venres, 17 de agosto de 2018

Tempo Ordinario: 20ª semana


NOTA:
Quen empregue estes materiais decatarase de que estamos facendo o intento por introducir unha linguaxe inclusiva de xénero. Aplicamos o intento tanto nos nosos textos coma nos textos do Evanxeo. Cremos non alterar para nada o espírito dos textos; polo demais estes non son textos oficiais, senón textos para uso privado. Gustaríanos que nalgún momento oficialmente se procedese a unha tradución inclusiva. Pensamos que a Xesús lle gustaría.


19 de agosto: domingo 20 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Xn 6, 51-58

Nunha ocasión díxolles Xesús aos seus discípulos:
--Eu son o pan vivo que baixou do ceo: se alguén como deste pan vivirá para sempre; e o pan que eu darei é a miña carne, para a vida do mundo.
Os xudeus discutían entre si:
--Como pode este darnos a comer a súa carne?
Díxolles entón Xesús:
--Con toda verdade volo aseguro: se non comedes a carne do Fillo do Home e non bebedes o seu sangue, non teredes vida en vós. Quen come a miña carne e bebe o meu sangue ten vida eterna e eu resucitareino no derradeiro día. Pois a miña carne é verdadeira comida e o meu sangue é verdadeira bebida. Quen come a miña carne e bebe o meu sangue permanece en min e eu nel. Así como o Pai, que me mandou, vive e eu vivo polo Pai, así tamén quen me coma vivirá por min. Este é o pan que baixou do ceo; non como o que comeron os pais que mesmo así morreron; quen come este pan vivirá para sempre.

xoves, 9 de agosto de 2018

Tempo Ordinario (B): 19ª semana


12 de agosto: domingo 19 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Xn 6, 41-51

Nunha ocasión os xudeus murmuraban contra Xesús porque dixera: “Eu son o pan que baixou do ceo”, e dicían:
--¿Non é este Xesús, o fillo de Xosé? ¿Non coñecemos o seu pai e máis a súa nai? ¿Cómo di, logo: “Eu baixei do ceo”?
Xesús respondeulles:
--Non esteades aí a murmurar. Ninguén pode vir onda min se non o trae o Pai que me mandou, e eu resucitareino no derradeiro día. Está escrito nos Profetas: “Todo o mundo será discípulo de Deus”. Calquera que escoita o Pai e aprende, vén onda min. Non porque alguén vise o Pai; o único que viu o Pai é o que estaba onda Deus. Con toda verdade volo aseguro: quen cre ten vida eterna.
Eu son o pan da vida. Os vosos pais comeron o maná no deserto, pero morreron. Este é o pan que baixa do ceo, para que quen coma del non morra. Eu son o pan vivo que baixou do ceo; se alguén como deste pan vivirá para sempre; e o pan que eu darei é a miña carne, para a vida do mundo.

venres, 3 de agosto de 2018

Tempo Ordinario: 18ª semana


5 de agosto: domingo 18 do Tempo Ordinario.

Evanxeo: Xn 6, 24-35

Meditación

Podemos ir tras de Xesús, da Virxe e dos seus santos e santas polo simple proveito persoal: teño unha enfermidade, teño un posto de traballo pendente, teño un problema de amores, levo unha tempada cun malestar interior que mesmo me quita o sono etc., e cumpro algunha práctica relixiosa esperando atopar remedio para eses problemas. E, se entendo que fun atendido nesa necesidade, daquela acrecento as miñas prácticas relixiosas esperando seguir sendo atendido noutras máis. Hai algo de ben en todo isto, pero hai tamén moito de interese, que dana a calidade da nosa vida crente. ¿Qué diriamos dunha persoa que fomentase a amizade connosco só agardando que lle resolvésemos os seus problemas?
Xesús, onte coma hoxe, invítanos a vivir con máis fondura a nosa vida relixiosa, a nosa práctica. E fálanos de “traballar non polo pan que se acaba, senón polo que dura deica a vida eterna”; é dicir, non contentándonos coa satisfacción dalgunha necesidade concreta, senón dándolle a Xesús entrada fonda nas nosas vidas, para que nos faga xente viva, cunha vitalidade completa, xente ben mantida tamén no espírito, con enerxías para afrontar con paz e esperanza todo o que a vida nos traia, gozos ou penalidades, que de todo haberá. Iso é realizar as obras de Deus, iso é crer nel. Da amizade con Xesús podemos agardar un pan potente, saboroso, que dá farturas, pan capaz de matar as fames fondas que os seres humanos levamos connosco, e de calmar as sedes agudas que tamén forman parte da nosa condición humana.
Debemos atendernos nas nosas necesidades básicas, loxicamente, a nós e a todo o mundo. Pero sería empequenecernos, si só con iso pretendemos facer sólida a nosa vida. Unha boa experiencia relixiosa cristiá ábrenos a dimensións máis profundas da nosa persoa, das nosas relacións sociais. Xesús quere estar ao noso lado en todo iso.

