28 setembro, 2022

Tempo Ordinario: 27ª semana

 


2 de outubro: Domingo 27º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Hab 1, 2-3; 2, 2-4. Salmo: 94, 1-2. 6-7. 8-9.
2ª lectura: 2 tim 1, 6-8. 13-14.

Evanxeo: Lc 17, 5-10

Nunha ocasión rogáronlle os apóstolos ao Señor:
—Auméntanos a fe!

O Señor respondeulles:
—Se tivésedes unha fe coma un gran de mostaza, diriádeslle a esta moreira: "Arríncate e plántate no mar", e seguro que vos obedecía. E ¿quen de vós que teña un criado arando ou pastoreando, lle di cando chega da leira: "Entra axiña e ponte á mesa". ¿Non lle dirá máis ben: "Prepara a cea, viste a roupa de traballo e ponme a comida; e cando eu remate de comer e beber, comerás e beberás ti?" ¿Ou é que aínda lle vai ter que estar agradecido ao criado por facer o que lle manda? Así tamén vós, cando fagades todo o que vos mande, dicide: "Somos simples servidores; non fixemos máis do que tiñamos que facer".

22 setembro, 2022

Tempo Ordinario: 26ª semana



25 de setembro: Domingo 26º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Am 6, 1a. 4-7. Salmo: 145, 7. 8-9a. 9bc-10.
2ª lectura: 1 Tim 6, 11-16.

Evanxeo: Lc 16, 19-31

Nunha ocasión díxolles Xesús aos fariseos:
—Había un home rico que vestía roupa de púrpura e liño fino, e que celebraba todos os días espléndidos banquetes. Ao pé da súa porta xacía un pobre, chamado Lázaro, todo cuberto de chagas, que estaba desexando matar a fame co que caía da mesa do rico, e incluso os cans se achegaban a lle lamber as chagas.

Resulta que morreu o pobre e levárono os anxos ao seo de Abraham. Morreu tamén o rico e enterrárono. Estando no lugar dos mortos, no medio dos tormentos, erguendo os ollos viu a Abraham e máis a Lázaro no seu seo. Entón suplicoulle dicindo: “Ai, pai Abraham, ten dó de min; mándame a Lázaro para que molle o seu dedo na auga e refresque a miña lingua, porque me atormenta o lume”. Pero Abraham contestoulle: “Fillo, recorda que ti recibiches bens na túa vida, mentres Lázaro recibiu males; agora el recibe consolo e ti tormento. Ademais, entre nos e vós hai un abismo insuperable, de xeito que dende aquí non se pode pasar onda vós, nin dende aí se pode vir onda nós”. Entón el insistiu: “Daquela, pai Abraham, suplícoche que o mandes á casa do meu pai, onde teño cinco irmáns, para que lles fale claramente e non veñan dar a este lugar de tormentos”. Pero Abraham respondeulle: “Xa teñen a Moisés e os Profetas, que lles fagan caso a eles”. El volveu insistir: “Pero non llelo van facer, pai Abraham, non; mentres que se un morto vai onda eles, seguro que se converterán”. Pero Abraham replicoulle: “Se a Moisés e máis aos Profetas non lles fan caso, tampouco llo farán nin a un morto resucitado”.

15 setembro, 2022

Tempo Ordinario: 25ª semana



18 de setembro: Domingo 25º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Am 8, 4-7. Salmo. 112. 1-2. 4-6. 7-8
2ª lectura: 1 Tim 2, 1-8.

Evanxeo: 16, 1-13

Unha vez díxolles Xesús aos seus discípulos:
—Había un home rico que tiña un administrador, do que lle foron contar que estaba a lle acabar cos bens. Chamouno e díxolle: “¿Qué é iso que sinto falar de ti? Dáme conta da túa administración, que quedas despedido”.

O administrador púxose a cavilar: “¿E agora que vou facer, que quedo sen traballo? Cavar, non podo; e botarme a pedir, dáme vergonza. Xa sei o que vou facer para que cando me despidan haxa quen me acolla na súa casa!”.

Vai e chama por cada un dos debedores do seu amo e pregúntalle ao primeiro: “¿Ti canto lle debes ao meu amo?”. El respondeulle: “Débolle cen bocois de aceite”. El díxolle: “Pois colle o teu recibo e escribe axiña cincuenta”. Despois preguntoulle ao segundo: “¿Ti canto debes?”. Respondeulle: “Debo cen ferrados de trigo”. Díxolle el: “Pois colle o teu recibo e escribe oitenta”.

O amo loou a aquel administrador inxusto polo xeito raposeiro co que actuara, pois os fillos deste mundo son máis asisados nas cousas deles que os fillos da luz.

Por iso eu avísovos:
—Facede amigos coas riquezas inxustas, para que, cando vos falten, vos acollan nas moradas eternas. Quen é fiel no pouco, tamén será fiel no moito; e quen é inxusto no pouco, tamén será inxusto no moito. Pois, se coa riqueza inxusta non sodes fieis, ¿quen vos vai confiar a verdadeira? E, se no alleo non sodes fieis, ¿quen vos vai confiar o voso? Ningún criado pode servir a dous amos, porque ou lle ten xenreira a un e ama o outro, ou ben atende a un e menospreza o outro. Non podedes servir a Deus e máis o diñeiro.

08 setembro, 2022

Tempo Ordinario: 24ª semana



11 de setembro: Domingo 24º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Éx 32, 7-11. 13-14. Salmo: 50, 3-4. 12-13. 17 e 19.
2ª lectura: 1Tim 1, 12-17.

Evanxeo: Lc 15, 1-32 (breve Lc 15, 1-10)

Tamén os publicanos e outra xente pecadora se achegaban a Xesús para o escoitaren. Por iso os fariseos e letrados murmuraban:
—Este acolle a xente pecadora e come con ela.

Entón Xesús contoulles esta parábola:
—¿Quen de vós, se ten cen ovellas e perde unha delas, non deixa as noventa e nove no descampado e vai en busca da perdida, a ver se a atopa? E, cando a atopa, volve todo contento para a casa, con ela ao lombo; e, chamando por amigos e veciños, dilles: “Alegrádevos comigo, que atopei a ovella que perdera”. Pois asegúrovos unha cousa: no ceo haberá máis alegría por un pecador que se converta que por noventa e nove xustos que non precisan conversión.

