22 novembro, 2020

IN MEMORIAM: Rosina Hermida Vidal

 

                                


Estarán vivos? Serán de pedra?
Aqués sembrantes tan verdadeiros
Aquelas túnicas maravillosas
Aqueles ollos de vida cheos.


Enamorada da poesía de Rosalía de Castro, Rosina, a nosa Rosina cando estudaba en Santiago, visitaba con moita frecuencia o pórtico da Gloria, e mentras contemplaba tanta beleza preguntábase como Rosalía ¿Estarán vivos? ¿Serán de pedra?

Así era ela, sensible ante calquera expresión de beleza. Unha paisaxe, un cadro, un poema os  Salmos, os texto dos místicos. En todos esos mundos que nos levan mais alá de nos, encontra Rosina a forza e a enerxía para levar adiante o seu ideal de traballar por un mundo mais xusto, mais igualitario, mais humán.

Xesús era o seu guía , o seu maestro. Seguir a Xesús levouna a estar preto do sufrimento, da pobreza , da soedade, para acariñar, para coidar, para dar esperanza, para humanizar vidas, como facía Xesús, sempre desde o silencio , a humildade e a discreción.

Foi enfermeira de recoñecida profesionalidad ata o seu retiro, profesión que lle permiteu estar ao lado dos mais débiles.

O seguimento de Xesús levouna lexos, ata Ecuador, para traballar nas comunidades de Monseñor Proaño, defensor dos indíxenas, uns dos maiores expoñentes da Teoloxía da Liberación e candidato ao Premio Nóbel da Paz. Esa experiencia de tres anos en Ecuador, marcouna profundamente para os seguintes anos da súa vida. Volveu enferma e tivo que conformarse con quedar aquí, na súa terra,  despois de moitas dudas. Sigueu comprometida,empezando pola  súa militancia nun grupo da HOAC, fogar da acollida de nenos e nenas, Mans Unidas, Cáritas, Calor e café e mais…… Sempre disposta a colaborar, a axudar.

Era muller de fe profunda, herdada da súa nai,  Peregrina,  que parecíase  moito a ela en todo. Non era muller de fe estancada, sigueu un proceso continuo de actualización e descobremento, ela mesma dí nunha entrevista publicada na revista Exeria “Descubrín unha nova teoloxía. A apertura aos pobres coñecinna en América pero aquí atopei a teoloxía de Queiruga que me fixo ir cambiando a relixiosidade na que me educaron por unha mais aberta, superando medos”. A Escola de Espiritualidade foi ano tras ano desde o seu comenzó en Sobrado dos Monxes, un espazo de crecemento para Rosina.

Encrucillada, Irimia, Foro de Encrucillada, Romaxes contaron sempre co seu apoio e a súa presencia.

Nas Mulleres Cristiás Galegas Exeria, encontrou compañeiras de camiño para novas búsquedas. Declárase feminista “teño conciencia da necesidade de defender o noso dereito pleno a ser persoas”

Tiña un profundo amor por Galicia “terra de bendisión”, amor pola lingua galega da que facía verdadeiro apostolado, a Marín o pobo donde naceu e o mais importante, un corazón cheo de nomes porque pasou pola vida facendo o ben. 

Amiga, compañeira. querida Rosina. Deisaches a túa barca na orilla, e da man de Xesús o teu maestro, chegache xa a ese MAR de plenitude, que toda a túa vida andiveches buscando e añorando. 


Seguimos queréndote. DESCANSA EN PAZ.

 


19 novembro, 2020

Tempo Ordinario: 34ª semana

 


22 de novembro: Solemnidade de Xesús Cristo rei do universo. 

Evanxeo: Mt 25, 31-46.

Nunha ocasión díxolles Xesús aos seus discípulos: 

—Cando veña o Fillo do home na súa gloria e todos os anxos con el, sentará no seu trono glorioso. Diante del xuntaranse todas as nacións e separará us dos outros, como separa o pastor as ovellas das cabras. E poñerá as ovellas á súa dereita e as cabras á súa esquerda. Entón dirá o rei aos da súa dereita: 

—Vinde, benditos do meu Pai, recibide a herdanza do reino preparado para vós dende a creación do mundo. Porque tiven fame e déstesme de comer; tiven sede e déstesme de beber; fun forasteiro e acolléstesme; estiven espido e vestístesme; enfermo e visitástesme; estiven na cadea e viñéstesme ver. 

Entón preguntaranlle os xustos: 

—Señor, ¿canto te vimos famento e che demos de comer, ou sedento e che demos de beber? ¿Cando te vimos forasteiro e te acollemos, ou espido e te vestimos? ¿Cando te vimos enfermo ou na cadea e te visitamos? 

