martes, 16 de xaneiro de 2018

Tempo Ordinario: 3ª semana


21 de xaneiro: domingo 3º do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mc 1, 14-20

Meditación

Por qué a Boa Nova, a Boa Noticia de Deus, que Xesús anunciaba con tanta ilusión, perdeu entre nós ese aquel de Boa Noticia, de cousa alegre e alentadora? Que temos feito dela para que a xente a escoite con indiferenza e pase dela? Que temos feito desta Boa Noticia de Deus, que Xesús nos puxo nas mans? En que a temos convertida? Pero tamén nos podemos preguntar: Qué é o que tanto lles vai aos homes e mulleres do noso tempo, dos nosos pobos e cidades, que é o que nos vai tamén a nós, para que a Boa Noticia de Xesús non lles soe a cousa atractiva, e a vexan como algo que ole a aburrimento e inutilidade? Por que os homes e mulleres de hoxe pechan os seus oídos aos ofrecementos de Xesús? Cousa da mensaxe? Cousa do mensaxeiro? Cousa de quen escoita a mensaxe?
E Xesús nos desiste, convencido como está de que o que ofrece é realmente algo ben alegre e curador e alentador para todos e todas nós. E por iso segue chamándote a ti, a min, a calquera persoa de boa vontade a botarlle unha man. Queres colaborar con Xesús polas cousas polas que Xesús loitaba?

xoves, 11 de xaneiro de 2018

Tempo Ordinario: 2ª semana


14 de xaneiro: 2º domingo do Tempo Ordinario

Evanxeo: Xn 1, 35-42

Meditación

Xesús buscou amigos e amigas coas que compartir os soños que levaba no seu corazón: unha nova maneira de tratar con Deus que levaba a unha nova maneira de tratar coa xente. Pero é ben curioso o modo como se vai creando ese grupo de amigas e amigos con Xesús. Todo se fai non a partir de teorías nin de doutrinas, senón de experiencias compartidas. Xesús invítaos á súa casa, pasan o día con el, e logo cóntanlle aos amigos o que alí viviran. É ben importante iso de contactar con Xesús, de quedar con el, de pasar o día con el. As persoas e comunidades cristiás encontramos nesas "quedadas" con Xesús a luz para entender a fondo o seu proxecto de vida e a forza para poder implicarnos nel. Podemos quedar con Xesús de maneiras diferentes; o seu espírito fálanos no silencio do corazón; tamén nos fala nos evanxeos; tamén nos fala na comunidade cristiá, naquelas persoas que máis teñen practicado iso de quedarse con Xesús; e fálanos cun falar moi vivo e provocador na vida, na palabra, no silencio da xente pobre, por exemplo a xente inmigrante, hoxe que celebramos o día das migracións. Xesús dinos hoxe: vide e veredes.

martes, 2 de xaneiro de 2018

Tempo Ordinario: 1ª semana


TEMPO ORDINARIO

O primeiro domingo do Tempo Ordinario celebramos o Bautismo do Señor. A partir deste domingo empezamos o tempo litúrxico que chamamos "tempo ordinario"; ordinario porque nel non nos preparamos especialmente para celebrar ningún dos grandes acontecementos da vida de Xesús.

Pero iso non quere dicir que neste tempo ordinario as nosas vidas non gocen tamén dun acompañamento sempre especial por parte de Deus, por parte de Xesús, por parte do seu Espírito. Nós imos vivindo as nosas vidas, sempre ben importantes, aínda que nela non pasen grandes acontecementos, pero é a nosa vida: o noso traballo, os nosos amores, os nosos fillos e fillas, a nosa vida familiar e veciñas, a nosa parroquia, a nosa comunidade cristiá, a nosa sociedade, a nosa vida política, o noso mundo coas súas grandezas e miserias.

E a carón noso, vai sempre Deus querendo entrar nas nosas vidas pola porta grande do amor e da amizade, para axudarnos a construírnos como homes e mulleres de ben, felices, solidari@s, pacificad@s dentro de nós e tamén cara á fóra no trato coa demais xente.

