XXXVII Foro Encrucillada

  

Traballo digno

 

Un ano máis a Asociación Encrucillada ten o gusto de convidalos a participar no XXXVII Foro Encrucillada para dialogar sobre unha cuestión que cada día preocupa máis na nosa sociedade: o traballo digno. Será o próximo sábado 21 de outubro, dende as 10 ás 18:30h, no salón de actos do colexio da Compañía de María en Santiago de Compostela.

Que traballo queremos para o século XXI? A Doutrina Social da Igrexa ten reflexionado abondo sobre este tema dende o século XIX. A situación actual de globalización e deslocalización, a crise económica e a migración, fannos mirar de fronte e abordar con seriedade as causas que están a producir a precariedade laboral. O traballo é un dereito universal que dun tempo a esta parte se está a ver cada vez máis desvalorizado.

No Foro Encrucillada buscamos ver que mensaxe actual ten a Igrexa para iluminar esta realidade. Sobre cales son as liñas mestras da teoloxía do papa Francisco nesta cuestión falaranos Mons. Fernando García Cadiñanos, bispo de Mondoñedo-Ferrol. Francisco Porcar Rebollar, militante da IOAC-HOAC poñerá o foco na doutrina social da Igrexa buscando xerar unha nova cultura política desde a perspectiva do ben común e a xustiza. Eloína Ingerto López, da Fundación Juan Soñador acercaranos á realidade do traballo digno en Galicia, facendo a necesaria aterraxe de todas estas cuestións na nosa terra.

Pecharemos o foro cun breve momento de reflexión persoal iluminada polas palabras de persoas que fixeron do dereito ao traballo digno a súa loita.

Este será o horario:

10:00 Presentación do XXXVII Foro Encrucillada. Tito Suárez Pérez

10:30 O traballo á luz do pensamento do Papa Francisco, Mons. Fernando García Cadiñanos, Bispo de Mondoñedo- Ferrol.

12:00 Descanso

12:30 O traballo na Doutrina Social da Igrexa, Francisco Porcar Rebollar, da IOAC-HOAC.

16:30 Unha vida digna, un traballo digno, Eloína Ingerto López, Fundación Juan Soñador.

18:00 Peche do acto

Animámolos a que espallen a noticia deste evento nos seus medios de difusión.

Para máis información poden consultar a nosa web www.encrucillada.gal ou chamar ao teléfono 604 079 102 (tardes)

IN MEMORIAM: Rosina Hermida Vidal

 

                                

Estarán vivos? Serán de pedra?

Aqués sembrantes tan verdadeiros

Aquelas túnicas maravillosas

Aqueles ollos de vida cheos.

Enamorada da poesía de Rosalía de Castro, Rosina, a nosa Rosina cando estudaba en Santiago, visitaba con moita frecuencia o pórtico da Gloria, e mentras contemplaba tanta beleza preguntábase como Rosalía ¿Estarán vivos? ¿Serán de pedra?

Así era ela, sensible ante calquera expresión de beleza. Unha paisaxe, un cadro, un poema os  Salmos, os texto dos místicos. En todos esos mundos que nos levan mais alá de nos, encontra Rosina a forza e a enerxía para levar adiante o seu ideal de traballar por un mundo mais xusto, mais igualitario, mais humán.

Xesús era o seu guía , o seu maestro. Seguir a Xesús levouna a estar preto do sufrimento, da pobreza , da soedade, para acariñar, para coidar, para dar esperanza, para humanizar vidas, como facía Xesús, sempre desde o silencio , a humildade e a discreción.

Foi enfermeira de recoñecida profesionalidad ata o seu retiro, profesión que lle permiteu estar ao lado dos mais débiles.

O seguimento de Xesús levouna lexos, ata Ecuador, para traballar nas comunidades de Monseñor Proaño, defensor dos indíxenas, uns dos maiores expoñentes da Teoloxía da Liberación e candidato ao Premio Nóbel da Paz. Esa experiencia de tres anos en Ecuador, marcouna profundamente para os seguintes anos da súa vida. Volveu enferma e tivo que conformarse con quedar aquí, na súa terra,  despois de moitas dudas. Sigueu comprometida,empezando pola  súa militancia nun grupo da HOAC, fogar da acollida de nenos e nenas, Mans Unidas, Cáritas, Calor e café e mais…… Sempre disposta a colaborar, a axudar.