O rei contestaralles: 

—Asegúrovos que canto fixestes cun destes irmáns meus máis pequenos, fixéstelo comigo. 

E diralles logo aos da súa esquerda: 

—Arredade de min, malditos; idea para o lume eterno preparado para o Satán e os seus anxos. Porque tiven fame e non me destes de comer; tiven sede e non me destes de beber; fun forasteiro e non me acollestes; estiven espido e non me vestistes; enfermo e na cadea e non me visitastes. 

Eles replicaranlle: 

—Señor, ¿cando te vimos famento ou sedento, forasteiro ou espido, enfermo ou na cadea e non che acudimos? 

El responderalles: 

—Asegúrovos que canto deixastes de facerlle a un destes máis pequenos, deixastes de mo facer a min. 

Daquela irán estes ao castigo eterno e os xustos á vida eterna.

12 novembro, 2020

Tempo Ordinario: 33ª semana

 



15 de novembro: domingo 33 do Tempo Ordinario 

Evanxeo: Mt 25, 14-30 

Nunha ocasión díxolles Xesús esta parábola aos seus discípulos: 

—Un home, tendo que saír de viaxe, chamou polos seus criados e deulles o coidado da súa facenda. A un deulle cinco talentos, a outro dous e a outro un; a cadaquén segundo a súa capacidade; despois marchou. 

Deseguida, o que recibira cinco talentos foi negociar con eles e gañou outros cinco. Do mesmo xeito o que recibira dous gañou outros dous. Pero o que recibira un foi cavar un burato na terra e escondeu os cartos do seu amo. 

Ao cabo de moito tempo chegou o señor daqueles criados pedíndolles contas. Chegou o que recibira cinco talentos e presentoulle outros cinco dicindo: “Señor, cinco talentos me entregaches, velaquí outros cinco que gañei”. Díxolle o señor: “Ben, criado fiel e cumpridor; xa que fuches fiel no pouco, poñereite á fronte do moito; pasa a gozar da festa do teu señor”. Chegou o que recibira dous talentos e dixo: “Señor, dous talentos me entregaches, velaquí outros dous que gañei”. E díxolle o señor: “Ben, criado fiel e cumpridor; xa que fuches fiel no pouco, poñereite á fronte do moito; pasa a gozar da festa do teu señor·. 

Chegou tamén o que recibira un talento e díxolle: “Señor, sei moi ben que es un home duro, que seituras onde non sementaches e recolles onde non botas. Por iso collín medo e fun agachar na terra o teu talento; aquí tes o que é teu”. Pero o señor respondeulle: “Mal criado lacazán! ¿Con que sabías que seituro onde non semento e recollo onde non boto? Pois puxeras os meus cartos no banco e así, cando eu volvese, podía coller os cartos e máis os intereses. Así que quitádelle o talento e dádello ao que ten dez. Porque ao que ten háselle dar e abondo; pero ao que non ten, aínda o que ten se lle ha quitar. E ao criado inútil botádeo fóra á escuridade, onde será o pranto e máis o renxer dos dentes”.

05 novembro, 2020

Tempo Ordinario: 32ª semana


8 de novembro: domingo 32 do Tempo Ordinario 

Evanxeo: Mt 25, 1-13 

Nunha ocasión díxolles Xesús aos seus discípulos esta parábola: 

O reino dos ceos parecerase a dez mociñas que, collendo os seus candís, saíron recibir o noivo. Cinco eran parvas e cinco asisadas. As parvas colleron os candís, pero non os encheron de aceite; as asisadas, en troques, cos candís levaron tamén as aceiteiras cheas. Como o noivo tardaba, pegoulles o sono e botaron unha soneca. Alá pola media noite oíuse berrar: “Veña, que chega o noivo, ídeo recibir”. Erguéronse todas aquelas mociñas e prepararon os candís. 

Entón dixéronlles as parvas ás asisadas: “Dádenos un chisco de aceite, que os nosos candís esmorecen”. Responderon as asisadas: “Non vaia ser que non chegue para vós e para nós; mellor será que vaiades á tenda e que o merquedes”. 

Mentres elas ían mercalo, chegou o noivo e as que estaban preparadas entraron con el no banquete de vodas e pechouse a porta. Máis tarde chegaron as outras mociñas clamando: “Señor, Señor, ábrenos!” pero el respondeulles: “Asegúrovos que non vos coñezo”. 

Vixiade, logo, xa que non sabedes nin o día nin a hora.