Para que poidamos gozar e aproveitarnos dese acompañamento, Xesús vai compartindo tamén a súa vida, nas miudezas que tivo día a día; para iso lemos cada día un anaquiño de Evanxeo, que neste ano vai ser especialmente o evanxeo de Marcos.

Así as nosas vidas pódense ir entretecendo, compenetrando, ata sermos un con Deus, con Xesús, co Espírito, como se nos invita no relato do Bautismo de Xesús co que empezamos este tempo.

Que o saibamos aproveitar con humildade e valentía.

xoves, 28 de decembro de 2017

Tempo de Nadal: 2ª semana


31 de decembro: domingo dentro da oitava do Nadal: festa da Sagrada Familia

Evanxeo: Lc 2, 22-40

Meditación

Xa os días 29 e 30 meditamos algo este mesmo evanxeo. A festa da Sagrada Familia que hoxe celebramos invítanos a meditar nas nosas familias. Que posto ocupan nelas os nosos velliños e velliñas? Que papel asumen ou non asumen, que papel lles outorgamos ou lles negamos? Fanse --e axudámoslles a que se fagan-- esas persoas sabias en cousas da vida, que nos comunican os seus saberes e experiencias e son escoitadas nesa función? Que papel ocupan os nosos nenos e nenas? Traballamos en serio para axudalos a que saian persoas ben criadas, fortes no corpo e no espírito, sabias á altura dos seus anos? Iniciámolos con todo o respecto, coidado e emoción no coñecemento de Deus, no gusto de Deus? Que papel ocupamos as persoas adultas na familia? Coidamos da casa, da economía, seguramente, pero coidámonos tamén a nós, as nosas relacións de parella ou de pais con fill@s, de fill@s cos pais e nais? Coidamos o noso corpo, o noso espírito, o noso mundo emocional, a nosa fe, ou andamos algo ao tolo, sen deixar que aflore en nós esa fondura humana que todos levamos dentro? Respectamos a singularidade de cada unha das persoas que compoñemos a familia? Sabemos poñer a nosa singularidade ao servizo do conxunto da familia? Velamos moito para que as mulleres (avoas, esposas, fillas) que hai entre nós non sufran ningunha marxinación ou sobrecarga polo feito de ser mulleres? Respectamos os diferentes modelos de familia que se poden dar na nosa mesma familia ou en familias próximas? Gozamos e agradecemos tantas cousas boas como se dan na nosa familia? Bendicimos a Deus pola graza da vida familiar?

sábado, 23 de decembro de 2017

Tempo de Nadal: 1ª semana



TEMPO DE NADAL

Xa o 24 de decembro empeza o tempo do Nadal, que durará ata o domingo do Bautismo do Señor, este ano o 7 de xaneiro.

O Nadal é un tempo frío e chuvioso normalmente nas nosas latitudes, pero ao mesmo tempo cálido, que envolvemos en sinais de tenrura, de ledicia e de festa: luces, ceas e xantares, compras, regalos, relacións coa familia e con xente amiga. Un tempo no que, no medio de todo isto, hai bastante superficialidade, bastante insatisfacción, bastante baleiro, porque frecuentemente nos quedamos a medio camiño, non imos ao fondo das cousas, das vidas.

O cristianismo achegouse á festa pagá do Sol --que está na base da nosa festa do Nadal-- ofrecendo unha fe, un convencemento fondo: os homes e mulleres que imos poboando o mundo non estamos sos, non estamos tampouco ao libre dispor dunhas forzas escuras, nin dun fatídico destino. Todos, todas nós somos persoas acompañadas. Somos persoas habitadas por un misterio de luz e de amor, que nos dá orixe e que camiña ao noso lado, dentro de cada un, de cada unha de nós, invitándonos a entrar nunha dinámica de unidade solidaria, onde todos, todas, atoparemos a nosa máis limpa identidade, a nosa paz. Un misterio de luz e de amor que podemos percibir, nomear coa palabra que máis nos praza, e que sempre se nos ofrece para unha relación misteriosa e fecunda. Todo isto, iso si, vivido nas ás da inseguridade, da fe, desde o respecto máis profundo polo que somos os seres humanos, sen xogar para nada coas nosas nudeces, cos nosos medos, coas nosas aspiracións.