Era muller de fe profunda, herdada da súa nai,  Peregrina,  que parecíase  moito a ela en todo. Non era muller de fe estancada, sigueu un proceso continuo de actualización e descobremento, ela mesma dí nunha entrevista publicada na revista Exeria “Descubrín unha nova teoloxía. A apertura aos pobres coñecinna en América pero aquí atopei a teoloxía de Queiruga que me fixo ir cambiando a relixiosidade na que me educaron por unha mais aberta, superando medos”. A Escola de Espiritualidade foi ano tras ano desde o seu comenzó en Sobrado dos Monxes, un espazo de crecemento para Rosina.

Encrucillada, Irimia, Foro de Encrucillada, Romaxes contaron sempre co seu apoio e a súa presencia.

Nas Mulleres Cristiás Galegas Exeria, encontrou compañeiras de camiño para novas búsquedas. Declárase feminista “teño conciencia da necesidade de defender o noso dereito pleno a ser persoas”

Tiña un profundo amor por Galicia “terra de bendisión”, amor pola lingua galega da que facía verdadeiro apostolado, a Marín o pobo donde naceu e o mais importante, un corazón cheo de nomes porque pasou pola vida facendo o ben. 

Amiga, compañeira. querida Rosina. Deisaches a túa barca na orilla, e da man de Xesús o teu maestro, chegache xa a ese MAR de plenitude, que toda a túa vida andiveches buscando e añorando. 

Seguimos queréndote. DESCANSA EN PAZ.

 

Manuel Regal Ledo

  

BREVE MEDITACIÓN EN TEMPOS DE ALARMA

  

Que horas máis duras para tanta xente:

xente enferma, moribunda, morta,

xente medrosa, soa, desasistida,

fillos e fillas que non poden ir ver os seus,

sabendo que están en grande debilidade;

xente coidando, curando, con moito risco,

xente colaborando nas rúas de mil maneiras,

por oficio ou voluntariamente…!

Que inmensa fraxilidade a nosa,

pero tamén que inmenso afán de podela superar!

Persoas, esforzos, cartos,

Concellos, Comunidades, Estados,

o mundo todo en acción redentora!

Cada día palpando a nosa miseria e a nosa excelencia!

Todo envolto nun reencontrado alento de amor e de tenrura,

a quen multitudes lle chamamos dignamente Deus,

e a quen tamén multitudes lle chaman simple humanidade,

suscitada ou non polo medo ao peor.

A esta `marabillosa humanidade de carne e oso, sen nome,

ou a ese Deus con alma e corazón de pai ou nai amorosa,

podémolos invocar, escoitar, acoller e secundar

nesta hora de inseguridades, dores e mortes.

Para vernos sustentadas nestas horas de fraxilidade.

para podermos sacar de nós o mellor para o ben da xente máis aflixida,

para fortalecer a quen está ao pé da enfermidade, da dor, da morte,

e as persoas que deban estar retraídas e á espera.

Para que vivamos en total unión ante a gravidade do momento presente

sen distinguir razas, linguas, sexo, condición social,

credos relixiosos ou políticos.

Para que todo isto nos permita recapacitar sobre a nosa caducidade,

e, cando todo isto pase, que pasará

non esquezamos que somos po,

soamente redimible pola forza do amor solidario;

e poñamos a santa solidariedade universal como lei básica

das nosas normas, leis e constitucións,

como receitario básico de todos os idearios sociais, políticos e relixiosos.

Para valorar moito máis cousas tan humanas e cotiás

como é verse, conversar, bicarse, abrazar,

ollar con ollada fraterna a quen teñamos diante

sexa quen sexa, veña de onde veña.