E ¿qué muller que teña dez moedas e perde unha, non acende a luz e non varre a casa, buscándoa con coidadiño ata atopala? E, cando a atopa, chama polas amigas e veciñas para lles dicir: “Alegrádevos comigo, que atopei a moeda perdida”. Asegúrovos que outro tanto se alegran os anxos por un só pecador que se converta.

E dixo tamén:
—Un home tiña dous fillos. O máis novo díxolle ao pai: “Papá, dáme a parte da herdanza que me corresponde”. El repartiulles os seus bens. Días despois este fillo recibiu todo xunto e marchou para un lugar remoto, onde malgastou a súa fortuna vivindo coma un perdido.

Despois de o gastar todo, houbo unha gran fame naquela terra, e empezou a pasar necesidade. Entón, acudindo a un natural do país, entrou a servir, e mandouno a unha granxa a coidar os porcos. Alí chegou a ter gana de encher o estómago coas landras que comían os porcos, pero ninguén llas daba. Recapacitando, pensou: “¡Hai que ver! Cantos xornaleiros do meu pai teñen pan a fartar, e eu morro coa fame. Si, vou volver á de meu pai e voulle dicir: Papá, pequei contra o ceo e contra ti; xa non son digno de que me trates coma un fillo, trátame coma un xornaleiro”.

Levantouse e volveu onda seu pai. Aínda estaba lonxe, cando este, enxergándoo, saíu emocionado a recibilo, e botándoselle nos brazos, bicouno agarimosamente. O fillo exclamou: “Papá, pequei contra o ceo e contra ti, xa non son digno de que me trates coma un fillo”. Pero o pai díxolles aos seus criados: “Axiña, sacade a túnica mellor e vestídella; poñédelle un anel na man e calzado nos pés. Preparade o cuxo cebado para comelo e facer unha gran festa. Porque este fillo meu estaba morto e volve á vida, estaba perdido e atopámolo”. E empezou a festa.

Pero resulta que o fillo máis vello estaba na leira e cando viña para a casa, oíu a música e máis o baile. Chamou por un criado e preguntoulle que pasaba. O criado contestoulle: “É que volveu teu irmán, e teu pai mandou matar o cuxo cebado por recuperalo san e salvo”. Entón alporizouse moito e non quería entrar. Pero o pai saíu e intentouno convencer. El díxolle: “Tantos anos como levo servíndote sen che faltar nunca en nada, e nunca un cabrito me deches para festexar cos meus amigos; e agora resulta que vén ese teu fillo, que queimou os teus bens con mulleres de mala vida, e mata o cuxo cebado”. O pai contestoulle: “Meu fillo, ti sempre estás comigo e todo o meu é teu; pero cumpría celebrar unha festa cheos de ledicia, xa que este irmán teu estaba morto e volve á vida, estaba perdido e atopámolo”.

02 setembro, 2022

Tempo Ordinario: 23ª semana



4 de setembro: Domingo 23º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Sab 9, 13-19. Salmo: 89, 3-4. 5-6. 12-13. 14 e 17.
2ª lectura: Flm 9b-10. 12-17.

Evanxeo: Lc 14, 25-33

Nunha ocasión en que o seguía moita xente, volveuse cara a eles e díxolles:
—Se alguén me quere seguir e non está disposto a romper co seu pai e coa súa nai, coa muller e máis cos fillos, cos irmáns e coas irmás, e incluso coa súa propia vida, non pode ser discípulo meu. O que non carga coa súa cruz e me segue, non pode ser discípulo meu.

Pois ¿quén de vós, se quere construír unha torre, non se para a pensar no presuposto, a ver se a pode rematar? Non vaia ser que bote os alicerces e non a dea rematado e a xente que o vexa faga risa del, dicindo: “Este empezou a construír e non deu rematado”.

Ou ¿que rei, que sae á guerra contra outro, non senta primeiro a cavilar se lle chegarán dez mil homes para loitar contra vinte mil? E, se ve que non, cando aínda o ten lonxe, mándalle unha embaixada, pedindo condicións de paz.

24 agosto, 2022

Tempo Ordinario: 22ª semana



28 de agosto: Domingo 22º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Eclo, 3, 19-21. 30-31. Salmo: 67, 4-5ab. 6-7ab. 10-11.
2ª lectura: Heb 12, 18-19. 22-24a.

Evanxeo: Lc 14, 1. 7-14.

Un sábado ía comer Xesús á casa dun xefe dos fariseos, e eles vixiábano. Decatándose Xesús de que a xente convidada buscaba os primeiros postos, contoulles unha parábola:
—Cando alguén te convide a unha voda, non te poñas no primeiro posto. Pode suceder que unha persoa máis distinguida ca ti tamén estea convidada e que veña quen vos convidou e che diga: “Déixalle o sitio a este”, e cheo de vergonza teñas que ir para o derradeiro lugar. Ao revés, ti, cando te conviden, ponte de último, para que, cando chegue quen te convidou che poida dicir: “Amigo, sube máis arriba”. E quedarás moi ben diante de toda a xente convidada. Porque a quen se ten por moito, hano rebaixar, e a quen se rebaixe hano enaltecer.

E díxolle tamén ao que o convidara:
—E ti, cando deas un xantar ou unha cea, non chames os teus amigos, irmáns, parentes ou veciños ricos; non sexa que esas persoas te recompensen convidándote tamén a ti. Cando deas un banquete, convida as persoas pobres, eivadas, coxas e cegas; e serás ditoso, porque non te poden recompensar; pero xa se che recompensará na resurrección dos xustos.

17 agosto, 2022

Tempo Ordinario: 21ª semana



21 de agosto: Domingo 21º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Is 66, 18-21. Salmo: 116, 1. 2.
2ª lectura: Heb 12, 5-7. 11-13.

Evanxeo: Lc 13, 22-30

Nunha ocasión atravesaba Xesús vilas e aldeas ensinando, camiño de Xerusalén. Unha persoa preguntoulle:
—Señor, ¿e logo son poucas as persoas que se salvan?

El respondeulles:
—Loitade para entrardes pola porta estreita, porque vos aseguro que moitos intentarán entrar e non poderán. Despois que o dono da casa peche a porta e empecedes os de fóra a petar nela dicindo: “Señor, ábrenos”, el responderá: “Non sei quen sodes”. Entón empezaredes a dicir: “¡Se nós comemos e bebemos contigo e ti ensinaches polas nosas rúas!” El repetirá: “Non sei quen sodes. Arredade de min os que practicades a inxustiza!”.

