26 xuño, 2022

Tempo Ordinario: 13ª semana


26 de xuño: Domingo 13º do Tempo Ordinario

1ª lectura: 1Re 19, 16b. 19-21. Salmo: 15, 1-2a e 5. 7-8. 9-10. 11
2ª lectura: Gál 5, 1. 13-18.

Evanxeo: Lc 9, 51-62.

Cando se ía cumprir o tempo de ser levado deste mundo, decidiu en firme ir a Xerusalén. E mandou mensaxeiros por diante. Entraron estes nunha aldea de samaritanos para lle prepararen pousada, pero non o recibiron, porque se decataron de que ía cara a Xerusalén. Ao veren isto, os discípulos Santiago e Xoán dixeron:
—Señor, ¿queres que digamos que baixe do ceo un raio e que os parte?

Pero el volveuse cara a eles e rifoulles. E foron para outra aldea.

Polo camiño unha persoa díxolle:
—Seguireite vaias onde vaias.

Respondeulle Xesús:
—As raposas teñen tobeiras e os paxaros teñen niños; pero o Fillo do home non ten onde pousar a cabeza.

Díxolle a outra persoa:
—Sígueme.

Pero esta persoa contestoulle:
—Déixame ir primeiro enterrar a meu pai.

Respondeulle:
—Deixa que os mortos enterren os seus mortos; ti vai anunciar o Reino de Deus.

Outra persoa díxolle tamén:
—Señor, seguireite, pero deixa que primeiro me despida da miña familia.

Contestoulle:
—Quen despois de por a man no arado, mira para atrás, non é apto para o Reino de Deus.

16 xuño, 2022

Tempo Ordinario: 12ª semana


19 de xuño: Solemnidade do Corpo e Sangue de Cristo

1ª lectura: Xen 14, 18-20. Salmo 109: 1. 2. 3. 4.
2ª lectura: 1Cor 11, 23-26.

Evanxeo: Lc 9,11b-17

Unha vez Xesús empezou a falarlle á xente do reino de Deus e curaba a cantas persoas o necesitaban. E, como xa ía caendo o día, achegáronse os doce e dixéronlle:
—Despide a xente, para que vaian as vilas e aldeas próximas en procura de sitio para se hospedaren e onde atopen algo que levar á boca, porque aquí estamos nun descampado.

Pero el contestoulles:
—Dádelles vós de comer.

Eles contestaron:
—Pero, se non temos máis ca cinco bolos de pan e dous peixes! A non ser que vaiamos mercar mantenza para toda esta xente.

Eran uns cinco mil homes. Pero el díxolles aos seus discípulos:
—Colocádeos en grupos e cincuenta.

Dixéronllelo e sentaron todos. El colleu os cinco pans e máis os dous peixes, ergueu a vista ao ceo, bendiciunos, partiunos e déullelos aos discípulos, para que llelos servisen á xente. Comeron todo a fartar e coas sobras encheron aínda doce cestas.

09 xuño, 2022

Tempo Ordinario: 11ª semana



12 de xuño: Solemnidade da Santísima Trindade

1ª lectura: Prov 8, 22-31. Salmo: 8, 4-5. 6-7. 8-9
2ª lectura: Rom 5, 1-5.

Evanxeo: Xn 16, 12-15

Unha vez díxolles Xesús ás persoas que o acompañaban:
—Aínda teño moitas cousas que vos dicir, pero non podedes con elas agora. Cando veña El, o Espírito da verdade, havos encamiñar á verdade plena, pois non vos falará pola súa conta, senón que vos dirá o que escoitou e anunciaravos o que ha de acontecer. El hame glorificar, pois recibirá do meu e proclamarávolo. Todo o que ten o Pai é meu, por iso díxenvos que recibirá do meu e volo manifestará.

5º Encontro Escola de Espiritualidade curso 2021 / 2022

  

NAS ONDAS DO ESPÍRITO

O Espírito: unha forma libre da presenza dun Deus que nos acompaña e desborda sempre.

Motivación: Empezamos a oración NO NOME DO PAI, DO FILLO E DO ESPÍRITO SANTO.

—Tomamos consciencia de estarmos envoltos neste Deus que é a Fonte do que somos, que é o Referente da nosa construción persoal e social, que é o Alento que nos sustenta e alenta.

Estamos en silencio un par de minutos. 

Canto:
SEÑOR, DEUS NOSO, 
QUE ADMIRABLE É O TEU NOME 
EN TODA A TERRA.
E seguimos en silencio un pouquiño máis.

—É bo que na oración sempre nos sintamos collidos pola presenza deste Deus noso; e tamén collidas pola presenza da fraxilidade humana. Podemos traer a esta oración como compaña a algunha persoa ou grupo ou realidade coa que nos queremos solidarizar. Tamén nestas persoas e situacións Deus é para nós especialmente marabilloso. Repetimos a canción: SEÑOR, DEUS…

E seguimos en silencio un tempiño máis. Logo cantamos e rezamos a pregaria do Espirito a dous coros. Cada dúas estrofas repetimos o canto.

03 xuño, 2022

Tempo Ordinario: 10ª semana



5 de xuño: Domingo de Pentecoste

1ª lectura: Xen 11, 1-9. Salmo: 103, 1-2a. 24 e 35c. 27-28. 29bc-30.
2ª lectura: Rom 8, 22-27.

Evanxeo: Xn 20,19-23

No derradeiro día, o máis grande da festa, púxose Xesús de pé e gritou:
—Se alguén ten sede, que veña onda min e beba. Como di a Escritura, a quen cre en min abrollaranlle do seu ventre regueiros de auga viva.

(Isto dicíao do Espírito que habían recibir cantos creran nel, pois aínda non había Espírito, porque Xesús non fora aínda glorificado.)

25 maio, 2022

Tempo de Pascua: 7ª semana



29 de maio: Solemnidade da Ascensión do Señor

1ª lectura: Fei 1, 1-11. Salmo: 46, 2-3. 6-7. 8-9.
2ª lectura: Ef 1, 17-23.

Evanxeo: Lc 24, 46-53

Naquel tempo díxolles Xesús aos seus discípulos:
—Así está escrito: o Mesías padecerá e resucitará de entre os mortos no terceiro día, e predicarase no seu nome a conversión e máis o perdón dos pecados a todos os pobos, empezando por Xerusalén. Vós seredes testemuñas de todo isto. E eu heivos mandar o don prometido por meu Pai. Entrementres seguide na cidade ata que se vos revista co poder que vén de arriba.

Despois levounos para fóra, a un lugar preto de Betania, e alí, erguendo as mans, bendiciunos.