Para reorientar o uso dos cartos, particulares ou públicos,

e poñelos sempre en primeiro lugar

ao mellor servizo dos coidados de toda a xente,

fuxindo de distingos, ostentacións e consumismos desordenados.

Para recoñecer pacificamente a nosa absoluta interdependencia

e facer dela unha entrañable riqueza cotiá

e non unha competitiva carreira de prepotencia egoísta.

Para valorar máis o retiro, a soidade, o silencio

espazos estes onde con frecuencia

os homes e mulleres batemos mellor coas nosas propias fontes

e nos volvemos máis sabios para a vida,

máis auténticos, máis pacíficos e pacificadores.

Para aprender desta amarga lección

unha nova maneira de sermos homes e mulleres

de sermos persoas, pobo e nación,

de tratarnos, de valorarnos,

de ollarnos á cara, de darnos as mans.

Que así sexa,

no nome da santa humanidade solidaria

ou no nome do Deus Pai ou Nai, fonte vigorosa de todas as apertas.

Manuel Regal Ledo

ORACIÓN ANTE O CORONAVIRUS

Deus, Pai e Nai nosa,

compañeiro fiel, luz e alento das nosas vidas,

poñemos ante ti o peso amargo destas horas,

a xente que enferma e morre,

as persoas que traballan arreo en calquera medio

para que esta praga se conteña,

os postos de traballo, os negocios, as empresas que están no aire.

Aínda que consideramos imprescindible sentirte ao noso lado,

non che pedimos ningunha acción milagreira,

porque iso nin che dá gloria a ti, nin a nós nos robustece.

Que a túa sabedoría creadora,

que de sempre nos acompaña aos seres humanos,

guíe os pasos e as decisións de quen nos goberna e de todos nós.

Que o don do amor solidario,

que permanentemente nos ofreces como o gran remedio que embelece e salva o mundo,

atope en nós formas sinxelas, eficaces, responsables,

que alivien as penalidades de quen nos rodea.

Dese xeito poderemos trocar os medos en coidados,

a angustia en esperanza,

e o mal xenio polo confinamento obrigado nun espazo vivo, creativo,

cargado de amor, de humor e de beleza humana.

Que a túa memoria, Deus, Pai e Nai nosa,

sempre tan preocupado polo mellor para a xente,

nos axude a aproveitar os tempos de obrigada soidade e silencio

para repensar as nosas vidas e as trazas do mundo no que vivimos,

e descubrir o valor do máis importante:

a saúde, a relación, o encontro, o vivir colectivamente en todo.

Que estes días cargados de preocupacións diversas

nos fagan especialmente sensibles ás persoas que perderán o traballo

ou verán minguados ou arruinados os seus negocios ou empresas,

coa ameaza de que, unha vez máis, a xente máis débil cargue coa crise.

Que estes tempos nos que estamos tan atentos a este problema que nos acosa

nos permitan recordar

que en países do terceiro ou cuarto mundo

morren millóns de seres humanos cada ano

por non teren auga, pan, unha vacina que custa 1 euro,

e ante todo iso somos indiferentes.

Deus, Pai, Nai nosa,

compañeiro fiel, luz e alento das nosas vidas,

nas túas mans repletas sempre de inmenso amor dispoñible

poñémonos nós e toda a humanidade.

Grazas por estar coidadosamente, creadoramente ao noso lado.

Encontro de "Vivimos no Rural"

ENCONTRO 26 e 27 de MAIO 2018

EN TRONCEDA OUTRAS REALIDADES

SÁBADO

11,00 h- Encontro no Castelo de Castro Caldelas.

11,15 h- Benvida da Alcaldesa Sara Inés Vega. A continuación, 6 presentacións de proxectos vivenciais: apostas polo rural, novos poboadores, aposta local, preguntas e debate.

Relatoras: Ana, Lydia, Gloria, Fran, Darija, Cándido.

13,45 h- Peche da mañá a cargo de Ramiro Martínez do grupo coordinador de vivimos no rural.

14,30 h- comida no Couto, menú.

Durante o café contarannos o proxecto A.D.R. Montederramo e Castro Caldelas. Didac.