Daquela habedes chorar e hanvos renxer os dentes, cando vexades que Abraham, Isaac, Xacobe e todos os profetas están no reino de Deus, e que a vós vos botan para fóra. E chegarán de Oriente e Occidente, do norte e do sur a sentar na mesa do reino de Deus. Si, hainos que son últimos e serán os primeiros, e hainos primeiros que serán os derradeiros.

10 agosto, 2022

Tempo Ordinario: 20ª semana



14 de agosto: Domingo 20º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Xer 38, 4-6. 8-10. Salmo: 39, 2. 3. 4. 18.
2ª lectura: Heb 12, 1-4

Evanxeo: Lc 12, 49-53

Nunha ocasión dixo Xesús:
—Lume vin traer á terra, e que máis quixer eu ca que estivese a arder! Hanme bautizar cun bautismo e xa me tarda a hora de que se cumpra. ¿Pensades que vin traer a paz á terra? Abofé que non; vin traer división. Pois dende agora na casa onde haxa cinco, estarán divididos tres contra dous e dous contra tres. Estarán enfrontados pai con fillo e fillo con pai, nai con filla e filla con nai, sogra con nora e nora con sogra.

04 agosto, 2022

Tempo Ordinario: 19ª semana



7 de agosto: Domingo 19º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Sab 18, 6-9. Salmo 32, 1 e 12. 18-19. 20 e 22.
2ª lectura: Heb 11, 1-2. 8-19.

Evanxeo: Lc 12, 32-48

Nunha ocasión díxolles Xesús aos seus discípulos:
—Non teñas medo, miña grea pequena, que o teu Pai compraceuse en darche o reino. Vendede os vosos bens e dádeos en esmola, facede bolsas que non se estraguen, un tesouro inesgotable no ceo, onde o ladrón non pode chegar e onde a traza non o bota a perder. Pois onde está o teu tesouro, está o teu corazón.

Tede posta a roupa de traballo e as lámpadas acesas; sede coma os que agardan que volva o seu amo da voda, para que, cando chegue e chame, lle poidan abrir. Ditosos os criados a quen o amo atope agardando cando chega. Tede por certo que poñerá a roupa de traballo, sentaraos á mesa e serviraos un por un. Sexa pola anoitecida ou sexa pola alborada, se os atopa así, felices eles. Entendede ben: se o dono da casa soubese a que hora vai chegar o ladrón, non permitiría que lle asaltasen a casa. Así tamén vós: estade preparados, porque á hora menos pensada ha vir o Fillo do home.

Díxolle Pedro:
—Señor, ¿a parábola que acabas de contar vai por nós ou por todos en xeral?

Contestoulle o Señor:
—¿Quen é, logo, o administrador fiel e prudente, a quen o seu señor encargará o coidado da servidume, para lle dar a seu tempo a ración de trigo? Ditoso o criado aquel a quen o seu amor, cando chega, o atopa cumprindo coa súa tarefa! Tede por seguro que lle encomendará toda a facenda. Pero, se o criado aquel di para si: “O amo aínda non vén por agora”, e empeza a mallar nos criados, comendo e bebendo ata se emborrachar, o día menos pensado e á hora máis imprevista, chegará o amo do criado aquel, e botarao fóra cos infieis. O criado que, coñecendo as vontades do amo, non ten todo preparado nin feitas as cousas como a el lle gustan, levará moitos paus; pero o que non os coñece, aínda que faga algo que mereza castigo, levará poucos. A quen moito se lle dá, moito se lle esixirá; e a quen moito se lle confía, moito se lle pedirá.

28 xullo, 2022

Tempo Ordinario: 18ª semana



31 de xullo: Domingo 18º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Ecl 1, 2; 2, 21-23. Salmo: 89, 3-4. 5-6. 12-13. 14 e 17.
2ª lectura: Col 3, 1-5. 9-11.

Evanxeo: Lc 12, 13-21

Unha vez díxolle a Xesús un que estaba entre a xente:
—Mestre, dille a meu irmán que reparta a herdanza comigo.

El contestoulle:
—Home, ¿quen me nomeou xuíz ou testamenteiro entre vós?

E logo díxolle á xente:
—Atención, gardádevos da cobiza, que, por moito que un teña, non por iso a súa vida depende dos seus bens.

E propúxolles unha parábola:
—As terras de certo home rico déranlle moito froito. Púxose entón a cavilar: “¿Cómo vou facer, que non teño onde meter o froito?” E dixo: “Xa o sei; vou desfacer os meus celeiros e constrúo outros máis grandes e alí meto o trigo todo e todos os meus bens. Logo direime a min mesmo: Amigo, xa tes aí reservas para moitos anos; descansa, come, bebe e a vivir!” Pero Deus díxolle: “Insensato, esta mesma noite váiseche reclamar a túa vida, ¿para quen será todo o que xuntaches?”

Así é quen atesoura riquezas para si mesmo, pero non é rico para Deus.

21 xullo, 2022

Tempo Ordinario: 17ª semana



24 de xullo: Domingo 17º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Xen 18, 20-32. Salmo: 137, 1-2a. 2bc-3. 6-7ab. 7c-8
2ª lectura: Col 2, 12-14.

Evanxeo: Lc 11, 1-13

Unha vez, despois de estar Xesús orando en certo lugar, un dos discípulos pediulle:
—Mestre, apréndenos a rezar, como lles aprendeu Xoán aos seus discípulos.

Respondeulles:
—Cando recedes, dicide: Pai, santificado sexa o teu nome; veña o teu Reino. Dános cada día o noso pan, e perdoa os nosos pecados, como tamén perdoamos nós a quen algo nos debe; e non nos deixes sucumbir á tentación.

Logo continuou:
—Mirade, un de vós ten un amigo, e presentádesvos na súa casa pola noite e desde fóra lle dicides: “Amigo, déixame tres bolos de pan, que me veu un amigo de viaxe e non teño nada que lle poñer diante”. E o amigo desde dentro responde: “Non me amoles, está a porta pechada, eu e máis a miña crianza estamos na cama; non me podo erguer agora para chos dar”. Desde logo que, se non se levanta para llos dar por se tratar dun amigo, polo menos por ser teimudo, erguerase e hallos dar.

Por iso dígovos: “Pedide e recibiredes, buscade e atoparedes, petade a abrirásevos. Que quen pide, recibe; quen busca, atopa; e a quen peta, abriráselle”. Ou logo, ¿qué pai hai entre vós que, se o seu fillo lle pide un peixe, lle dá unha cobra, ou se lle pide un ovo, lle dá un alacrán? Pois se vós, sendo ruíns, ben lles sabedes dar cousas boas aos vosos fillos, canto máis o Pai celestial dará o Espírito Santo aos que llo pidan!