E mentres os bendicía, foise separando deles, e foi elevado ao ceo. Eles, despois de se prostraren perante el, volveron para Xerusalén cheos de alegría. E seguían decote, no templo, bendicindo a Deus.

Traballo entre sesións

 


(7 de maio - 4 de xuño)

Deus crea por amor

Lecturas:

TORRES QUEIRUGA, A., Recuperar a creación. Por unha relixión humanizadora. SEPT, 1996
- Deus crea creadores/as (Cap. III, páxs. 109 - 160)
- Máis alá da oración de petición (Cap. VI, páxs. 247 - 295)

Cuestións que poden ir orientando a túa lectura:

1. Como interpretas hoxe, de verdade, as palabras “quen queira vir detrás de min, que se negue a si mesmo”?

2. Tomamos en serio que “o que nós non fagamos non o vai facer Deus”..., por moitas oracións ou rogativas que se fagan?

3. Amar a Deus, amar as persoas por si mesmas, amalas por amor de Deus, amalas porque se cre en Deus..., como se entende todo iso?

4. Cando ollamos as persoas que “non cren”, pensamos en que Deus se preocupa por que crean ou porque “sexan felices”, aínda que non crean?

5. Pensar no movemento fondo da Biblia: vai de nós a Deus pedíndolle nós a El, ou de Deus a nós pedíndonos El a nós? Recordar textos e escenas do Antigo e do Novo Testamento.

6. Ten sentido que Deus nos estea sempre chamando a que amemos, axudemos..., e que nós o esteamos tamén sempre chamando para que El ame e axude?

7. Como se vai desenvolvendo vitalmente a nosa oración na relación viva e consciente con Deus?


Pensar un pouco na necesidade real de respectar e apreciar a “tradición”..., e na posibilidade de o facer cambiando o modo como ela se expresaba. Tomar en serio a dificultade.


4º Encontro Escola de Espiritualidade curso 2021 / 2022

 


CONVOCADAS Á VIDA POR XESÚS RESUCITADO

Introdución dos cirios pascuais

Canto
QUE A TÚA LUZ NOS FAGA VER A LUZ,
QUE A TÚA LUZ NOS FAGA SERMOS LUZ,
QUE A TÚA LUZ NOS FAGA VER,
QUE A TÚA LUZ NOS FAGA SER,
QUE A TÚA LUZ NOS FAGA A NÓS DAR LUZ

Revivimos a resurrección de Xesús. Silencio. Mañá de resurrección. A morte de Xesús prolongada en nós, no mundo. Unímonos a María, a de Magdala, na dor, na ansia, no amor, na busca, na misión.

Lectura de Xn 20, 1 - 18

19 maio, 2022

Tempo de Pascua: 6ª semana



22 de maio: Domingo 6º de Coresma

1ª lectura: Feit 15, 1-2. 22-29. Salmo: 66, 2-3. 5. 6 e 8.
2ª lectura: Ap 21, 10-14. 22-23.

Evanxeo: Xn 14, 23-29

Naquel tempo díxolles Xesús aos seus discípulos:
—Se alguén me ama, gardará a miña palabra e meu Pai amarao e viremos onde el e faremos vida con el. O que non me ama, non garda as miñas palabras; ea palabra que escoitades de min non é miña, é do Pai que me mandou.
Díxenvos estas cousas mentres estaba convosco; pero o Paráclito, o Espírito Santo que meu Pai mandará no meu nome, ese havos ensinar todo e traeravos á memoria canto eu vos dixen.
Déixovos a paz, douvos as miña paz, eu non vola dou como o mundo a dá.
Non vos angustiedes, nin teñades medo. Oístes que vos dixen: Voume e logo volvo onda vós.
Se me amásedes, alegrariádesvos de que eu vaia onda o Pai, xa que o Pai é máis ca min.
Díxenvolo agora, antes de que suceda, para que, cando suceda, creades.

13 maio, 2022

Tempo de Pascua: 5ª semana

 



15 de maio: Domingo 5º de Pascua

1ª lectura: Feit 14, 21b-27. Salmo 144, 8-9. 10-11. 12-13ab.
2ª lectura: Ap 21, 1-5a.

Evanxeo: Xn 13, 31-33a. 34-35

Cando Xudas saíu do cenáculo, díxolles Xesús:
—Agora queda glorificado o Fillo do Home e Deus queda glorificado nel. Se Deus queda glorificado nel, tamén Deus o glorificará a el e hao glorificar axiña.

Meu fillos, só un pouquiño estarei convosco. Douvos un mandamento novo: amádevos uns a outros; como eu vos amei, amádevos tamén entre vós.

Nisto coñecerán todos que sodes os meus discípulos: se vos tedes amor uns a outros.

05 maio, 2022

Tempo de Pascua: 4ª semana



8 de maio: Domingo 4º de Pascua

1ª lectura: Feit 13, 14. 43-52. Salmo: 99, 2. 3. 5.
2ª lectura: Ap 7, 9. 14b-17.

Evanxeo: Xn 10, 27-30

Naquel tempo Díxolles Xesús aos fariseos:
—As miñas ovellas escoitan a miña voz; eu coñézoas e elas séguenme; eu doulles vida eterna, e non se perderán para sempre; ninguén mas quitará da man.

Meu Pai, que mas deu, é máis ca todos, e ninguén pode repañalas da man do Pai. Meu Pai e máis eu somos un.

29 abril, 2022

Traballo entre sesións

 


(3 de abril - 7 de maio)

Deus crea por amor

Lecturas:

TORRES QUEIRUGA, A., Recuperar a creación. Por unha relixión humanizadora. SEPT, 1996
- Deus crea por amor (Cap. II, páxs. 91-108)
- Culpa, pecado e perdón (Cap. V, páxs. 201 - 245)

Cuestións que poden ir orientando a túa lectura:

1. Onde está Deus para ti? No ceo? Na igrexa? Nas cousas que estás a facer? Nas persoas que encontras?

2. Deus está quieto, ollando o que facemos? Intervén nalgunhas ocasións importantes? Está sempre actuando: como?

3. Como sitúas a Deus na enfermidade, túa ou das outra persoas? Como lle rezas?

4. Por que pensas que facemos o mal, mesmo moitas veces sen que o queiramos? Ou querémolo sempre?

5. Como pensas que te mira Deus cando te sentes culpable?

6. Pensaches algunha vez que “o teu” (ou o de outras persoas) non tiña perdón de Deus?

7. Por que non debemos pecar? Porque o manda Deus? E se Deus non existise o se , existindo, non o mandase?

8. Que significou na túa vida a confesión? Como a viviches? Como a vives agora?

9. Ten ou non ten razón o irmán do Fillo pródigo?

10. Hai dereito a que Deus perdoe tamén a Hitler ou a Pinochet?


3ª Encontro Escola de Espiritualidade curso 201 / 2022


GOZANDO CO PAPÁ/MAMÁ DA CASA COMÚN

Coresma: tentacións: encontro co Deus de Xesús.