17,00 h- Visita a gandeiros da zona. Proxecto de cabras, gandería ecolóxica e gandería familiar.

Visita instalacións que xestiona a ADR.

21,00 h.- Cea no Tronceda de picar e con alimentos aportados polos/as participantes, e mini festa con Danza de Darija Czibulkoba, danza do lume de Violeta Torres Ruiz, cata de cervexas de produción local e algunha cousiña máis.

DOMINGO

10,00 h- Almorzo

11,00 h – No lar das verbas 3 presentacións vivenciais: Violeta, Ricardo e Jose.

Debate aberto sobre as múltiples realidades do mundo rural vivo.

12,30 h- Breve excursión a pé pola zona.

14,00 h- Comida no Couto, menú, e cada paxaro ó seu niño.

INSCRICIÓN

Nome e apelidos: DNI:

Teléfono:

Enderezo:

Pertences a algunha entidade, cal?:

(Marcar cun x as opcións escollidas polo/a participante)

• Comida día 26 de maio (custe 12 €).

• Comida día 27 de maio (custe 12 €).

• Aloxamento noite en Tronceda (custe 10€, inclúe sábanas, toallas, auga quente e o almorzo).

• Cea día 26 maio, será cos alimentos aportados polos participantes.

Data límite de inscrición venres 18 de maio de 2018. 

Modo de inscrición (enviar esta información): 

vivimosnorural@gmail.com  

cofrelaso@telefonica.net

Teléfono información: 650.41 68 60

*O custe das comidas e do aloxamento será aboado no mesmo día en efectivo.

San Cidre 2018

SAN CIDRE 2018.

Fornelos de Montes, 12 de maio de 2018

Lugar de celebración: Polideportivo municipal, con asentos para todo o mundo.

Lema: COA FORZA DA TERRA, COA FORZA DE DEUS.

Desenvolvemento da celebración

11:00 h.- Acollida e entrada

Entre as 11 e as 12 da mañá iremos chegando a Fornelos de Montes, ao Polideportivo municipal, onde nos acollerá xente do lugar. As comidas hainas que deixar no autobús, porque iremos comera outro lugar próximo.

Iremos entrando no polideportivo e ocupando os asentos. Non se pode comer dentro do Polideportivo. As dúas persoas de cada grupo que leven os “signos” xa se dirixen ao lugar do Polideportivo que se lles indicará.

Xa dentro farase un momento de ensaio e de explicación do que imos celebrar.

Recoñecemento a Manuel Regal Ledo

"A Asociación de Amigos do Románico da comarca de Chantada recoñece os méritos contraídos por Manuel Regal Ledo pola súa aportación reivindicativa, histórica e cultural en pro da conservación e posta en valor da igrexa románica de Pesqueiras.En Pesqueiras a 13 de agosto de 2017 "

Velaquí a reportaxe que fixo do acto a TELEVINTE CHANTADA




Parabéns Manolo, merecida homenaxe á que nos sumamos as túas compañeiras e os teus compañeiros da Escola de Espiritualidade.

Encontro "Grão de mostarda 2017"

ROMPER COM AS INDIFERENÇAS:

abrir o caração 

para viver na confiança da PAZ

Encontro grão de mostarda 2017

8 de Julho (sábado)

LOCAL: Rua da Feitelha, 247 FORJÃES

Concelho de Esposende

No dia 8 daquele mês, a confraternização será "lugar de acolhimento" das buscas e experiências que têm permitido aos nossos corações manterem-se atentos não a uma espera ilusória, mas uma esperança actuante.

O tema da CARTA EM BUSCA 2017, publicada a semana passada (dia 25 Março), será o sinal que conduzirá o diálogo com a Patrícia Carvalho, o Luís Durães e o Jorge Solla, da Galiza (ver programa abaixo e prazos de inscrição).