14 xullo, 2022

Tempo Ordinario: 16ª semana



17 de xullo: Domingo 16º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Xén 18, 1-10a. Salmo: 14, 2-3ab. 3cd-4ab. 5
2ª lecrura: Col 1, 24-28.

Evanxeo. Lc 19, 38-42

Unha vez, indo de camiño, entrou Xesús en certa aldea e unha muller chamada Marta acolleuno na súa casa. Esta tiña unha irmá chamada María que, sentada aos pés do Señor, escoitaba as súas palabras. Marta, en troques, estaba moi apurada co labor da casa, e, achegándose a el, díxolle:
—Señor, ¿non che importa que a miña irmá me deixe a min o traballo? Dille que me bote unha man.

Pero o Señor respondeulle:
—Marta, Marta, preocúpaste e desacóugaste con tantas cousas, pero soamente unha é a necesaria. María escolleu a mellor parte e esa nunca se lle vai quitar.

07 xullo, 2022

Tempo Ordinario: 15ª semana



10 de xullo: Domingo 15º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Deut 30, 10-14. Salmo: 68, 14 e 17. 30-31. 33-34. 36ab e 37.
2ª lectura: Col 1, 15-20.

Evanxeo: Lc 10, 25-37

Unha vez achegouse a Xesús un xurista e preguntoulle para o poñer a proba:
—Mestre, ¿qué teño que facer para herdar a vida eterna?

El respondeulle:
—Que pon a Lei? Qué les?

Contestou o xurista:
—Amarás o Señor teu Deus con todo o teu corazón, con toda a túa alma, con toda a túa forza e con todo o teu entendemento, e o próximo coma a ti mesmo.

Xesús díxolle:
—Contestaches perfectamente; cúmpreo e vivirás.

Pero o xurista, querendo xustificarse, preguntoulle a Xesús:
—¿E quen é o meu próximo?

Xesús contestoulle:
—Nunha ocasión un home baixaba de Xerusalén a Iericó e asaltárono uns bandidos que, despois de o roubaren e mallaren nel, deixárono medio morto. Cadrou a baixar polo mesmo camiño un sacerdote, que, ao velo, deu un rodea e pasou de largo. Igual fixo un clérigo que pasaba por alí: ao chegar e velo, deu un rodeo. Pero un samaritano, que ía de camiño polo mesmo lugar, ao velo, sentiu mágoa; e achegándose a el, curoulle as feridas con aceite e viño e vendoullas. Logo montouno na súa cabalgadura, levouno a unha pousada e coidouno. Ao outro día colleu dous denarios, deullos ao pousadeiro e díxolle: “Coida del e, cando volva, xa che pagarei o que gastes de máis”.
E ¿quen dos tres che parece que foi próximo do que caeu nas mans dos bandidos?

O xurista respondeu:
—O que practicou a misericordia con el.

Díxolle Xesús:
—Pois ti vai e fai outro tanto.

01 xullo, 2022

Tempo Ordinario: 14ª semana

 


3 de xullo: Domingo 14º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Is 66, 10-14c. Salmo: 65, 1-3a. 4-5. 6-7a. 16 e 20.
2ª lectura:Gál 6, 14-18.

Evanxeo: Lc 10, 1-12. 17-20

Daquela designou o Señor a outros setenta e dous e mandounos de dous en dous por diante del a todas as vilas e aldeas a onde tiña pensado ir. Díxolles:
—A anada é ben boa, pero os xornaleiros son poucos; así que rogádelle ao dono da colleita que mande xornaleiros para a sega. Ide e sabede que vos mando coma años entre lobos. Non levedes saco, nin alforxa, nin calzado, non vos paredes a parolar con ninguén polo camiño. Cando entredes nunha casa, antes de máis nada dicide: “Paz a esta casa”. E, se alí hai xente de paz, sobre ela repousará a vosa paz; se non a hai, volverá convosco. Permanecede na mesma casa, comendo e bebendo do que teñan, que o obreiro ten dereito ao seu xornal. Non andedes dunha casa para outra. Cando entredes nunha vida e vos acollan, comede do que vos dean, curade os enfermos que haxa e dicídelles: “Xa chega a vós o Reino de Deus”. Pero cando non vos acollan na vila na que entredes, saíde ás prazas dicindo: “Non queremos levar da vosa vila nin o po que se nos pegou aos pés. Aí vos queda. Pero sabede que xa chega o reino de Deus. Asegúrovos que o día do Xuízo será máis doado de levar para Sodoma do que para aquela vila.

Cando volveron os setenta e dous dicían con moita alegría:
—Señor, aínda os demos tamén se nos someten no teu nome.

El contestoulles:
—Eu vía a Satanás caendo do ceo coma un raio. Porque vos dei poder para pisardes cobras e máis alacráns, e poder sobre toda forza inimiga, e nada vos fará mal. Con todo, non vos alegredes de que os espíritos se vos sometan; alegrádesvos, máis ben, de que os vosos homes estean escritos no ceo.

26 xuño, 2022

Tempo Ordinario: 13ª semana


26 de xuño: Domingo 13º do Tempo Ordinario

1ª lectura: 1Re 19, 16b. 19-21. Salmo: 15, 1-2a e 5. 7-8. 9-10. 11
2ª lectura: Gál 5, 1. 13-18.

Evanxeo: Lc 9, 51-62.

Cando se ía cumprir o tempo de ser levado deste mundo, decidiu en firme ir a Xerusalén. E mandou mensaxeiros por diante. Entraron estes nunha aldea de samaritanos para lle prepararen pousada, pero non o recibiron, porque se decataron de que ía cara a Xerusalén. Ao veren isto, os discípulos Santiago e Xoán dixeron:
—Señor, ¿queres que digamos que baixe do ceo un raio e que os parte?

Pero el volveuse cara a eles e rifoulles. E foron para outra aldea.

Polo camiño unha persoa díxolle:
—Seguireite vaias onde vaias.

Respondeulle Xesús:
—As raposas teñen tobeiras e os paxaros teñen niños; pero o Fillo do home non ten onde pousar a cabeza.

Díxolle a outra persoa:
—Sígueme.

Pero esta persoa contestoulle:
—Déixame ir primeiro enterrar a meu pai.