Cantiga
SEÑOR, DEUS NOSO, QUE ADMIRABLE É O TEU NOME
EN TODA A TERRA, EN TODA A TERRA.

Salmo 139
 Señor, ti óllasme a fondo e coñécesme ben,
ti sabes cando sento e me levanto,
penetras nos meus pensamentos desde lonxe.
Ti compréndesme cando me movo e cando estou quedo,
os meus camiños sonche todos familiares.

Aínda non chegou a palabra á miña lingua
e xa ti, Señor, a coñeces enteira.
Envólvesme por detrás e por diante
e sobre min tes posta a túa man.
Admirable por demais me resulta este saber,
tan alto que non o alcanzo.

Onde podería arredarme do teu alento?
A onde podería fuxir da túa presenza?
Se subo ao ceo, alí estás ti;
se baixo ao abismo, estás presente

Se me ergo nas ás da aurora
e emigro ao extremo dos mares,
ata alí me leva a túa man
e me colle a túa dereita.

Se digo:
“Que polo menos me encubran as tebras
e que a luz ao me redor se faga noite”,
as mesmas tebras non son para ti escuras
e a noite éche clara coma o día:
tanto che ten a luz como as tebras.

Ti formaches as miña entrañas,
tecíchesme no seo da miña nai.
Bendígote polo prodixio que hai en min,
as túas obras son marabillosas.

Ti coñecías a fondo o meu espírito,
non che estaba oculta a miña esencia
cando no segredo era formada,
tecida no fondo da terra.

O meu embrión víano os teus ollos
e escribíanse xa no teu libro
os días todos que habían vir,
sen que existise aínda o primeiro.

Que preciosos atopo, Deus, os teus proxectos!
Que grande o seu conxunto!
Se os quixese contar, son máis ca a area;
se chegase ata a fin, aínda quedarías ti.

Se comprendesen, Señor, os malvados,
se abandonasen a súa violencia!
Que non se rebelen contra ti,
que non persistan nos seus proxectos!

Non quero odiar as persoas que te odian,
quero amar como ti amas.
Amarei con amor cumprido,
quéroas ter por amigas miñas.

Que sorte teño, meu Deus,
con que ti me olles a fondo,
con que coñezas o meu corazón,
me observes con amor
e coñezas os meus sentimentos!
Que a túa ollada endereite os meus vieiros
e me guíe polo camiño verdadeiro.

Noso Pai/Nai: Misterio próximo, familiar, que urxe á irmandade e non se da sen ela. Peticións do Noso Pai/Nai abertas.

28 abril, 2022

Tempo de Pascua: 3ª semana



1 de maio: Domingo 3º de Pascua

1ª lectura: Feit 5, 27b-32. 40b-41. Salmo: 29, 2 e 4. 5 e6. 11 e 12a e 13b.
2ª lectura: Ap 5, 11-14.

Evanxeo: Xn 21, 1-19

Máis adiante Xesús aparecéuselles outra vez aos seus discípulos onda o lago de Tiberíades. Foi deste xeito: estaban xuntos Simón Pedro, Tomé o chamado Xémeo, Natanael o de Caná de Galilea, os do Zebedeo, e máis outros dous discípulos seus. Simón Pedro díxolles:
—Vou pescar.

Eles contestaron:
—Imos tamén nós contigo.

Saíron e subiron a bordo. Pero aquela noite non colleron nada. Xusto cando acababa de romper o día, presentouse Xesús na ribeira do lago. Pero non se decataron os discípulos de que era Xesús. Xesús preguntoulles:
—Rapaces, tedes algo que comer?

Eles responderon:
—Non.

Díxolles entón:
—Largade o aparello por estribor e atoparedes.

Eles largárono e xa non podían alzalo a bordo, de tanto peixe. Entón aquel discípulo a quen amaba Xesús díxolle a Pedro:
—É o Señor.

Daquela Simón Pedro, ao escoitar que era o Señor, cinguiu o vestido –pois estaba espido— e botouse ao mar. Os outros discípulos chegaron no bote, porque non estaban lonxe de terra senón a menos de cen metros, remolcando o aparello cos peixes. Cando vararon en terra, viron que había unhas brasas cun peixe enriba, e máis pan.

Xesús díxolles_
—Traede deses peixes que acabades de coller.

Simón Perdo subiu ao bote e arrastrou para terra o aparello cheo de cento cincuenta e tres peixes grandes; e, con seren tantos, non rachou o aparello.

Xesús díxolles:
—Vinde comer.

Ningún dos seus discípulos se atrevía a preguntarlle “ti quen es”, sabedores de que era o Señor. Foi Xesús, colleu o pan e déullelo, e igualmente o peixe.

Esta foi a terceira vez que Xesús se manifestou aos seus discípulos resucitado de entre os mortos.

20 abril, 2022

Tempo de Pascua: 2ª semana


24 de abril: Domingo 2º de Pascua ou da Divina Misericordia

1ª lectura: Feit 5, 12-16. Salmo 117, 2-4. 22-24. 25-27a.
2ª lectura: Ap 1, 9-11a. 12-13. 17-19.

Evanxeo: Xn 20, 19-31

Naquel día, o primeiro da semana, ao serán, estando pechadas as portas onde estaban os discípulos por medo dos xudeus, chegou Xesús e, poñéndose no medio, díxolles:
—Paz convosco.

Dito isto, mostroulles as mans e máis o costado. Os discípulos alegráronse, vendo o Señor. E díxolles outra vez:
—Paz convosco. Como o Pai me mandou a min, tamén eu vos mando a vós.

E, dito isto, alentou sobre eles e díxolles:
—Recibide o Espírito Santo. A quen lles perdoedes os pecados, quedaranlles perdoados; a quen llelos reteñades, quedaranlles retidos.

Pero Tomé un dos doce, o chamado Xemelgo, non estaba con eles cando chegou Xesús. Dicíanlle entón os outros discípulos:
—Vimos o Señor.

Pero el contestoulles:
—Como non vexa nas súas mans os buracos dos cravos e non meta nelas o meu dedo; como non meta a miña man no seu costado, non crerei.