«Romper com as indiferenças supõe uma confiança capaz de se abrir à diferença dos outros. Fechando-nos não estamos somente a ignorar, mas sobretudo a isolarmo-nos das diversas realidades que vão acontecendo. A falta de abertura de coração torna-nos incapazes de sermos motivadores de confiança e construtores de um 'tempo de Paz'.», da CARTA EM BUSCA 2017

Ollada feminista á Igrexa

Está é a miña intervención na "Sesión temática" do terceiro Encontro da Escola neste curso 2016 / 2017.

Cousas do Nadal (II)

CREO EN TI, NENO DE BELÉN

Creo en ti, Xesús,
neno de Belén,
nacido de Xosé e de María,
como un de tantos,
traído e levado
desde o primeiro momento
polo Espírito de Deus,
e por iso mesmo,
fillo benquerido de Deus:
marea viva de solidariedade universal.

Creo en ti, Xesús,
neno de Belén,
que intentas xurdir
desde as miñas entrañas,
desde as entrañas por igual
de todos os homes e mulleres do mundo,
na medida cativa das nosas permisividades,
na medida sen medida dos teus desexos:
nenos no neno,
deuses en Deus
nun camiño de unidade
áspero e gozoso a un tempo.

Cousas do Nadal (I)

UN NENO NACEU NA ALDEA

Naceu un neno na aldea,
ai, que contento!,
é unha festa ver nacer
nenas e nenos.

Belén de Begonte

É labrega a súa nai,
dinlle María,
fiel a Deus e fiel á xente,
día tras día.

Labrego é o seu pai,
dinlle Xosé,
honrado cal non hai outro,
home de fe.

E cando naceu o neno,
naceu a luz,
naceu a paz, a alegría,
naceu Xesús.

Pois tal nome lle puxeran
os seus papás,
contaxiando cos seus soños
a aquel rapaz.

Xuntanza "Cremos no rural"

Benquerido/a amigo/a:

Dirixímonos a ti no nome do grupo "Cremos no rural", que reúne e aglutina a diferentes persoas, laicos, laicas, cregos, comunidades relixiosas asentadas na rural, que temos un interese especial por manter o máis vivo posible nas parroquias ou comunidades cristiás do rural o evanxeo de Xesús de Nazaré con todas as súas implicacións e consecuencias.

O grupo "Cremos no rural" naceu no mes de setembro do ano 2015, coma unha fusión de obxectivos e formas de traballo de persoas vinculadas ao Movemento Rural Cristián (agrupación especializada da Acción Católica), ás Comunidades de Relixiosas que viven e traballan no rural, e en xeral a algunhas persoas pertencentes a parroquias rurais.

Para a nosa amiga Encarna

Con estas palabras quero facer recordo e homenaxe á nosa amiga e compañeira da Escola, Encarna Picoaga. Ela que xa está totalmente en Deus, participa con nós nesta xuntanza. É o misterio da presenza–ausente que non podemos explicar con palabras, só desde o que sentimos e experimentamos.

Encarna dedicou moita parte da súa vida a ensinar, ao mesmo tempo que foi quen de aprender , de seguir aprendendo ata o final.

Carta en busca 2015

 “O amor é a meta última e máis alta á que pode aspirar o  home…”

Viktor Frankl, “El hombre en busca de sentido” (Herder, España, 2007)

Neurólogo e psiquiatra na Universidade de Viena, 

Viktor Frankl (1905-1997) foi prisioneiro do réxime nazi.

DA BUSCA DA PAZ INTERIOR

A UNHA AMABILIDADE COMPROMETIDA

Será posible que a Humanidade atope un “tempo de paz”, se no íntimo do noso corazón non vivimos pacificados?

O tempo presente preséntase incapaz de fomentar confianza e bondade de corazón no ser humano. O temor, o individualismo e a ambición dominan todas as relacións humanas, a nivel persoal e tamén estrutural, no interior das sociedades. Vivimos nunha época que parece contraria a unha reconciliación interior (1).

Encontro grão de mostarda

Da busca da paz interior a unha amabilidade compromedita

Os encontros grão de mostarda, que se realizan anualmente no Verán, buscan reflexionar sobre camiños de confianza e de compromiso solidario. A idea motivadora do encontro deste ano está identificada no tema da CARTA EN BUSCA que enviamos (ver texto ADXUNTO).