venres, 27 de xullo de 2018

Tempo Ordinario): 17ª semana


29 de xullo: domingo 17 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Xn 6, 1-15

Meditación

Chama a atención esta preocupación de Xesús pola mantenza da xente, polo pan de cada día. Comparte esa preocupación cos discípulos. Na oración do noso Pai di claramente: “Dános hoxe o noso pan de cada día”. Sabemos que mesmo entre nós, pero máis aínda en zonas moi empobrecidas do mundo, falta pan, falta auga, faltan menciñas, faltan escolas, faltan fogares. E Xesús comparte connosco hoxe esa mesma súa preocupación, convertida xa nunha proposta de acción: “Onde imos mercar…?” E xérase unha dinámica de participación, de colaboración, de reparto. E todo o mundo se farta. E aínda sobra. O método, convertido en actitude persoal e en criterio social, político, válenos tamén para nós.
Non soamente vivimos de pan; non soamente vivimos coas necesidades básicas cubertas; as persoas necesitamos de moitas máis cousas: boa convivencia, solidariedade, relacións xustas, preferencia pola xente débil, coidado dos nosos afectos, da nosa sexualidade, do noso mundo interior, sabernos parte da casa común da natureza para coidala con respecto, espiritualidade, … Por iso Xesús se molestou cando viu que a xente estaba encantada con el, pero soamente porque os fartara de pan. Pero empezou fartándoos de pan.

mércores, 18 de xullo de 2018

Tempo Ordinario: 16ª semana


22 de xullo: domingo 16 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mc 6,30-34

Meditación

Un par de cousas chaman a atención no relato deste Evanxeo. Xesús ve necesario que o seu grupo descanse. Para iso pensa nun lugar arredado. No medio da barafunda das súas actividades era necesario acougar, asentar, mirar para si, ver o que se movía aló no fondo deles e que os levaba a facer o que facían, ver se tanta actividade estaba tendo un sentido, encontrarse consigo mesmo, encontrarse co mesmo Xesús, encontrarse coa Fonte de todo aquilo que estaban vivindo e compartindo. Unhas vacacións, pero a fondo, nas que todo o ser descansase e todo o ser se restaurase.
Pero –e isto é a segunda cousa a considerar— a xente quere máis. Atraída por Xesús e polo seu grupo, búscao por terra, mar e aire. Búscao porque en Xesús había unha forza de ben e de vida, da que esa xente estaba moi necesitada. De feito eran como ovellas sen pastor, como xente desnortada, perdida na vida, da que outros se aproveitaban con descaro. E en Xesús atopaban acollida e alentos, paz e forza para revolverse. Daquela o descanso queda á espera. O importante para Xesús era a xente coas súas ansias e dores.
Canto podemos aprender deste brevísimo Evanxeo as comunidades cristiás e as persoas que as compoñemos, sexamos xente de a pé, ou, sobre todo, se temos algunha responsabilidade dentro da comunidade!

sábado, 14 de xullo de 2018

Tempo Ordinario: 15ª semana


15 de xullo: domingo 15 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mc 6, 7-13

