el a vida e así a vivía: desfacerse para que outros poidan vivir; nisto atopaba tamén el a mellor vida, a maior gloria. E isto estaría ben que fose o que máis nos distinguise tamén a quen dicimos que o queremos seguir. Dar a vida podémolo facer de mil maneiras, na vida familiar, na vida parroquial, no traballo polo común, na participación social… A tentación vennos sempre de querer mirar por nós, polo noso engorde, e pasar de todo o que aconteza ao noso redor.

mércores, 14 de marzo de 2018

do 11 de marzo ao 28 de abril de 2018


Lecturas:

Texto base:

"Introducción al Antiguo Testamento" J.L Sicre Verbo Divino 1993

Textos complementarios:

"Un concepto actualizado de la revelación" Texto: A. T. Queiruga
"Cómo se formó a Biblia" Texto: A. T. Queiruga
"Para leer la Biblia" Etienne Charpentier - Cuadernos bíblicos 1 Verbo Divino


5º Encontro: (28 de abril de 2018)

Lectura:

Introducción al Antiguo Testamento. José Luis Sicre, Verbo Divino, Estella (Navarra), páxs. 253 - 288 (edición primeira), ou 313 - 370 (edición segunda).


Cuestións que poden ir orientando a túa lectura:

  1. Que se entende por "teoloxía deuteronómica"? Desapareceu ou continúa presente?
  2. Que che parece o modo de pensar e vivir a vida que ten o Qohelet?
  3. Discute un pouco cos amigos de Xob: non hai moita xente que pensa coma eles?
  4. Revelación e sabedoría da vida: de verdade anda Deus entre os pucheiros?
  5. Os Salmos como oración: fala Deus? Falamos nós?
  6. Que salmo ou salmos che gustan máis? Como che inflúen?



Celebración do Perdón

Por Manuel Regal Ledo

MEMBROS DE CRISTO SACERDOTE, PROFETA E REI.

Ritual do Bautismo. Ritos explicativos (unción co santo crisma, vestidura branca, Effetá)

Unción co santo crisma
Deus todopoderoso, Pai do noso Señor Xesucristo, que vos librou do pecado e vos rexenerou pola auga e polo Espírito Santo, únxevos agora co crisma da salvación, para que, agregad@s ao seu pobo, consigades a vida eterna, permanecendo membros de Cristo sacerdote, profeta e rei.

1.- Introdución

Canto:

ERGO OS MEUS OLLOS CARA AOS MONTES,
DE ONDE ME VAI VIR A AXUDA,
VAIME VIR DO SEÑOR DEUS
QUE FIXO E CEO E MÁIS A TERRA.
VAIME VIR DO SEÑOR DEUS
QUE FIXO O CEO E MÁIS A TERRA.