O encontro con Deus nos Salmos

Por ser un libro de oración e por selo coas maneiras que o caracterizan, o Salterio é a narración dunha densa e variada experiencia relixiosa, dun encontro intenso con Deus, que abrangue múltiples vivencias e perspectivas da persoa humana e do pobo do que esta forma parte, e que se expresa cunha enorme riqueza de formatos literarios, case sempre moi vivos, moi sentidos, moi fondos. Resulta abondo ousado pretender ofrecer nestas poucas páxinas sequera sexa un achegamento a ese mundo relixioso que tanto ten condicionado e axudado a pregaria de millóns e millóns de crentes do ámbito xudeu, do ámbito cristián. Polo tanto, unhas suxestións nada máis, á espera de podelas desenvolver con máis amplitude e vagar noutra ocasión.

1.-Deus sempre á vista

Salmo tras salmo, o Salterio vai deseñando a experiencia relixiosa de persoas concretas, dun pobo concreto, á que nos podemos e debemos achegar co sentimento de estarmos tripando terra sagrada (cf. Ex 3,5), descalzos, logo, co corazón tamén espido e aspirando a ver a Deus pasar cando menos cal murmurio ou aireada cativa (cf. 1Sam 19, 12) a través das vivencias relixiosas das que se fan portadores todas e cada unha das persoas que se sitúan coa súa vida, coa súa fe forte ou frouxa, sempre tensa e mesmo vibrante, á fronte de cada pregaria que o salmo describe.

Curso formativo "Novas Pobrezas"

A asociación diocesana Arela, en colaboración coa Hermandad Obrera de Acción Católica (HOAC), organiza un Curso formativo baixo o título “Novas Pobrezas“, que terá lugar os vindeiros sábado 24 e domingo 25 de maio de 2014, en Santiago de Compostela.

Como expresa vivamente o papa Francisco na Exhortación apostólica Evangelii Gaudium, no nº 52:

Díaz Castro: Nimbos, un itinerario espiritual laico

Pídeseme desde a revista AMENCER unha colaboración sobre Díaz Castro. Agradezo a solicitude, e non porque eu sexa un significado estudoso do autor ao que este ano está dedicado o Día das Letras Galegas e da súa escrita, pero si porque me permite entrar un pouquiño máis en parte da súa obra --limítome exclusivamente aos textos do seu libro estrela Nimbos, que xustamente durante esta última etapa estiven lendo de novo con especial interese e devoción. Nunca chegara a captar coma nesta lectura a forza, a riqueza, a vitalidade da poesía de Díaz Castro, o precioso debuxo antropolóxico e crente que nela se nos ofrece. Comparto cos lectores e lectoras de AMENCER estas reflexións. Fareino referíndome primeiro a algunhas circunstancias da súa traxectoria vital que me parecen moi significativas, e logo detereime en presentar o que para min é o sinxelo e fondo proxecto de antropoloxía crente ou, se así o preferimos, de vida cristiá na existencia diaria, que aparece con nitidez en Nimbos.

A mirada de Ángel (Diario da nai dun neno con autismo)

Hoxe cumpriu 29 anos Ángel. El é o protagonista do libro “La mirada de Ángel” escrito por miña irmá María Luisa.

O libro saíu o pasado luns e xa o tiña encargado. O martes á tardiña tíñao nas miñas mans. Cheguei tarde á casa e despois de cear, Isabel e máis eu puxémonos a lelo comunitariamente e non fomos quén de apartar a vista das súas páxinas, que ás veces case non viamos polas bágoas e emocións que encollían o corazón.Rematamos a lectura xa pasadas as tres e media da madrugada.

Convocatoria Encontro de Solidariedade Rural

Xaneiro 2014

Benqueridas amigas e amigos:

Somos persoas cristiás, membros do Movemento Rural Cristián e das Comunidades Rurais de Galicia, que levamos moito tempo vivindo no campo, contribuíndo coa nosa presenza e co noso traballo a que ese mundo rural sexa vivo e esperanzado.