Meditación

Que fermosa unha comunidade cristiá, unha Igrexa sempre en camiño, saíndo ao encontro da xente, contactando cos seus gozos e pesares! Que fermosa unha comunidade cristiá con humildade e forza para darlle cara a todo tipo de mal espírito, eses malos espíritos que destrúen a paz persoal e a paz social! Que fermosa unha comunidade cristiá pobre, arrimada á xente pobre, para deixarse ensinar por ela, para compartir con ela o mellor que a comunidade teña! Que fermosa unha comunidade cristiá que non faga negocio coa fe, coa boa vontade da xente humilde; coas mans sempre limpas, co corazón limpo, coa mente limpa, coa limpeza gratuíta do mesmo Deus! Que fermosa unha comunidade cristiá sinxela e tolerante, xenerosa e clara no ofrecer e respectuosa e amiga incluso de quen non a acepte! Que fermosa unha comunidade cristiá en conversión ela mesma, mirando sempre de andar en máis fidelidade a Deus e á xente, co evanxeo de Xesús a cotío nas mans, no corazón e nos feitos, para contaxiar ganas de transformación persoal e social! Que fermosa unha comunidade cristiá que quite da cabeza e dos ánimos da xente todos os malos aires que nos enturban a vida e o corazón; unha comunidade experta en coidados, empregando para iso os aceites da presenza, da amizade, dos servizos, da misericordia, do agarimo infinito que Deus lle pousou confiadamente nas mans!

mércores, 4 de xullo de 2018

Tempo Ordinario: 14ª semana


8 de xullo: domingo 14 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mc 6, 1-6

Meditación

Podémonos poñer do lado dos veciños e veciñas de Xesús que o coñeceran de neno e mozo, que coñecían perfectamente a súa familia toda, uns de tantos coma eles. De golpe chega Xesús, despois dun tempo fóra máis ou menos longo, fálalles na sinagoga; fálalles de “cousas” que os descolocan, transmite enerxía e vida, curación. E quedan pampos! Estaban afeitos a uns rituais relixiosos, a unha maneira de falar de Deus e de vivilo que Xesús altera; o texto non nos di o contido das súas palabras, pero, coñecendo a Xesús, podemos supoñelo: que Deus está preto, que se acabaron as rutinas relixiosas de sempre, que algo novo se lles ofrecía, que Deus estaba ao seu servizo, que as persoas máis débiles habían ser as preferidas de Deus, que Deus era accesible a todas e todos sen condicións, … Custoulles crelo. Como nos custa a nós tantas veces. Preferimos navegar nas nosas historias relixiosas de sempre, aínda que vexamos que no fondo de pouco nos valen. Pero tamén podemos pararnos, escoitalo, acollelo, dispoñernos á aventura humana, espiritual que nos propón. Na nosa man está.
E podémonos poñer tamén do lado de Xesús. Fixo un recorrido espiritual traballoso e gozoso a un tempo; volve cabo dos seus con ganas de compartir o que lle foi dado. Dá o que sabe dar: palabras vivas, curacións, ánimos, alentos a quen andaba coa vida a rastro. Pero péchanlle as portas, néganlle a confianza e experimenta o fracaso. Pero non decae na súa intención. Bótase aos camiños, e segue apostando polo ben da xente no nome de Deus. ¿Quen non atopa horas de fracaso coma Xesús?

venres, 29 de xuño de 2018

Tempo Ordinario: 13ª semana


1 de xullo: domingo 13 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mc 5, 21-43

Meditación

A sanidade pública instalouse entre nós como o froito dunha maneira científica de abordar as nosas enfermidades. Foi a consecuencia de moita xente que estudou e estudou, e froito tamén de moita xente que loitou e loitou para que o resultado deses estudos se popularizase e todo o mundo gozase da debida atención. Deus, que nos fixo intelixentes á súa imaxe e semellanza, está tanto polo estudo coma pola loita solidaria. Deus está na nosa busca por aliviar o sufrimento humano. Deus está pola vida en todo. Xesús, desde o seu fondo arraigo en Deus, parece que tiña forza tal que sandaba a persoas a niveis moi fondos da súa existencia e, de rebote e como consecuencia, ás veces tamén os corpos da xente.
A situación extrema de Xairo, xefe da sinagoga, coa súa filla a piques de morrer, o mesmo que a da muller enferma de hemorraxias, ambos coa súa fe en Xesús, ambos tamén coa súa pregaria ben desde dentro, parécese moito á de moitos homes e mulleres que se achegan a Deus a través dos seus santos e santas en moitos santuarios que hai por Galicia adiante. Cando así o facemos, a nosa busca de saúde e conforto non é para desprezar. Si para acompañar. Podemos aspirar a ten unha boa atención médica, e, ao tempo, a buscar espazos de pacificación, de confianza, de reconciliación, de esperanza, de convivencia e gozo comunitario, coa xente, cos santos e santas, con Deus mesmo. Iso si, sen que os cartos manden nin condicionen nada, que a bondade de Deus non se compra con cartos.