28 outubro, 2020

Tempo Ordinario: 31ª semana


 1 de novembro:  Solemnidade de todos os Santos e Santas

Evanxeo: Mt 5, 1-12a

Vendo Xesús a multitude, subiu ao monte e sentou. Achegáronselle as persoas que acompañaban máis de preto e el, tomando a palabra, ensinábaos dicindo:

—Ditosas as persoas totalmente pobres,
porque delas é o Reino dos ceos.
Ditosos as que choran,
porque elas serán consoladas.
Ditosos as non violentas,
porque elas herdarán a terra.
Ditosos as persoas que pasan fame e sede de xustiza,
porque elas ficarán fartas.
Ditosas as misericordiosas,
porque elas acadarán a misericordia.
Ditosos as de corazón limpo,
porque elas verán a Deus.
Ditosos as que traballan pola paz,
porque elas serán chamados fillas de Deus.
Ditosos as persoas perseguidas por causa da xustiza,
porque desas tales é o Reino dos ceos.
Ditosos vós, cando vos aldraxen, persigan e calumnien de calquera xeito pola miña causa; alegrádevos e reloucade, porque grande será a vosa recompensa nos ceos.

21 outubro, 2020

 


 25 de outubro: domingo 30 de Tempo Ordinario

Evanxeo: Mt 22, 34-40

            Nunha ocasión os fariseos, ao se informaren de que Xesús lles tapara a boca aos saduceos, reuníronse; e un deles, que era xurista, preguntoulle, para poñelo a proba:

            —Mestre, ¿cal é o mandamento máis importante da Lei?

            El respondeulle:

            —“Amarás o Señor, o teu Deus, con todo o teu corazón, con toda a túa alma e con todo o teu entendemento”. Este é o mandamento primeiro e máis grande. O segundo é semellante a el: Amarás o teu próximo como a ti mesmo. Destes dous mandamentos dependen a Lei enteira e máis os Profetas.

20 outubro, 2020

 



Benqueridas amigas e amigos,

 

Todos os anos por estas datas convocamos o Foro Encrucillada. Este ano non é posible, pois en Galicia están limitadas as xuntanzas a 10 persoas por mor da pandemia.
Na Asociación Encrucillada non queremos deixar pasar a nosa cita, e no canto do Foro convocamos os COLOQUIOS NA ENCRUCILLADA.
Imos aproveitar os relatorios que tiñamos encargados.
  • Como nace a Biblia, xeración e escritos do Antigo Testamento, por Marta García Fernández, profesora adxunta da Facultade de Teoloxía da Universidade Pontificia Comillas, Departamento de Sagrada Escritura e Historia da Igrexa
  • O Novo Testamento, xeración e escritos, por Carmén Bernabé Ubieta, profesora Titular de Cristoloxía fundamental, Sagrada Escritura e Escritos Xoánicos na Universidade de Deusto (campus Bilbao)
  • Hermenéutica, como ler a Biblia hoxe, por Andrés Torres Queiruga, profesor emérito de Teoloxía Fundamental no ITC e de Filosofía da relixión na USC.
Publicarémolos na Revista Encrucillada 220 (Dec 2020), pero ademais pedimos ás autoras e autor que suxeriran, partindo do texto, preguntas que abran á reflexión, coas que poder animar un diálogo.
A nosa idea é que todas as persoas que queiran afondar na lectura actual da Biblia o fagan, de xeito individual ou en pequenos grupos, lean e reflexionen, poñendo en común achados e dúbidas.
Logo, no mes de febreiro, convocaremos encontros virtuais coas tres persoas relatoras, en diferentes días, cos que poidamos arbitrar un diálogo coas reflexións de todos.
Quedades todos emprazados logo para este traballo de reflexión e formación, individual ou en grupos, e do que vos seguiremos informando en próximos días.
Quedamos á vosa disposición para calquera dúbida ou aclaración neste correo mail
Grazas por segir aí con fidelidade, e por apostar pola fe e a galeguidade.
Saúdos cordiais
Consello de Encrucillada


Por outra banda, o Equipo Coordinador da Escola de Espiritualidade animamos a aquelas persoas que, aínda, non sexan subscritoras da revista e estean interesadas nos relatorios que serán publicados no número 220 (novembro-decembro 2020), que poden subscribirse na seguinte ligazón: http://www.encrucillada.gal/index.php?s=3
Hai dúas modalidades de subscrición: en papel (25,00 €/ano) ou dixital (15,00 €/ano). 
Recibirían gratis o referido número 220, xa que a cota de subscrición sería para o ano 2021, iso si, sempre que se faga antes do 30 de novembro, porque o 1 de decembro comezará o envío da revista.