Oito días despois estaban outra vez dentro dos discípulos e Tomé con eles. Chegou Xesús, estando pechadas as portas, e, poñéndose no medio, dixo:
—Trae aquí o teu dedo e mira as miñas mans; trae a túa man e métea no meu costado. Non sexas incrédulo, senón home de fe.

Tomé respondeulle:
—Meu Señor e meu Deus.

Xesús díxolle:
—Tes fe porque me viches? Benia os que creron sen veren!

14 abril, 2022

Tempo de Pascua: 1ª semana

 


TEMPO DE PASCUA


Empezamos o tempo de Pascua, que desde a celebración da Vixilia Pascual nos vai levar durante seis semanas á solemnidade da Ascensión, logo á de Pentecoste, na que celebraremos a presenza do Espírito Santo nas nosas vidas cristiás, na vida de todas as persoas e realidades que hai no mundo.

Durante a oitava de Pascua o Evanxeo de cada día permite aproximarnos á experiencia daquelas persoas que dun xeito sorprendente tiveron a experiencia de que Cristo estaba vivo no medio delas, no medio da comunidade, no medio do mundo. Morrera, pero a morte non lle arrebatara a capacidade de estar no medio dos seus –todo o mundo é seu—, iso si, dunha forma nova, que se percibe cunha sensibilidade nova.

Durante o tempo da Pascua invitarásenos a realizar nos mesmos esa experiencia de encontro con Cristo resucitado; cousa que non é cuestión de ningún tipo de maxia, senón cuestión de estar moi atentas/os á vida de cada día, pois é na vida de cada día onde Xesús se nos amosará a través de pequenos sinais que falan del, que nolo fan presente. Por exemplo, se eu levo tempo sen lle falar a unha persoa veciña, percibo que iso é un atranco para a nosa felicidade, e me dispoño a retomar esa relación, é a vida que trunfa en min, é Xesús que resucita en min, ou eu nel. Ou se estaba deixando de participar en algo comunitario, e vexo que non podo deixar de lado os intereses comunitarios, e me dispoño a volver a botar unha man, é a vida que trunfa en min, é Xesús que resucita en min ou eu en Xesús.

A Pascua é un clamor de vida, un clamor pola vida. A nosa Pascua sempre será unha Pascua parcial, en camiño. Pero é Pascua, porque é gustar xa o fermoso que é vivir, o fermoso que é compartir vida, o fermoso que é traballar para que a vida o envolva todo: natureza, animais, xente. A Pascua realízase sobre todo cando todo o máis fráxil da natureza, dos animais, das persoas, por fóra ou por dentro, é especialmente atendido, e recupera o gozo de vivir e de celebrar a vida. No nome do Deus da vida, que para a vida nos creou e para a vida nos recompuxo en Cristo Xesús.


17 de abril: Domingo de Pascua. Misa do día.

1ª lectura: Feit 10, 34a. 37-43. Salmo: 117, 1-2. 16ab-17. 22-23.
2ª lectura: Col 3, 1-4.

Evanxeo: Xn 20, 1-9

O día primeiro da semana María a Magdalena foi ao sepulcro moi cedo, cando aínda era escuro, e viu que a pedra do sepulcro estaba quitada. Botou a correr e, chegando onda Simón Pedro e o outro discípulo a quen amaba Xesús, díxolles:
—Colleron do sepulcro o Señor e non sabemos onde o puxeron.

Pedro e máis o outro discípulo saíron correndo cara ao sepulcro. Corrían os dous á par, pero o outro discípulo corría máis lixeiro ca Pedro e chegou primeiro ao sepulcro. Abaixándose, viu que estaban os lenzos, pero non entrou. Daquela chegou tamén Simón Pedro, que o seguía, e entrou; viu os lenzos pousados alí, pero o sudario que envolvera a súa cabeza non estaba cos panos, senón á parte, enrolado noutro lugar. Entón entrou tamén o outro discípulo, que chegara primeiro ao sepulcro; viu e creu. Pois aínda non entenderan que, conforme a Escritura, era preciso que resucitase de entre os mortos.

06 abril, 2022

Semana Santa



SEMANA SANTA

Desde as orixes do cristianismo os seguidores e seguidoras de Xesús percibiron que a morte de Xesús e todo o que a rodeara tiña un especial interese e significado. Por iso desde os primeiros momentos lle prestaron especial atención aos relatos da Paixón que circulaban de comunidade en comunidade.

Desde o comezo do cristianismo tamén se celebraron con especial devoción os acontecementos que Xesús viviu nos derradeiros días da súa vida ata a súa morte, e con eles o misterio da súa resurrección.

Non é que a morte e a resurrección de Xesús teñan un sentido máxico. A morte e a resurrección de Xesús hai que velas intimamente unidas a toda a súa vida, ao seu estilo de vida e ás consecuencias que ese estilo de vida lle trouxeron a Xesús. Así a súa vida, a forza de tanto amar, de tanto servir ás persoas máis débiles, marxinais e pecadoras, acabou sendo unha vida aborrecida por xentes ligadas ao poder, que o levaron á morte. Pero, por iso mesmo, a súa morte acabou sendo unha morte gloriosa para o mesmo Xesús, e unha fonte de luz, de vida e de esperanza para todos os homes e mulleres que se queiran achegar con confianza a esta fervenza de amor e de solidariedade.

A vida de Xesús orienta as vidas das persoas que o queremos seguir. A morte de Xesús fortalece a quen coma el se enfronta, servindo, cos poderes do mal. A resurrección de Xesús encabeza e esclarece a nosa propia resurrección, cando a nosa vida é unha vida que se desenvolve na busca sincera do querer de Deus no respecto e servizo á xente.

Quizais estamos afeit@s a vivir a Semana Santa con certa rutina. Unha mágoa! ¿E se intentásemos vivila a fondo, ao pé de Cristo, en comunidade, andando con el os camiños todos que o levaron do domingo de Ramos á Pascua de Resurrección? Seguro que nos había facer moito ben como persoas, como cristiás, como cidadáns.


10 de abril: Domingo de Ramos

Bendición dos ramos: Lc 19, 28-40

Daquela Xesús botou a andar diante deles camiño de Xerusalén. E cando se aproximaban a Betfagué e a Betania, ao pé do chamado monte das Oliverias, mandou dous discípulos, dicíndolles:
—Idea á aldea que tedes aí diante e atoparedes atado un burriño que ninguén montou aínda nunca. Soltádeo e traédeo. E, se alguén vos pregunta: “¿Por qué o soltades?”, respondédelle: “Precísao o Señor”.

Foron os discípulos e atoparon todo tal como lles dixera. E cando ceibaron o burriño, preguntáronlles os donos:
—¿Por qué soltades o burriño?