Respondeulle:
—Deixa que os mortos enterren os seus mortos; ti vai anunciar o Reino de Deus.

Outra persoa díxolle tamén:
—Señor, seguireite, pero deixa que primeiro me despida da miña familia.

Contestoulle:
—Quen despois de por a man no arado, mira para atrás, non é apto para o Reino de Deus.

16 xuño, 2022

Tempo Ordinario: 12ª semana


19 de xuño: Solemnidade do Corpo e Sangue de Cristo

1ª lectura: Xen 14, 18-20. Salmo 109: 1. 2. 3. 4.
2ª lectura: 1Cor 11, 23-26.

Evanxeo: Lc 9,11b-17

Unha vez Xesús empezou a falarlle á xente do reino de Deus e curaba a cantas persoas o necesitaban. E, como xa ía caendo o día, achegáronse os doce e dixéronlle:
—Despide a xente, para que vaian as vilas e aldeas próximas en procura de sitio para se hospedaren e onde atopen algo que levar á boca, porque aquí estamos nun descampado.

Pero el contestoulles:
—Dádelles vós de comer.

Eles contestaron:
—Pero, se non temos máis ca cinco bolos de pan e dous peixes! A non ser que vaiamos mercar mantenza para toda esta xente.

Eran uns cinco mil homes. Pero el díxolles aos seus discípulos:
—Colocádeos en grupos e cincuenta.

Dixéronllelo e sentaron todos. El colleu os cinco pans e máis os dous peixes, ergueu a vista ao ceo, bendiciunos, partiunos e déullelos aos discípulos, para que llelos servisen á xente. Comeron todo a fartar e coas sobras encheron aínda doce cestas.

09 xuño, 2022

Tempo Ordinario: 11ª semana



12 de xuño: Solemnidade da Santísima Trindade

1ª lectura: Prov 8, 22-31. Salmo: 8, 4-5. 6-7. 8-9
2ª lectura: Rom 5, 1-5.

Evanxeo: Xn 16, 12-15

Unha vez díxolles Xesús ás persoas que o acompañaban:
—Aínda teño moitas cousas que vos dicir, pero non podedes con elas agora. Cando veña El, o Espírito da verdade, havos encamiñar á verdade plena, pois non vos falará pola súa conta, senón que vos dirá o que escoitou e anunciaravos o que ha de acontecer. El hame glorificar, pois recibirá do meu e proclamarávolo. Todo o que ten o Pai é meu, por iso díxenvos que recibirá do meu e volo manifestará.

5º Encontro Escola de Espiritualidade curso 2021 / 2022

  

NAS ONDAS DO ESPÍRITO

O Espírito: unha forma libre da presenza dun Deus que nos acompaña e desborda sempre.

Motivación: Empezamos a oración NO NOME DO PAI, DO FILLO E DO ESPÍRITO SANTO.

—Tomamos consciencia de estarmos envoltos neste Deus que é a Fonte do que somos, que é o Referente da nosa construción persoal e social, que é o Alento que nos sustenta e alenta.

Estamos en silencio un par de minutos. 

Canto:
SEÑOR, DEUS NOSO, 
QUE ADMIRABLE É O TEU NOME 
EN TODA A TERRA.
E seguimos en silencio un pouquiño máis.

—É bo que na oración sempre nos sintamos collidos pola presenza deste Deus noso; e tamén collidas pola presenza da fraxilidade humana. Podemos traer a esta oración como compaña a algunha persoa ou grupo ou realidade coa que nos queremos solidarizar. Tamén nestas persoas e situacións Deus é para nós especialmente marabilloso. Repetimos a canción: SEÑOR, DEUS…

E seguimos en silencio un tempiño máis. Logo cantamos e rezamos a pregaria do Espirito a dous coros. Cada dúas estrofas repetimos o canto.

03 xuño, 2022

Tempo Ordinario: 10ª semana



5 de xuño: Domingo de Pentecoste

1ª lectura: Xen 11, 1-9. Salmo: 103, 1-2a. 24 e 35c. 27-28. 29bc-30.
2ª lectura: Rom 8, 22-27.

Evanxeo: Xn 20,19-23

No derradeiro día, o máis grande da festa, púxose Xesús de pé e gritou:
—Se alguén ten sede, que veña onda min e beba. Como di a Escritura, a quen cre en min abrollaranlle do seu ventre regueiros de auga viva.

(Isto dicíao do Espírito que habían recibir cantos creran nel, pois aínda non había Espírito, porque Xesús non fora aínda glorificado.)

25 maio, 2022

Tempo de Pascua: 7ª semana



29 de maio: Solemnidade da Ascensión do Señor

1ª lectura: Fei 1, 1-11. Salmo: 46, 2-3. 6-7. 8-9.
2ª lectura: Ef 1, 17-23.

Evanxeo: Lc 24, 46-53

Naquel tempo díxolles Xesús aos seus discípulos:
—Así está escrito: o Mesías padecerá e resucitará de entre os mortos no terceiro día, e predicarase no seu nome a conversión e máis o perdón dos pecados a todos os pobos, empezando por Xerusalén. Vós seredes testemuñas de todo isto. E eu heivos mandar o don prometido por meu Pai. Entrementres seguide na cidade ata que se vos revista co poder que vén de arriba.

Despois levounos para fóra, a un lugar preto de Betania, e alí, erguendo as mans, bendiciunos.

E mentres os bendicía, foise separando deles, e foi elevado ao ceo. Eles, despois de se prostraren perante el, volveron para Xerusalén cheos de alegría. E seguían decote, no templo, bendicindo a Deus.

Traballo entre sesións

 


(7 de maio - 4 de xuño)

Deus crea por amor

Lecturas:

TORRES QUEIRUGA, A., Recuperar a creación. Por unha relixión humanizadora. SEPT, 1996
- Deus crea creadores/as (Cap. III, páxs. 109 - 160)
- Máis alá da oración de petición (Cap. VI, páxs. 247 - 295)

Cuestións que poden ir orientando a túa lectura:

1. Como interpretas hoxe, de verdade, as palabras “quen queira vir detrás de min, que se negue a si mesmo”?

2. Tomamos en serio que “o que nós non fagamos non o vai facer Deus”..., por moitas oracións ou rogativas que se fagan?

3. Amar a Deus, amar as persoas por si mesmas, amalas por amor de Deus, amalas porque se cre en Deus..., como se entende todo iso?

4. Cando ollamos as persoas que “non cren”, pensamos en que Deus se preocupa por que crean ou porque “sexan felices”, aínda que non crean?