Tempo de Advento: 4ª semana


24 de decembro: Domingo 4 de Advento

Evanxeo: Lc 1, 26-38

Meditación

Canto debiamos agradecer que antes ca nós houbese persoas que estiveron á escoita de Deus na súa vida e na realidade, nas cousas que a diario vivimos! Persoas que, dentro ou fóra da relixión cristiá, souberon captar esa presenza do Único, da Vida, da Fonte, do Amor, do Fundamento de todo canto hai e somos; souberon admiralo, escoitalo, percibilo, acollelo, compartilo con sumo respecto, con completa implicación e dispoñibilidade; souberon deixar que as súas vidas bailasen ao son desa Forza que todo o crea, empuxa, renova e redondea. María foi, sen dúbida, unhas desas persoas. Pero, grazas a Deus, foron moitas as persoas que en cada xeración sostiveron acesa esta lapa do encontro entre Deus e as súas criaturas, que somos nós.

martes, 19 de decembro de 2017

do 17 de decembro de 2017 ao 27 de xaneiro de 2018


Lecturas:

Texto base:
"Introducción al Antiguo Testamento" J.L Sicre. Verbo Divino. 1993

Textos complementarios:
"Un concepto actualizado de la revelación" Texto: A. T. Queiruga
"Cómo se formó a Biblia" Texto: A. T. Queiruga
"Para leer la Biblia" Etienne Charpentier - Cuadernos bíblicos 1 Verbo Divino

3º Encontro: 27 de xaneiro de 2018

Lectura:
Introducción al Antiguo Testamento. José Luis Sicre, Verbo Divino, Estella (Navarra), páxs. 61-127 (edición primeira), ou 75-164 (edición segunda).

Cuestións que poden ir orientando a túa lectura:
  1. Que razón hai para pensar que Moisés non puido escribir o Pentateuco?
  2. Entón eses libros non son revelación nin "palabra de Deus"? Como se entende iso?
  3. Como interpretar que Deus lle pida a Xacob que sacrifique o seu fillo Isaac?
  4. Para salvar a Israel, tivo Deus que "endurecer" o Faraón e matar os exipcios?
  5. Se Moisés tivo que discorrer, dialogar, aprender dos veciños... para publicar os Mandamentos, como dicimos que son mandamentos de Deus?



Celebración do Advento


CELEBRACIÓN DO ADVENTO-NADAL

Introdución:

Vai ser unha celebración sinxela, breve, marcada pola evocación e contemplación de tres figuras claves no Advento: Isaías, o dos grandes soños, Xoán Bautista, o dos grandes e humildes empeños, e María, a da confianza absoluta. Pretendemos abrirnos tamén nós a toda a graza do Nadal, a toda a súa sinxeleza, a toda a súa fondura. Deus, a través das mediacións desastres persoas, estanos chamad@s a encarnar todo isto nas nosas vidas.


1.- Isaías

Signo: Unha persoa introduce un ramo de flores e pono enriba da mesa.

Introdución: Representamos a Isaías co signo dun ramo de flores: algo moi fermoso, moi atractivo, un soño sobre todo agora no inverno. E imos escoitar un deses soños de Isaías, que se lerá nas Eucaristías de mañá. Forma parte do terceiro Isaías, é dicir, dos discípulos posteriores a Isaías que mantiveron o seu ton de fe absoluta no poder de Deus, de purificación da práctica relixiosa, e de esperanza contra toda desperanza en épocas moi convulsas para o pobo en xeral e, coma sempre, para a xente máis humilde en especial.

Lectura de Isaías 61, 1-2a. 10-11.