Eles contestaron:
—Precísao o Señor.

Levárono onda Xesús, botaron os mantos sobre o burriño e axudárono a montar. E ao pasar el, a xente estendía os mantos polo camiño. Cando se aproximaban á baixada do monte das Oliveiras, a multitude que o acompañaba de cerca, chea de alegría, comezou a loar a Deus con grandes gritos, por todas as marabillas que tiñan visto. Dicían:
—¡Benia o que vén, como rei, no nome do Señor. Paz no ceo e gloria no máis alto!

Algúns dos fariseos que estaban entre a xente dixéronlle:
—Mestre, reprende a eses teus discípulos.

Pero el respondeulles:
—Asegúrovos que se estes calan, falarán as pedras.

30 marzo, 2022

Tempo de Coresma: 5ª semana



3 de abril: Domingo 5º de Coresma

1ª lectura. Is 43, 16-21. Salmo: 125, 1-2ab. 2cd-3. 4-5. 6
2ª lectura: Flp 3, 8-14.

Evanxeo: Xn 8, 1-11

Nunha ocasión Xesús retirouse para o monte das Oliveiras. Pero á alborada presentouse outra vez no templo e toda a xente veu onda el; Xesús sentou e empezou a ensinar. Os escribas e fariseos trouxéronlle unha muller sorprendida en adulterio, puxérona no medio e medio e preguntáronlle:
—Mestre, a esta muller collérona en flagrante adulterio. Na lei de Moisés mándasenos apedrar as adúlteras. ¿Ti que dis?

Preguntábanllo a mala fe, para teren así de que o acusar. Pero Xesús, abaixado, escribía co dedo na terra. Como lle seguían preguntando, ergueuse e díxolles:
—Quen de entre vós non teña pecado que lle tire a primeira pedra. 

E, abaixándose outra vez, escribía na terra. Pero eles, ao que o escoitaron, foron liscando un a un, comezando polos máis vellos. Quedou Xesús só coa muller, que seguía no medio de pé. Ergueuse entón Xesús e preguntoulle:
—Muller, ¿onde van os que te acusaban? ¿Ninguén te condenou?

Ela respondeu:
—Ninguén, Señor.

Díxolle Xesús:
—Tampouco eu non te condeno; vaite e dende agora non peques máis.

23 marzo, 2022

Tempo de Coresma: 4ª semana



27 de marzo: Domingo 4º de Coresma

1ª lectura: Xos, 5, 9a. 10-12. Salmo: 33, 2-3. 4-5. 6-7
2ª lectura: 2Cor 5, 17-21

Evanxeo: Lc 15, 1-3. 11-32

Os cobradores de impostos e a xente pecadora achegábanse a Xesús para o escoitaren; por iso os fariseos e letrados murmuraban:
—Este acolle a xente pecadora e come con ela.

Entón Xesús contoulles esta parábola:
—Un home tiña dous fillos. O máis novo díxolle ao pai: “Papá, dáme a parte da herdanza que me corresponde”. El repartiullos os seus bens. Días despois este fillo recolleu todo o seu, marchou para un país remoto e alí malgastou a súa fortuna vivindo coma un perdido. Despois de o gastar todo, houbo unha gran fame naquela terra e empezou a pasar necesidade. Entón acudiu a un natural do país para servir, e este mandouno a unha granxa a coidar porcos. Alí chegou a ter gana de encher o estómago coas landras que comían os porcos, pero ninguén llas daba.

Recapacitando, pensou: “Cantos xornaleiros do meu pai teñen pan a fartar e eu morro coa fame. Si, vou volver á casa do meu pai e voulle dicir: Papá, pequei contra o ceo e contra ti; xa non son digno de que me trates coma un fillo, trátame coma un xornaleiro”.

Levantouse e volveu onda seu pai. Aínda estaba lonxe cando este, enxergándoo, saíu emocionado a recibilo, e botándoselle nos brazos, bicouno agarimosamente. O fillo exclamou: “Papá, pequei contra o ceo e contra ti, xa non son digno de que me trates coma un fillo”. Pero o pai díxolles aos seus criados: “Axiña, sacade a túnica mellor e vestídella; poñédelle un anel na man e calzado nos pés. Traede o cuxo cebado para matalo e facer unha gran festa. Porque este fillo meu estaba morto e volve á vida, estaba perdido e atopámolo”. E empezou a festa.

Pero resulta que o fillo máis vello estaba na leira e cando viña para a casa, oíu a música e máis o baile. Chamou por un criado e preguntoulle que pasaba. O criado contestoulle: “Éche que volveu teu irmán e teu pai mandou matar o cuxo cebado por recuperalo san e salvo”. Entón alporizouse moito e non quería entrar. Pero o pai, saíndo, intentou convencelo. El díxolle: “Tanto anos como levo servíndote sen che faltar nunca en nada, e nin un cabrito me deches para celebrar cos meus amigos; e agora resulta que vén ese teu fillo, que queimou os teus bens con mulleres de mala vida, e matas o cuxo cebado”. O pai contestoulle: “Meu fillo, ti sempre estás comigo e todo o meu é teu; pero deberías alegrarte xa que este irmán teu estaba morto e volve á vida, estaba perdido e atopámolo”.

16 marzo, 2022

Tempo de Coresma: 3ª semana

  



20 de marzo: Domingo 3º de Coresma

1ª lectura: Ex 3, 1-8a. 13-15. Salmo: 102, 1-2. 3-4. 6-7. 8 e 11.
2ª lectura: 1Cor 10, 1-6. 10-12.

Evanxeo: Lc 13, 1-9

Unha vez presentáronse onda Xesús algunhas persoas para contarlle o caso aquel cando Pilato mesturara o sangue duns galileos co dos sacrificios que ofrecían. E Xesús respondeulles:
—¿Coidades que eses galileos eran máis pecadores ca os demais, porque acabaron así? Non tal, e asegúrovos que, como non vos arrepintades, acabaredes todos igual. ¿Seica pensades que aqueles dezaoito que morreron esmagados pola torre de Siloé eran máis culpables ca os outros habitantes de Xerusalén? Non tal, e asegúrovos que, se non vos arrepentides, todos acabaredes igual.

E púxolles esta parábola:
—Un home tiña unha figueira plantada na súa viña; foi ver se tiña froitos e non llos atopou. Díxolle ao que coidaba a viña: “Xa hai tres anos que veño buscar froito nesta figueira e non llo atopo. Córtaa, ¿para que vai cansar máis a terra?” El respondeulles: “Señor, déixaa aínda un ano máis; vou ver se eu lle cavo un pouco ao redor e lle boto esterco; a ser se así dá froito; e, se non, poderala cortar.”