5. Pensar no movemento fondo da Biblia: vai de nós a Deus pedíndolle nós a El, ou de Deus a nós pedíndonos El a nós? Recordar textos e escenas do Antigo e do Novo Testamento.

6. Ten sentido que Deus nos estea sempre chamando a que amemos, axudemos..., e que nós o esteamos tamén sempre chamando para que El ame e axude?

7. Como se vai desenvolvendo vitalmente a nosa oración na relación viva e consciente con Deus?


Pensar un pouco na necesidade real de respectar e apreciar a “tradición”..., e na posibilidade de o facer cambiando o modo como ela se expresaba. Tomar en serio a dificultade.


4º Encontro Escola de Espiritualidade curso 2021 / 2022

 


CONVOCADAS Á VIDA POR XESÚS RESUCITADO

Introdución dos cirios pascuais

Canto
QUE A TÚA LUZ NOS FAGA VER A LUZ,
QUE A TÚA LUZ NOS FAGA SERMOS LUZ,
QUE A TÚA LUZ NOS FAGA VER,
QUE A TÚA LUZ NOS FAGA SER,
QUE A TÚA LUZ NOS FAGA A NÓS DAR LUZ

Revivimos a resurrección de Xesús. Silencio. Mañá de resurrección. A morte de Xesús prolongada en nós, no mundo. Unímonos a María, a de Magdala, na dor, na ansia, no amor, na busca, na misión.

Lectura de Xn 20, 1 - 18

19 maio, 2022

Tempo de Pascua: 6ª semana



22 de maio: Domingo 6º de Coresma

1ª lectura: Feit 15, 1-2. 22-29. Salmo: 66, 2-3. 5. 6 e 8.
2ª lectura: Ap 21, 10-14. 22-23.

Evanxeo: Xn 14, 23-29

Naquel tempo díxolles Xesús aos seus discípulos:
—Se alguén me ama, gardará a miña palabra e meu Pai amarao e viremos onde el e faremos vida con el. O que non me ama, non garda as miñas palabras; ea palabra que escoitades de min non é miña, é do Pai que me mandou.
Díxenvos estas cousas mentres estaba convosco; pero o Paráclito, o Espírito Santo que meu Pai mandará no meu nome, ese havos ensinar todo e traeravos á memoria canto eu vos dixen.
Déixovos a paz, douvos as miña paz, eu non vola dou como o mundo a dá.
Non vos angustiedes, nin teñades medo. Oístes que vos dixen: Voume e logo volvo onda vós.
Se me amásedes, alegrariádesvos de que eu vaia onda o Pai, xa que o Pai é máis ca min.
Díxenvolo agora, antes de que suceda, para que, cando suceda, creades.

13 maio, 2022

Tempo de Pascua: 5ª semana

 



15 de maio: Domingo 5º de Pascua

1ª lectura: Feit 14, 21b-27. Salmo 144, 8-9. 10-11. 12-13ab.
2ª lectura: Ap 21, 1-5a.

Evanxeo: Xn 13, 31-33a. 34-35

Cando Xudas saíu do cenáculo, díxolles Xesús:
—Agora queda glorificado o Fillo do Home e Deus queda glorificado nel. Se Deus queda glorificado nel, tamén Deus o glorificará a el e hao glorificar axiña.

Meu fillos, só un pouquiño estarei convosco. Douvos un mandamento novo: amádevos uns a outros; como eu vos amei, amádevos tamén entre vós.

Nisto coñecerán todos que sodes os meus discípulos: se vos tedes amor uns a outros.

05 maio, 2022

Tempo de Pascua: 4ª semana



8 de maio: Domingo 4º de Pascua

1ª lectura: Feit 13, 14. 43-52. Salmo: 99, 2. 3. 5.
2ª lectura: Ap 7, 9. 14b-17.

Evanxeo: Xn 10, 27-30

Naquel tempo Díxolles Xesús aos fariseos:
—As miñas ovellas escoitan a miña voz; eu coñézoas e elas séguenme; eu doulles vida eterna, e non se perderán para sempre; ninguén mas quitará da man.

Meu Pai, que mas deu, é máis ca todos, e ninguén pode repañalas da man do Pai. Meu Pai e máis eu somos un.

29 abril, 2022

Traballo entre sesións

 


(3 de abril - 7 de maio)

Deus crea por amor

Lecturas:

TORRES QUEIRUGA, A., Recuperar a creación. Por unha relixión humanizadora. SEPT, 1996
- Deus crea por amor (Cap. II, páxs. 91-108)
- Culpa, pecado e perdón (Cap. V, páxs. 201 - 245)

Cuestións que poden ir orientando a túa lectura:

1. Onde está Deus para ti? No ceo? Na igrexa? Nas cousas que estás a facer? Nas persoas que encontras?

2. Deus está quieto, ollando o que facemos? Intervén nalgunhas ocasións importantes? Está sempre actuando: como?

3. Como sitúas a Deus na enfermidade, túa ou das outra persoas? Como lle rezas?

4. Por que pensas que facemos o mal, mesmo moitas veces sen que o queiramos? Ou querémolo sempre?

5. Como pensas que te mira Deus cando te sentes culpable?

6. Pensaches algunha vez que “o teu” (ou o de outras persoas) non tiña perdón de Deus?

7. Por que non debemos pecar? Porque o manda Deus? E se Deus non existise o se , existindo, non o mandase?

8. Que significou na túa vida a confesión? Como a viviches? Como a vives agora?

9. Ten ou non ten razón o irmán do Fillo pródigo?

10. Hai dereito a que Deus perdoe tamén a Hitler ou a Pinochet?


3ª Encontro Escola de Espiritualidade curso 201 / 2022


GOZANDO CO PAPÁ/MAMÁ DA CASA COMÚN

Coresma: tentacións: encontro co Deus de Xesús.

Cantiga
SEÑOR, DEUS NOSO, QUE ADMIRABLE É O TEU NOME
EN TODA A TERRA, EN TODA A TERRA.

Salmo 139
 Señor, ti óllasme a fondo e coñécesme ben,
ti sabes cando sento e me levanto,
penetras nos meus pensamentos desde lonxe.
Ti compréndesme cando me movo e cando estou quedo,
os meus camiños sonche todos familiares.

Aínda non chegou a palabra á miña lingua
e xa ti, Señor, a coñeces enteira.
Envólvesme por detrás e por diante
e sobre min tes posta a túa man.
Admirable por demais me resulta este saber,
tan alto que non o alcanzo.