15 outubro, 2020

Tempo Ordinario: 29ª semana

 

18 de outubro: domingo 29 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mt 22, 15-21

            Unha vez os fariseos fóronse reunir para veren o xeito de pillar a Xesús nalgún dito. E mandáronlle algúns dos seus discípulos e dos partidarios de Herodes, que lle dixeron:

            —Mestre, sabemos que es sincero, que ensinas o verdadeiro camiño de Deus e que non andas con miramentos, porque non te deixar levar polos respectos humanos. Dinos, logo, ¿qué che parece, está permitido pagarlle o tributo ao César ou non?

            Xesús, catando a malicia, contestoulles:

            —¿Por qué me queredes comprometer, hipócritas? Mostrádeme a moeda do tributo.

            Eles presentáronlle un denario. E el preguntoulles:

            —¿De quen é este busto e máis a inscrición?

            Contestáronlle:

            —Do César.

            Entón replicoulles:

            Pois logo dádelle ao César o que é do César e a Deus o que é de Deus.

            Ao oíren isto, ficaron pasmados e, deixándoo, marcharon.

08 outubro, 2020

Tempo Ordinario: 28ª semana


11 de outubro: domingo 28 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mt 22, 1-14

            Daquela púxose de novo Xesús a falarlles en parábolas:

            Parécese o reino dos ceos a un rei que celebrou o casamento do seu fillo. Mandou os seus servos ir chamar polos convidados á voda, pero estes non querían ir. Volveu mandar outros servos, encargándolles: “Dicídelle aos convidados: Mirade que teño preparado o banquete, xa están mortos os becerros e máis os demais animais cebados; todo está disposto, vide á voda!” Pero eles, sen lles faceren caso, fóronse uns ás leiras, outros aos seus negocios e os demais botáronse aos servos, maltratáronos e matáronos. Entón o rei, todo indignado, mandou os seus exércitos, que acabaron cos asasinos aqueles e prendéronlle lume á cidade. E díxolles aos seus servos: “A voda está preparada, pero os convidados non a merecían. Así que ide ás encrucilladas dos camiños, e a cantos atopedes, convidádeos á voda”.

            Saíron os servos aos camiños e xuntaron a todos os que atoparon, bos e malos, de xeito que se encheu de convidados a sala da voda.

            Cando entrou o rei para ollar os convidados, viu un home que non vestía traxe de voda e díxolle: “Amigo, ¿cómo entraches aquí sen traxe de voda?” El ficou calado. Entón o rei díxolles aos camareiros: “Atádeo de pés e mans e botádeo fóra, ás tebras, onde será o pranto e máis o renxer dos dentes”.

            Porque as persoas chamadas son moitas, pero poucas as escollidas.

30 setembro, 2020

Tempo Ordinario: 27ª semana

 


4 de outubro: domingo 27 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mt 21, 33-43

            Nunha ocasión díxolles Xesús aos sumos sacerdotes e aos anciáns do pobo:

            —Escoitade esta parábola:

            Había unha vez un propietario que plantou unha viña, rodeouna dunha sebe, cavou nela un lagar e construíu un caseto para o garda. Logo arrendóullela a uns viñateiros e marchou para lonxe. Cando chegou o tempo da vendima, mandou os seus criados onda os viñateiros para cobrar as rendas. Pero os viñateiros agardáronos e a un zorregáronlle, a outro matárono e a outro apedrárono. De novo mandou outros criados máis numerosos, pero tratáronos do mesmo xeito. Por último mandou o seu propio fillo, dicindo para si: “Ao meu fillo hano respectar”. Pero os viñateiros, ao veren o fillo, comentaron: “Este é o herdeiro; veña, matémolo e a herdanza será nosa”. E agarrárono, botárono fóra da viña e matárono.

            Ben, e cando veña o señor da viña, ¿Qué fará cos viñateiros aqueles?

            Respondéronlle:

            —A eses malvados faraos morrer de mala morte e arrendará a viña a outros viñateiros, que lle paguen as rendas no seu tempo.

            Díxolles entón Xesús:

            —¿Seica non lestes nunca na Escritura: “A pedra que desbotaron os canteiros é agora o esquinal; esa pedra colocouna o Señor, ¡que regalía para nós!?

            Por iso dígovos: quitaranvos o reino de Deus e darase a un pobo que produza bos froitos.