09 marzo, 2022

Tempo de Coresma: 2ª semana



13 de marzo: Domingo 2º de Coresma

1ª lectura: Xén 15, 5-12. 17-18. Salmo: 26, 1. 7-8. 9abc. 13-14.
2ª lectura: Flp 3, 17—4, 1.

Evanxeo: Lc 9, 28b-36

Nunha ocasión colleu Xesús a Pedro, a Xoán e máis a Santiago e subíu ao monte a orar. Mentres estaba orando, cambiou o aspecto do seu rostro e os seus vestidos viraron brancos e resplandecentes. De súpeto apareceron dous homes falando con el: eran Moisés e máis Elías. Tiñan un aspecto glorioso e falaban do camiño de Xesús que remataría en Xerusalén. Pedro e os seus compañeiros caían co sono, pero, manténdose espertos, contemplaron a súa gloria e os dous homes que o acompañaban. Cando estes se arredaban, díxolle Pedro a Xesús:
—Mestre, que ben que esteamos nós aquí! Imos facer tres tendas: unha para ti, outra para Moisés e outra para Elías.

Non sabía o que dicía. Aínda estaba falando, cando chegou unha nube que os cubriu coa súa sombra; eles asustáronse ao entraren nela. Entón unha voz dixo dende a nube:
—Este é o meu Fillo, o elixido: escoitádeo.

Cando a voz acabou, Xesús apareceu só. Eles gardaron silencio e naqueles días non lle dixeron a ninguén nada do que viran.

03 marzo, 2022

Tempo de Coresma: 1ª semana

 



6 de marzo: Domingo 1º de Coresma

1ª lectura: Dt 26, 4-10. Salmo: 90, 1-2. 10-11. 12-13. 14-15.
2ª lectura: Rom 10, 8-13.

Evanxeo: Lc 4, 1-13

Naquel tempo, Xesús, cheo de Espírito Santo, volveu do Xordán e o Espírito levouno ao deserto. Ficou alí corenta días e tentouno o Satán. Durante todos aqueles días non probou bocado, e ao final sentiu fame. E díxolle o Satán:
—Se es o Fillo de Deus, manda que estas pedras se volvan pan.

Respondeulle Xesús:
—Está escrito: “O ser humano vive de algo máis ca de pan.”

Despois levouno a un outeiro e mostroulle nun intre todos os reinos do mundo. Díxolle o Satán:
—Dareiche todo este poder e toda a súa gloria, porque mos entregaron a min e doullos eu a quen quero. Se me adoras, todo será teu.

Pero Xesús respondeulle:
—Escrito está: “Adoraras o Señor, o teu Deus, e só a el darás culto.”

Levouno logo a Xerusalén e púxoo no cumio do templo e díxolle:
—Se es o Fillo de Deus, bótate de aquí abaixo, que está escrito: “Mandará os seus anxos para que te garden.” E tamén: “Levarate nas súas mans, para que non se manquen os teus pés nas pedras.”

Xesús respondeulle:
—Está mandado: “Non tentaras o Señor, o teu Deus.”

E rematadas as tentacións, o Satán deixouno ata o tempo axeitado.

27 febreiro, 2022

Tempo de Coresma



CORESMA


Co mércores da cinza comezamos o tempo da Coresma. Temos por diante corenta días de preparación para a Pascua, que é a celebración do triunfo da vida en Xesús de Nazaré e tamén o triunfo da vida nas nosas existencias humildes, e na comunidade e pobo do que formamos parte.

Na Coresma Deus invítanos a baleirarnos para nos poder encher del e do seu Espírito.

Na Coresma Deus invítanos a compartir a nosa presenza, palabra, tempo, cartos, empobrecéndonos algo para que outra xente medre na vida coa nosa axuda.

Na Coresma Deus invítanos a descubrir unha maneira nova de nos relacionar coa xente, véndoa en todo coma irmá e non como rival ou competidora.

Na Coresma Deus invítanos a descubrir a ledicia que dá o pouco, o pequeno, o simple, e ofrécenos, polo tanto, unha maneira nova e accesible de ser persoas felices.

Na Coresma Deus invítanos a ollar con paz e con esperanza para nas nosas propias vidas, aínda que receemos facelo por mor das trapalladas que ás veces nos consentimos.

Na Coresma Deus invítanos a ollar para a xente do noso redor, para decatarnos de que vivimos grazas aos demais, e de que os demais tamén vivirán grazas a nós, se non nos negamos a esta preciosa correspondencia.

Na Coresma Deus invítanos a ollarnos con tenrura e a ollar con tenrura tamén a toda persoa que se cruce connosco na vida.

Na Coresma Deus invítanos a gozar e medrar dando e recibindo perdóns.

Na Coresma Deus invítanos a tomar en serio a construción da sociedade na que vivimos, pois diso depende que moita xente máis humilde poida vivir con dignidade.

Na Coresma Deus invítanos a serenarnos e acougar, a atoparnos connosco e con el na soidade compartida.

Na Coresma Deus invítanos a andar con humildade pola vida, confiad@s na forza de ben que Deus gratuitamente nos ofrece.

Na Coresma Deus invítanos a contemplar o espertar da vida na natureza e a acompañala e protexela sempre.

Na Coresma Deus invítanos a saír das nosas casas para visitar a xente veciña e levarlle algo de compaña e calor.

Na Coresma Deus invítanos a volver a falarlle a aquela persoa á que, polo que sexa, lle deixei de falar.

Na Coresma Deus invítanos a cabrearnos contra a inxustiza e a envolver en paz os nosos cabreos.

Na Coresma Deus invítanos a sentirnos viv@s, libres, alegres, esperanzad@s.

Na Coresma Deus invítanos a ollar con alma de discípul@ para o mestre Xesús que vai sempre diante ou ao lado abríndonos o camiño.


2 de marzo: Mércores de Cinza

1ª lectura: Xl 2, 12-18
Salmo: 50: 3-4. 5-6a. 12-13. 14 e 17
Segunda lectura: 2 Cor 5, 20—6,2

Evanxeo: Mt 6. 1-6. 16-18

Xesús ensinaba os seus discípulos dicindo:
—Tede coidado de non practicar a vosa xustiza para que vos vexa a xente, que daquela o voso Pai celestial non vos dará recompensa ningunha.