Onde podería arredarme do teu alento?
A onde podería fuxir da túa presenza?
Se subo ao ceo, alí estás ti;
se baixo ao abismo, estás presente

Se me ergo nas ás da aurora
e emigro ao extremo dos mares,
ata alí me leva a túa man
e me colle a túa dereita.

Se digo:
“Que polo menos me encubran as tebras
e que a luz ao me redor se faga noite”,
as mesmas tebras non son para ti escuras
e a noite éche clara coma o día:
tanto che ten a luz como as tebras.

Ti formaches as miña entrañas,
tecíchesme no seo da miña nai.
Bendígote polo prodixio que hai en min,
as túas obras son marabillosas.

Ti coñecías a fondo o meu espírito,
non che estaba oculta a miña esencia
cando no segredo era formada,
tecida no fondo da terra.

O meu embrión víano os teus ollos
e escribíanse xa no teu libro
os días todos que habían vir,
sen que existise aínda o primeiro.

Que preciosos atopo, Deus, os teus proxectos!
Que grande o seu conxunto!
Se os quixese contar, son máis ca a area;
se chegase ata a fin, aínda quedarías ti.

Se comprendesen, Señor, os malvados,
se abandonasen a súa violencia!
Que non se rebelen contra ti,
que non persistan nos seus proxectos!

Non quero odiar as persoas que te odian,
quero amar como ti amas.
Amarei con amor cumprido,
quéroas ter por amigas miñas.

Que sorte teño, meu Deus,
con que ti me olles a fondo,
con que coñezas o meu corazón,
me observes con amor
e coñezas os meus sentimentos!
Que a túa ollada endereite os meus vieiros
e me guíe polo camiño verdadeiro.

Noso Pai/Nai: Misterio próximo, familiar, que urxe á irmandade e non se da sen ela. Peticións do Noso Pai/Nai abertas.

28 abril, 2022

Tempo de Pascua: 3ª semana



1 de maio: Domingo 3º de Pascua

1ª lectura: Feit 5, 27b-32. 40b-41. Salmo: 29, 2 e 4. 5 e6. 11 e 12a e 13b.
2ª lectura: Ap 5, 11-14.

Evanxeo: Xn 21, 1-19

Máis adiante Xesús aparecéuselles outra vez aos seus discípulos onda o lago de Tiberíades. Foi deste xeito: estaban xuntos Simón Pedro, Tomé o chamado Xémeo, Natanael o de Caná de Galilea, os do Zebedeo, e máis outros dous discípulos seus. Simón Pedro díxolles:
—Vou pescar.

Eles contestaron:
—Imos tamén nós contigo.

Saíron e subiron a bordo. Pero aquela noite non colleron nada. Xusto cando acababa de romper o día, presentouse Xesús na ribeira do lago. Pero non se decataron os discípulos de que era Xesús. Xesús preguntoulles:
—Rapaces, tedes algo que comer?

Eles responderon:
—Non.

Díxolles entón:
—Largade o aparello por estribor e atoparedes.

Eles largárono e xa non podían alzalo a bordo, de tanto peixe. Entón aquel discípulo a quen amaba Xesús díxolle a Pedro:
—É o Señor.

Daquela Simón Pedro, ao escoitar que era o Señor, cinguiu o vestido –pois estaba espido— e botouse ao mar. Os outros discípulos chegaron no bote, porque non estaban lonxe de terra senón a menos de cen metros, remolcando o aparello cos peixes. Cando vararon en terra, viron que había unhas brasas cun peixe enriba, e máis pan.

Xesús díxolles_
—Traede deses peixes que acabades de coller.

Simón Perdo subiu ao bote e arrastrou para terra o aparello cheo de cento cincuenta e tres peixes grandes; e, con seren tantos, non rachou o aparello.

Xesús díxolles:
—Vinde comer.

Ningún dos seus discípulos se atrevía a preguntarlle “ti quen es”, sabedores de que era o Señor. Foi Xesús, colleu o pan e déullelo, e igualmente o peixe.

Esta foi a terceira vez que Xesús se manifestou aos seus discípulos resucitado de entre os mortos.

20 abril, 2022

Tempo de Pascua: 2ª semana


24 de abril: Domingo 2º de Pascua ou da Divina Misericordia

1ª lectura: Feit 5, 12-16. Salmo 117, 2-4. 22-24. 25-27a.
2ª lectura: Ap 1, 9-11a. 12-13. 17-19.

Evanxeo: Xn 20, 19-31

Naquel día, o primeiro da semana, ao serán, estando pechadas as portas onde estaban os discípulos por medo dos xudeus, chegou Xesús e, poñéndose no medio, díxolles:
—Paz convosco.

Dito isto, mostroulles as mans e máis o costado. Os discípulos alegráronse, vendo o Señor. E díxolles outra vez:
—Paz convosco. Como o Pai me mandou a min, tamén eu vos mando a vós.

E, dito isto, alentou sobre eles e díxolles:
—Recibide o Espírito Santo. A quen lles perdoedes os pecados, quedaranlles perdoados; a quen llelos reteñades, quedaranlles retidos.

Pero Tomé un dos doce, o chamado Xemelgo, non estaba con eles cando chegou Xesús. Dicíanlle entón os outros discípulos:
—Vimos o Señor.

Pero el contestoulles:
—Como non vexa nas súas mans os buracos dos cravos e non meta nelas o meu dedo; como non meta a miña man no seu costado, non crerei.

Oito días despois estaban outra vez dentro dos discípulos e Tomé con eles. Chegou Xesús, estando pechadas as portas, e, poñéndose no medio, dixo:
—Trae aquí o teu dedo e mira as miñas mans; trae a túa man e métea no meu costado. Non sexas incrédulo, senón home de fe.

Tomé respondeulle:
—Meu Señor e meu Deus.

Xesús díxolle:
—Tes fe porque me viches? Benia os que creron sen veren!

14 abril, 2022

Tempo de Pascua: 1ª semana

 


TEMPO DE PASCUA


Empezamos o tempo de Pascua, que desde a celebración da Vixilia Pascual nos vai levar durante seis semanas á solemnidade da Ascensión, logo á de Pentecoste, na que celebraremos a presenza do Espírito Santo nas nosas vidas cristiás, na vida de todas as persoas e realidades que hai no mundo.