24 setembro, 2020

Tempo Ordinario: 26ª semana

 

 

27 de setembro: domingo 26 do Tempo Ordinario

 Evanxeo: Mt 21, 28-32

    Unha vez díxolles Xesús aos sumos sacerdotes e aos anciáns do pobo: 
    —¿Que vos parece? Un home tiña dous fillos. Foi onda o primeiro e díxolle: “Meu fillo, vai traballar hoxe na viña”. El respondeu: “Non quero”, pero despois, arrepentido, foi. Foi onda o outro e díxolle o mesmo. El respondeu: “Vou, señor”, pero non foi. ¿Quen dos dous fixo a vontade do pai? 
    Respondéronlle: 
    —O primeiro. 
    Entón díxolles Xesús: 
    —Asegúrovos que os recadadores e máis as prostitutas entrarán no reino de Deus antes ca vós. Porque veu Xoán para vos ensinar o camiño da xustiza e non lle fixestes caso; en cambio, os recadadores e máis as prostitutas si que llo fixeron. Pero vós, aínda despois de ver iso, nin vos arrepentistes nin crestes.

16 setembro, 2020

Tempo Ordinario: 25ª semana




  
20 de setembro: domingo 25 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mt 20, 1-16
Nunha ocasión contoulles Xesús esta parábola aos seus discípulos:
—O reino dos ceos parécese a un propietario que saíu pola mañá cedo a contratar xornaleiros para a súa viña. Axustou con eles o xornal dun denario e mandounos á súa viña. Saíu outra vez á media mañá e atopou outros sen traballo na praza. E díxolles:
—Ide vós tamén á miña viña e dareivos o xusto.
Eles foron. De novo saíu polo  mediodía e pola tarde, facendo o mesmo. Pero aínda volveu saír á tardiña e atopando outros parados na rúa, díxolles:
—Pero, ¿que facedes aquí todo o día sen traballar?
Eles responderon:
—É que ninguén nos contratou.
El díxolles entón:
—Ide vós tamén á miña viña.
Anoitecendo xa, díxolle o dono da viña ao administrador:
—Chama os xornaleiros e págalles o xornal; empézasme polos últimos e acabas polos primeiros.
Chegan os da derradeira hora e dálles un denario a cada un. Cando chegaron os primeiros coidaron que lles darían máis, pero tamén recibiron cadanseu denario. Ao recibilo, murmuraban contra o propietario:
—Eses, os derradeiros, traballaron unha hora só e trátalos igual ca nós, que aturamos o peso e a caloraza do día.
Pero el replicoulle a un deles:
—Amigo, non che fago ningunha inxustiza. ¿Non axustamos un denario? Pois  colle o teu e vaite. E logo, se quero darlle ao último igual ca a ti, ¿non teño dereito a facer o que quero co que é meu? ¿Ou é que ti ves con mal ollo que eu sexa bo?
Así, dese mesmo xeito, os últimos serán os primeiros e os primeiros serán os últimos.

10 setembro, 2020

Tempo Ordinario: 24ª semana



  

13 de setembro: domingo 24 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mt 18, 21-35
Nunha ocasión Pedro achegouse a Xesús e preguntoulle:
—Señor, ¿cantas veces terei que perdoar a meu irmán se me segue ofendendo? ¿Ata sete veces?
Respondeulle Xesús:
—Non che digo ata sete veces, senón ata setenta e sete. Por iso o Reino dos ceos parécese a un rei que quixo facer as contas cos seus servidores. Cando empezaba, presentóuselle un que lle debía moitos millóns. e como non tiña con que pagar, o señor ordenou que o vendesen a el con muller, fillos e canto tiña, para que así lle pagase.
O servidor botóuselle aos pés e suplicáballe:
—Ten paciencia comigo, que cho hei pagar todo.
O señor tivo pena daquel home e deixouno marchar, perdoándolle toda a súa débeda. Pero, ao saír, o servidor aquel atopouse cun compañeiro que lle debía unha insignificancia e, agarrándoo pola gorxa, esganábao dicíndolle:
—Paga o que me debes.
Botándose aos seus pés, o compañeiro suplicáballe:
—Ten paciencia comigo, que cho hei pagar todo.
Pero non lle fixo caso e, aínda para máis, mandou que o metesen na cadea, ata que lle pagase a débeda.
Os compañeiros, ao veren tal cousa, moi apesarados, fóronlle contar ao seu señor todo o que pasara. Entón o señor mandouno chamar e díxolle:
—Servidor malvado! Eu perdoeiche toda aquela débeda, porque  mo pediches. ¿E logo non debías ti tamén compadecerte do teu compañeiro, como eu me compadecín de ti?
E todo anoxado, o señor entregouno aos verdugos ata que lle pagase a débeda.
Así tamén fará convosco meu pai celestial, se non perdoades de corazón cada un a seu irmán.