Cando deas unha esmola non o vaias proclamando diante de ti cunha trompeta, como fan os hipócritas nas sinagogas e nos rueiros para seren loados pola xente; asegúrovos que xa recibiron a súa recompensa. Ti, en troques, cando deas unha esmola, que non saiba a túa man esquerda o que fai a dereita. Así a esmola será secreta e teu Pai, que ve o segredo, xa te recompensará.

Cando recedes non fagades coma os hipócritas, que gustan de rezar moi ergueitos nas sinagogas e nos recantos das prazas para que os vexa a xente; asegúrovos que tamén recibiron a súa recompensa. Ti, pola contra, cando queiras rezar, métete no eu cuarto, pecha a porta e rézalle a teu Pai que está no segredo; e teu Pai, que ve o segredo, hate recompensar.

Cando gardedes o xaxún non poñades caras tristes, como fan os hipócritas; desfiguran as súas caras para que a xente llelo note. Asegúrovos que xa recibiron a súa recompensa. Ti, en troques, cando gardes o xaxún, perfuma a cabeza e lava a cara, para que non che se note ante a xente, senón ante teu Pai celestial; e teu Pai, que ve o que está escondido, hate recompensar.

23 febreiro, 2022

Tempo Ordinario: 8ª semana

 



27 de febreiro: Domingo 8º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Eclo 27, 5-8. Salmo: 91, 2-3. 13-14. 15-16.
2ª lectura: 1Cor 15, 54-58.

Evanxeo: Lc 6, 39-45

Nunha ocasión Xesús púxolles esta comparanza ás persoas que andaban canda el:
—¿Acaso poderá unha persoa cega guiar a outra que tamén o é? ¿Non caerán as dúas na fochanca? Non está o discípulo por enriba do mestre, aínda que todo discípulo, home ou muller, que chegue a prepararse ben, será coma o seu mestre. ¿Por qué reparas no lixo que hai no ollo de teu irmán e non te decatas da trabe que está no teu propio ollo? ¿Como lle poderás dicir a teu irmáns: “Irmán, deixa que che quite o lixo que tes no ollo”, sen reparar na trabe que tes no teu? Hipócrita! Quita primeiro a trabe do teu ollo e logo verás mellor para quitar o lixo do ollo de teu irmán.

Non hai árbore boa que produza froitos ruíns, nin tampouco árbore ruín que produza froitos bos. Así, cada árbore coñécese polos seus froitos. Pois dos toxos non se collen figos, nin das silveiras se vendiman uvas. A persoa boa saca o ben da bondade do seu propio corazón, e a persoa mala saca o mal da súa maldade, pois a boca fala do que reborda o corazón.

20 febreiro, 2022

Traballo entre sesións


(Terceira sesión: 2 de abril de 2022)

Deus crea por amor

Lecturas:

TORRES QUEIRUGA, A., Recuperar a creación. Por unha relixión humanizadora. SEPT, 1996
- Deus crea por amor (Cap. II, páxs. 69-108)
- Moral e teonomía (Cap. IV, páxs. 163-200)

Cuestións que poden ir orientando a túa lectura:

1. Cando traballas, descansas, vas ao cine…, pensas que Deus está contento por iso ou que non lle importa, porque o importante é rezar, ir á misa, facer “obras boas”? Non se trata de contestar coa cabeza (coas ideas que descorro como debe ser), senón co corazón, coa reacción espontánea durante a vida ordinaria.

2. Realmente, cando algo che sae ben, sentes que Deus está aí contigo, contento? Compara cos casos en que algo che sae mal, hai desgraza ou sufrimento.

3. Se che pregunta alguén: “por qué non debemos roubar”, que lle contestas ou contestarías de maneira espontánea?

4. Realmente, pensas que sen moral non serías máis feliz, facendo o que che dá a gana, sen mandamentos nin imposicións? Contesta desde a vida.

5. Cando se trata de moral, de portarse ben, de ser honrado ou honrada en situacións difíciles que van contra o propio interese, sentes a Deus como un xuíz que te xulga ou como unha compañía que te axuda a portarte ben e a comprenderte aínda que faltes?

6. Se de repente chegaras á convicción de que Deus non existe, a túa conduta moral sería a mesma ou distinta?


2º Encontro Escola de Espiritualidade curso2021 / 2022



Con agradecemento na Casa Común



Presentación: Na espiritualidade da CASA COMÚN: contemplación, admiración, agradecemento, loanza, solidariedade, dispoñibilidade, confianza. Sempre cara á unión, a comuñón.

Co Pai/Nai da CASA COMÚN. Abríndolle a porta ao Fillo pródigo, espléndido en servizo amante.


1.- No nome do Pai…., acollemos o bico, a aperta de Deus.

2.- En silencio, a música acompaña a nosa contemplación agradecida polas cousas e persoas da CASA COMÚN coas que hoxe fomos sendo.

3.- Incorporamos o nome dalgunha persoa concreta á nosa oración. Sentímola ben ao noso lado.

16 febreiro, 2022

Tempo Ordinario: 7ª semana

  

20 de febreiro: Domingo 7º do Tempo Ordinario

1ª lectura: 1Sam 26, 2. 7-9. 12-13. 22-23. Salmo: 102. 1-2. 3-4. 8 e 10. 12-13
2ª lectura: 1Cor 15, 45-49.

Evanxeo: Lc 6, 27-38

Unha vez díxolles Xesús ás persoas que andaban canda el:
—A vós, homes e mulleres que me escoitades, dígovos: Amade os vosos inimigos, facédelle ben a quen vos odia, bendicide a quen vos maldí e rogade pola xente que vos calumnia; a quen che zoupe nunha meixela, preséntalle a outra; e a quen che leve o manto, déixalle tamén a túnica. A quen che pida, dálle; e a quen che leve o teu, non lle reclames nada. Tratade á xente tal como queredes que a xente vos trate a vós.

Se amades só a quen vos ama a vós, ¿Qué mérito tedes? A xente pecadora tamén aman a quen os ama. E, se lle facedes ben só a quen volo fai a vós, ¿qué mérito tedes? A xente pecadora fai outro tanto. E, se emprestades só cando esperades cobrar, ¿qué mérito tedes? A xente pecadora tamén se empresta entre si para recibiren despois outro tanto. Vós non; vós amade os vosos inimigos, facede o ben e emprestade sen esperardes nada a cambio. E así teredes unha grande recompensa e seredes fillos do Altísimo, pois El é bo coa xente mala e desagradecida.

Sede persoas compasivas como o voso Pai é compasivo. Non xulguedes e non se vos xulgará; non condenedes e non se vos condenará; perdoade e hásevos perdoar. Dade e darásevos a vós: poñeranvos nas mans unha boa medida, abundante, acugulada, apertada. Coa medida coa que midades hanvos medir a vós.