Durante a oitava de Pascua o Evanxeo de cada día permite aproximarnos á experiencia daquelas persoas que dun xeito sorprendente tiveron a experiencia de que Cristo estaba vivo no medio delas, no medio da comunidade, no medio do mundo. Morrera, pero a morte non lle arrebatara a capacidade de estar no medio dos seus –todo o mundo é seu—, iso si, dunha forma nova, que se percibe cunha sensibilidade nova.

Durante o tempo da Pascua invitarásenos a realizar nos mesmos esa experiencia de encontro con Cristo resucitado; cousa que non é cuestión de ningún tipo de maxia, senón cuestión de estar moi atentas/os á vida de cada día, pois é na vida de cada día onde Xesús se nos amosará a través de pequenos sinais que falan del, que nolo fan presente. Por exemplo, se eu levo tempo sen lle falar a unha persoa veciña, percibo que iso é un atranco para a nosa felicidade, e me dispoño a retomar esa relación, é a vida que trunfa en min, é Xesús que resucita en min, ou eu nel. Ou se estaba deixando de participar en algo comunitario, e vexo que non podo deixar de lado os intereses comunitarios, e me dispoño a volver a botar unha man, é a vida que trunfa en min, é Xesús que resucita en min ou eu en Xesús.

A Pascua é un clamor de vida, un clamor pola vida. A nosa Pascua sempre será unha Pascua parcial, en camiño. Pero é Pascua, porque é gustar xa o fermoso que é vivir, o fermoso que é compartir vida, o fermoso que é traballar para que a vida o envolva todo: natureza, animais, xente. A Pascua realízase sobre todo cando todo o máis fráxil da natureza, dos animais, das persoas, por fóra ou por dentro, é especialmente atendido, e recupera o gozo de vivir e de celebrar a vida. No nome do Deus da vida, que para a vida nos creou e para a vida nos recompuxo en Cristo Xesús.


17 de abril: Domingo de Pascua. Misa do día.

1ª lectura: Feit 10, 34a. 37-43. Salmo: 117, 1-2. 16ab-17. 22-23.
2ª lectura: Col 3, 1-4.

Evanxeo: Xn 20, 1-9

O día primeiro da semana María a Magdalena foi ao sepulcro moi cedo, cando aínda era escuro, e viu que a pedra do sepulcro estaba quitada. Botou a correr e, chegando onda Simón Pedro e o outro discípulo a quen amaba Xesús, díxolles:
—Colleron do sepulcro o Señor e non sabemos onde o puxeron.

Pedro e máis o outro discípulo saíron correndo cara ao sepulcro. Corrían os dous á par, pero o outro discípulo corría máis lixeiro ca Pedro e chegou primeiro ao sepulcro. Abaixándose, viu que estaban os lenzos, pero non entrou. Daquela chegou tamén Simón Pedro, que o seguía, e entrou; viu os lenzos pousados alí, pero o sudario que envolvera a súa cabeza non estaba cos panos, senón á parte, enrolado noutro lugar. Entón entrou tamén o outro discípulo, que chegara primeiro ao sepulcro; viu e creu. Pois aínda non entenderan que, conforme a Escritura, era preciso que resucitase de entre os mortos.

06 abril, 2022

Semana Santa



SEMANA SANTA

Desde as orixes do cristianismo os seguidores e seguidoras de Xesús percibiron que a morte de Xesús e todo o que a rodeara tiña un especial interese e significado. Por iso desde os primeiros momentos lle prestaron especial atención aos relatos da Paixón que circulaban de comunidade en comunidade.

Desde o comezo do cristianismo tamén se celebraron con especial devoción os acontecementos que Xesús viviu nos derradeiros días da súa vida ata a súa morte, e con eles o misterio da súa resurrección.

Non é que a morte e a resurrección de Xesús teñan un sentido máxico. A morte e a resurrección de Xesús hai que velas intimamente unidas a toda a súa vida, ao seu estilo de vida e ás consecuencias que ese estilo de vida lle trouxeron a Xesús. Así a súa vida, a forza de tanto amar, de tanto servir ás persoas máis débiles, marxinais e pecadoras, acabou sendo unha vida aborrecida por xentes ligadas ao poder, que o levaron á morte. Pero, por iso mesmo, a súa morte acabou sendo unha morte gloriosa para o mesmo Xesús, e unha fonte de luz, de vida e de esperanza para todos os homes e mulleres que se queiran achegar con confianza a esta fervenza de amor e de solidariedade.

A vida de Xesús orienta as vidas das persoas que o queremos seguir. A morte de Xesús fortalece a quen coma el se enfronta, servindo, cos poderes do mal. A resurrección de Xesús encabeza e esclarece a nosa propia resurrección, cando a nosa vida é unha vida que se desenvolve na busca sincera do querer de Deus no respecto e servizo á xente.

Quizais estamos afeit@s a vivir a Semana Santa con certa rutina. Unha mágoa! ¿E se intentásemos vivila a fondo, ao pé de Cristo, en comunidade, andando con el os camiños todos que o levaron do domingo de Ramos á Pascua de Resurrección? Seguro que nos había facer moito ben como persoas, como cristiás, como cidadáns.


10 de abril: Domingo de Ramos

Bendición dos ramos: Lc 19, 28-40

Daquela Xesús botou a andar diante deles camiño de Xerusalén. E cando se aproximaban a Betfagué e a Betania, ao pé do chamado monte das Oliverias, mandou dous discípulos, dicíndolles:
—Idea á aldea que tedes aí diante e atoparedes atado un burriño que ninguén montou aínda nunca. Soltádeo e traédeo. E, se alguén vos pregunta: “¿Por qué o soltades?”, respondédelle: “Precísao o Señor”.

Foron os discípulos e atoparon todo tal como lles dixera. E cando ceibaron o burriño, preguntáronlles os donos:
—¿Por qué soltades o burriño?

Eles contestaron:
—Precísao o Señor.

Levárono onda Xesús, botaron os mantos sobre o burriño e axudárono a montar. E ao pasar el, a xente estendía os mantos polo camiño. Cando se aproximaban á baixada do monte das Oliveiras, a multitude que o acompañaba de cerca, chea de alegría, comezou a loar a Deus con grandes gritos, por todas as marabillas que tiñan visto. Dicían:
—¡Benia o que vén, como rei, no nome do Señor. Paz no ceo e gloria no máis alto!

Algúns dos fariseos que estaban entre a xente dixéronlle:
—Mestre, reprende a eses teus discípulos.

Pero el respondeulles:
—Asegúrovos que se estes calan, falarán as pedras.