03 setembro, 2020

Tempo Ordinario: 23ª semana





6 de setembro: domingo 23 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mt 18, 15-20
Nunha ocasión díxolles Xesús aos seus discípulos:
—Se teu irmán peca contra ti, vai e repréndeo; pero ti só con el. Se te escoita, conquistaches o teu irmán. Se non te escoita, leva contigo un ou dous, para que por medio de dúas ou tres testemuñas quede resolto o asunto. Se non vos fai caso, dillo á comunidade; e se tampouco lle fai caso á comunidade, sexa para ti coma un pagán ou un recadador de impostos (un estafador). Asegúrovos que o que atedes na terra será atado no ceo, e o que desatedes na terra será desatado no ceo.
Asegúrovos tamén que, se dous de vós se poñen de acordo na terra para pedir calquera cousa, conseguirano do meu Pai celestial. Porque onde están dous ou tres reunidos no meu nome, alí no medio estou eu.

28 agosto, 2020

Tempo Ordinario: 22ª semana



  
30 de agosto: domingo 22 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mt 16, 21-27
Empezou Xesús a aclararlles aos seus discípulos que tiña que ir a Xerusalén e que alí o ían facer sufrir moito os anciáns, os sumos sacerdotes e os letrados; que o ían executar e que ao terceiro día había resucitar. Pedro, colléndoo a parte, empezou a rifar con el, dicindo:
—Deus te libre, Señor, a ti non che pasará nada diso de maneira ningunha.
Pero Xesús, volvéndose, díxolle a Pedro:
—¡Arreda de min Satanás! Ti es un tentador para min, porque  non te deixas guiar por Deus senón  pola xente.
Entón díxolles Xesús aos seus discípulos:
—Se alguén quere vir comigo, que renuncie a si mesmo, que cargue coa súa cruz e que me siga. Porque quen queira poñer a salvo a súa vida, perderaa; pero quen a perda pola miña causa, poñeraa a salvo. Pois ¿de que lle serve ao ser humano gañar o mundo enteiro, se perde a súa vida? E ¿que pode dar un ser humano para recobrar a súa vida? Porque o Fillo do home ha vir coa gloria de seu Pai entre os anxos; entón pagará a cadaquén conforme á súa conduta.

20 agosto, 2020

Tempo Ordinario: 21ª semana





23 de agosto: domingo 21 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mt 16, 13-20
Cando chegou Xesús á comarca de Cesarea de Filipo, preguntoulles aos seus discípulos:
—¿Quen di a xente que é o Fillo do home?
Eles responderon:
—Algunhas persoas din que  Xoán Bautista; outras, que Elías, outras, que Xeremías ou algún dos profetas.
Insistiu Xesús:
—E vós, ¿quen dicides que son?
Respondeu Simón Pedro:
—Ti es o Mesías, o Fillo do Deus vivo.
E Xesús contestoulle:
—Ditoso ti, Simón, fillo de Xonás, porque iso non cho revelou ninguén de carne e sangue, senón meu Pai que está no ceo. E eu asegúroche que ti es Pedro e sobre esta pedra vou edificar a miña Igrexa, e as portas do inferno non prevalecerán en contra dela. Dareiche as chaves do reino dos ceos; todo o que ates na terra, ficará atado nos ceos; e todo o que desates na terra, ficará desatado nos ceos.
E mandoulles aos discípulos que non dixesen nada de que el era o Mesías.

13 agosto, 2020

Tempo Ordinario: 20ª semana




  
16 de agosto: domingo 20 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mt 15, 21-28
Unha vez, saíu Xesús e foi para a comarca de Tiro e Sidón. E apareceu unha muller cananea daqueles contornos, que berraba:
—Compadécete de min, Señor, Fillo de David, a miña filla está atormentada por un demo.
Pero el non respondeu palabra. Achegándoselle os seus discípulos, gorábanlle:
—Despídea, que vén berrando detrás de nós.
El contestoulles:
—Non fun enviado máis que ás ovellas extraviadas da casa de Israel.
Pero ela alcanzounos e, prostrándose, suplicoulle:
—Señor, váleme!
El respondeulle:
—Non é ben quitarlles o pan aos fillos para llelo dar aos cadelos.
Pero ela contestou:
—Certo, Señor, pero tamén os cadelos comen da faragullas que caen da mesa dos seus amos.
Entón respondeulle Xesús:
—Muller, a túa fe é ben grande; fágase, logo, como desexas!
E a súa filla ficou sa naquela hora.