09 febreiro, 2022

Tempo Ordinario: 6ª semana



13 de febreiro: Domingo 6º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Xer 17, 5-8. Salmo: 1, 1-2. 3. 4 e 6.
2ª lectura: 1Cor 15, 12. 16-20.

Evanxeo: Lc 6, 17.20-26

Unha vez Xesús baixou do monte coas persoas que o acompañaban de cerca, detívose nunha chaeira cos seus discípulos e outra moita xente de toda Xudea, de Xerusalén e máis de toda a ribeira de Tiro e Sidón. E Xesús, coa mirada posta nos seus discípulos, dixo:
—Ditosas vós, a persoas pobres, porque voso é o Reino de Deus.
Ditosas vós, as que agora pasades fame, porque Deus vos fartará.
Ditosas vós as persoas que agora chorades, porque riredes.
Ditosas vós, cando vos aborreza a xente, vos expulsen e vos aldraxen, cando poñan nas listas negras o voso nome por causa do Fillo do Home; alegrádevos nese día, brincando de gozo, porque grande será a vosa recompensa no ceo, pois o mesmo fixeron seus pais cos profetas.
Pero, ¡ai de vós, a xente rica, porque xa acadastes a vosa recompensa!
¡Ai de vós, as persoas que agora estades fartas; xa pasaredes fame!
¡Ai de vós, as persoas que agora rides; xa choraredes e xa laiaredes!
¡Ai, cando todo o mundo fale ben de vós; o mesmo fixeron os seus pais cos falsos profetas!

03 febreiro, 2022

Tempo Ordinario: 5ª semana

 

6 de febreiro: Domingo 5º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Is 6, 1-2a. 3-8. Salmo: 137, 1-2a. 2bc-3. 4-5. 7c-8
2ª lectura: 1Cor 15, 1-11.

Evanxeo: Lc 5,1-11

Unha vez, estando Xesús á beira do lago Xenesaret, mentres a xente se amoreaba ao seu redor escoitando a palabra de Deus, viu dúas lanchiñas que estaban na beira do lago. Os pescadores que desembarcaran delas lavaban o aparello. Subiu a unha barca, que era de Simón, rogoulle que se apartase un pouco da terra, e dende a barca, sentado, ensinaba á xente. Cando acabou de falar, díxolle a Pedro:
—Voga lago dentro e larga o aparello para pescar.

Respondeu Simón:
—Mestre, pasamos a noite traballando e non demos collido un rabo de peixe, pero, xa que ti o dis, largarei o aparello.

Así o fixeron e colleron tal cantidade de peixe que o aparello rebentaba. Fixéronlles entón acenos aos compañeiros da outra lancha para que lles fosen botar unha man. Foron e encheron as dúas lanchas tanto que a pouco máis van a pique. Vendo isto, Simón Pedro botóuselle aos pés a Xesús, dicindo:
--Señor, arreda de min, que eu son un pecador.

Porque tanto el coma os seus compañeiros quedaron abraiados con tanto peixe como colleran naquel lance. O mesmo lles pasaba a Santiago e máis a Xoán, fillos de Zebedeo, que eran compañeiros de Simón. E díxolle Xesús a Simón:
—Tranquilo, dende agora vas ser pescador de xente.

Daquela, varando as barcas en terra e deixándoo todo, seguírono.

27 xaneiro, 2022

Tempo Ordinario: 4ª semana

 


30 de xaneiro: domingo 4º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Xer 1, 4-5. 17-19. Sal. 70, 1-2. 3-4a. 5-6ab. 15ab e 17
2ª lectura: 1Cor 12. 3113. 13. Ou breve: 1Cor 13, 4-13

Evanxeo: Lc 4,21-30

Nunha ocasión empezoulles a dicir Xesús na sinagoga:
—Hoxe cúmprese diante de vós esta pasaxe da Escritura.

E toda a xente asentiu, admirada polas palabras de graza que saían da súa boca. E dicían:
—¿Pero non é este o fillo de Xosé?

El díxolles:
—Seguramente me recordaredes aquel refrán: “Médico, cúrate a ti mesmo”; todo canto oímos que fixeches en Cafarnaúm, faino aquí na túa terra.

Pero el continuou:
—Asegúrovos que ningún profeta é ben recibido na súa terra. Tede por seguro que no tempo de Elías había moitas viúvas en Israel, cando o ceo estivo pechado durante tres anos e seis meses e unha grande fame anegou todo o país; e a ningunha delas mandaron a Elías, senón a unha muller viúva de Sarepta, en Sidón. E moitos leprosos había en Israel no tempo de Eliseo, o profeta, e a ningún deles curou, fóra de Naamán, o sirio.

Oíndo estas cousas, todos os que estaban na sinagoga se puxeron coma feras; erguéndose, botárono fóra da vila e levárono ata un barranco do monte no que está edificada coa intención de o botaren de alí embaixo. Pero el botou a andar polo medio deles e marchou.

20 xaneiro, 2022

Tempo Ordinario: 3ª semana



23 de xaneiro: domingo 3º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Neh 8, 2-4a. 5-6. 8-10. Sal 18, 8. 9. 10. 15
2ª lectura: 1Cor 12, 12-30

Evanxeo: Lc 1,1-4; 4, 14-21

Posto que moitos emprenderon a tarefa de narrar axeitadamente os feitos ocorridos entre nós, tal como nolos transmitiron desde o principio as testemuñas oculares e máis os predicadores da palabra, decidín eu tamén, despois de me informar con tino desde as orixes, escribirchos ordenadamente para ti, ilustre Teófilo, a fin de que coñezas ben a firmeza das ensinanzas nas que fuches instruído.

Coa forza do Espírito Santo Xesús volveu a Galilea, e a súa sona estendeuse por toda aquela rexión. Ensinaba nas súas sinagogas e todos falaban ben del. Chegou a Nazaré, onde se criara e o sábado entrou na sinagoga como tiña por costume. Ergueuse para facer a lectura e déronlle o libro do profeta Isaías. Abriuno e atopou unha pasaxe que dicía:

“O espírito do Señor está sobre min, pois el foi quen me unxiu para proclamar a Boa Nova á xente pobre; envioume para lles anunciar a liberación ás persoas cativas e a vista ás cegas, para lle dar liberdade á xente asoballada e proclamar o ano de graza do Señor.”

Pechou o libro, devolveullo ao encargado e sentou. Toda a xente da sinagoga ollaba fixamente para el. Logo empezou a dicirlles:
—Hoxe cúmprese diante de vós esta pasaxe da Escritura.