05 agosto, 2020

Tempo Ordinario: 19ª semana





9 de agosto: domingo 19 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mt 14, 22-33
Unha vez, despois de que a xente se fartase coa multiplicación dos pans, Xesús mandoulles aos seus discípulos que embarcasen e que fosen diante para a outra banda, mentres el despedía a xente. Despois de despedila, subiu ao monte para orar el so, e alí colleuno a anoitecida. E, xa a moitos metros no medio do mar, as ondas batían na barca, pois levaban o vento en contra. Ao riscar o día, Xesús foi cara a eles, camiñando polo mar. E os discípulos, véndoo camiñar polo mar, asustáronse e dicían: “é unha pantasma”, e, cheos de medo, empezaron a berrar. Deseguida faloulles Xesús, dicindo:
—¡Tranquilos, non teñades medo, que son eu!
Respondeulle Pedro:
—Señor, se es ti, mándame que vaia onda ti, camiñando pola auga.
El díxolle:
—Ven!
Baixou Pedro da barca e púxose a camiñar pola auga, dirixíndose a Xesús. Pero, ao sentir o vento forte, colleu medo, empezou a afundirse e púxose a berrar:
—Señor, sálvame!
Axiña Xesús dándolle a man, agarrouno e díxolle:
—Home de pouca fe, ¿por que dubidas?
E, ao subiren eles á barca, quedouse o vento. Os que estaban na barca prostráronse ante el, dicindo:
Realmente ti es fillo de Deus.

28 xullo, 2020

Tempo Ordinario: 18ª semana



2 de agosto: domingo 18 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mt 14, 13-21
Cando Xesús soubo que Herodes matara a Xoán Bautista, retirouse de alí nun bote a un lugar deserto e arredado. En canto a xente o soubo, foino seguindo por terra dende as vilas. Así, cando desembarcaron, atopouse cun gran xentío. El, conmovido, curou a todos os enfermos. Chegada a tarde, os discípulos foron onda el e dixéronlle:
—O lugar está moi arredado e a hora moi avanzada; será mellor que despidas a xente para que vaian ás aldeas e merquen comida.
Xesús díxolles:
—Non precisan marchar, dádelles vós de comer.
Eles responderon:
—Aquí non temos máis ca cinco bolos de pan e máis dous peixes.
Pero Xesús replicoulles:
—Pois traédemos aquí.
E mandando recostar a xente na herba, colleu os cinco pans e máis os dous peixes, ergueu a mirada ao ceo, dixo a bendición, partiu os pans e déullelos aos discípulos, que á súa vez llos pasaron á xente. E comeron todos ata se fartaren, enchendo coas sobras doce cestas. Os que comeron eran uns cinco mil, sen contar mulleres nin nenos.

21 xullo, 2020

Tempo Ordinario: 17ª semana



  

26 de xullo: domingo 17 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mt 13, 44-52
Nunha ocasión díxolle Xesús á xente:
—O reino dos ceos é semellante a un tesouro agachado nunha leira; a persoa que o atopa vólveo agachar e, cheo de alegría, vai vender canto ten para marcar aquela leira.
Tamén se aparece o reino dos ceos  a un tratante de perlas finas; en atopando unha de grande valor, vai vender todo canto ten para mercala.
Do mesmo xeito é semellante o reino dos ceos a un aparello de rapeta largado no mar, que recolle peixes de todas as castes. Unha vez cheo, tiran por el para a ribeira e, sentados, escollen os bos nun queipo e os malos tiran con eles. Así será na fin do mundo: sairán os anxos e arredarán os malos dos xustos para botalos no forno do lume; alí será o pranto e o renxer dos dentes.
Entendedes todo isto?
Eles responderon:
—Entendemos.
El concluíu:
—Por iso todo letrado que se fai discípulo do reino dos ceos parécese ao dono dunha casa que saca das súas arcas o novo e máis o vello.

14 xullo, 2020

Tempo Ordinario: 16ª semana




  
19 de xullo: domingo 16 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mt 13, 24-43 (ou breve: Mt 13, 24-30)
Unha vez Xesús constoulles esta parábola:
—Parécese o reino dos ceos a un home que sementou boa semente na súa leira. Pero mentres todos durmían, o seu inimigo veu sementar xoio polo medio do trigo e marchou. Cando espigou a planta e deu trigo, apareceu o xoio tamén. Os criados do dono fóronlle dicir: “Señor, ¿ti non sementaras boa semente na túa leira? ¿De onde lle vén, logo, o xoio? El contestoulles: “Isto é obra dun inimigo”. Os criados preguntáronlle: “¿Queres que o vaiamos arrincar?” El respondeulles: “Non, non sexa que ao collerdes o xoio arrinquedes tamén o trigo. Deixádeos medrar xuntos deica a sega, que no tempo da sega heilles dicir aos segadores: Apañade primeiro o xoio e atádeo en mollos para queimalo, e o trigo recollédeo na miña arca”.
* * *
E contoulles outra parábola:
—O reino dos ceos é semellante a un gran de mostaza que un home sementou na súa horta. A mostaza vén sendo a máis pequerrecha de todas as sementes, pero, cando medra, chega a ser meirande ca todas as hortalizas, converténdose nunha árbore, de tal xeito que mesmo os paxaros veñen facer o niño nas súas polas.
Díxolles outra parábola:
—O reino dos ceos é semellante ao fermento que unha muller amasou en tres medidas de fariña ata que todo levedou.
Todo isto lle falou Xesús en parábolas á xente, e nada lles falaba que non fose por medio de parábolas. De xeito que se cumprise o que dixera o profeta: Abrirei a miña boca para dicir parábolas, proclamarei cousas escondidas dende que o mundo é mundo.
Entón, deixando a xente, foi para a casa. Achegáronselle os seus discípulos e pedíronlle:
—Explícanos a parábola do xoio na leira.
El respondeu:
—O que sementa a boa semente é o fillo do home; a leira é o mundo; a boa semente son os fillos do reino; o xoio son os fillos do malo. O inimigo que a semente é o Satán; a sega é a fin do mundo e os segadores son os anxos. E así como se entrecolle o xoio e se bota no lume, así pasará na fin do mundo: mandará o Fillo do home os seus anxos e quitarán do seu reino todos os escándalos e a todos os que fan o mal, e botaranos no forno de lume, onde será o pranto e o renxer dos dentes. Entón os xustos resplandecerán como o sol no reino de seu Pai. Quen teña oídos, que escoite.

09 xullo, 2020

Tempo Ordinario: 15ª semana




12 de xullo: domingo 15 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mt 13, 1-23 (Lectura breve: Mt 13, 1-9)
Naquel día Xesús saíu da casa e foi sentar á beira do mar. Tanta era a xente reunida ao pé del, que tivo que subir e sentar nun bote, mentres a xente toda ficaba na beira. E faloulles de moitas cousas en parábolas. Dicía:
—Dunha vez saíu un labrego a sementar. E, ao botar a semente, parte dela foi caendo polo camiño adiante; viñeron os paxaros e comérona. Outra caeu entre as pedras, onde a penas había terra; e naceu de contado, porque a terra non tiña fondura; pero, non ben saíu o sol, queimouna, e, como non tiña raíz, secou. Outra parte caeu na silveira e, ao medraren as silvas, afogárona. Outra caeu en boa terra, dando froito: unha, cen; outra, sesenta; outra, trinta. Quen teña oídos que escoite!
***
E achegándose os discípulos, dixéronlle:
—¿Por que lles falas en parábolas?
El respondeulles:
—Porque a vós concedéusevos coñecer os misterios do reino dos Ceos, pero a eles non. Pois a quen ten daráselle ata sobrarlle; pero a quen non ten, aínda o que ten se lle quitará. Por iso fálolles eu en parábolas, porque mirando non ven e escoitando non oen nin entenden. Cúmprese así neles o que profetizara Isaías, cando dicía:
Oír oiredes, pero non entenderedes; ollar ollaredes, pero non veredes. Porque o corazón deste pobo está insensibilizado; endureceron os seus oídos e pecharon os seus ollos, para non veren cos ollos, nin oíren cos oídos, nin entenderen co seu corazón, nin se converteren para que eu os cure.
Ditosos, en troques, os vosos ollos, porque ven, e máis os vosos oídos, porque oen! Pois asegúrovos que moitos profetas e xustos desexaron ver o que vós vedes e non o viron, e oír o que vos oídes e non o oíron.
Escoitade, logo, vós a parábola do sementador. Sempre que unha persoa escoita a palabra do reino e non a entende, vén o Maligno e repáñalle o sementado no seu corazón; esa é a semente que caeu no camiño. A que caeu entre as pedras vén ser aquela persoa que, escoitando a palabra, de seguida recibe con alegría; pero, ao non ter raíz e ser inconstante, así que veñen as dificultades ou a persecución por causa da palabra, deseguida abandona. A que cae na silveira vén ser aquela persoa que escoita a palabra, pero as preocupacións do mundo e o engado das riquezas afogan a palabra e queda sen dar froito. Pero a que foi sementada en boa terra vén ser aquela persoa que escoita a palabra e a comprende; esta si que dá froito e produce nun caso cento, noutro sesenta e noutro trinta.