21 xullo, 2021

Tempo Ordinario: 17ª semana

  


25 de xullo: solemnidade do apóstolo Santiago, patrón de Galicia e de España. Día de Galicia.

1ª lectura: Feit 4, 33; 5, 12. 27-33; 12, 2. Salmo: 66, 2-3. 5. 7-8.
2ª lectura: 2 Cor 4, 7-15

Evanxeo: Mt 20, 20-28

Nunha ocasión achegouse a Xesús a nai dos fillos do Zebedeo cos seus fillos e prostrouse para lle pedir algo. El preguntoulle:

—Que queres?

Respondeulle:

—Manda que estes dous fillos meus senten un á túa dereita e outro á túa esquerda no teu Reino.

Respondeulle Xesús:

—Non sabedes o que pedides. ¿Podedes beber o cáliz que eu teño que beber?

Respondéronlle:

—Podemos.

Xesús replicou:

—O meu cáliz beberédelo, pero o sentar á miña dereita ou á miña esquerda, iso non depende de min concedelo, é para quen o meu Pai o teña reservado.

Ao escoitaren isto os outros dez, anoxáronse cos dous irmáns. Entón Xesús chamounos e díxolles:

—Xa sabedes que os xefes dos pobos os tiranizan e que os poderosos os asoballan. Pero entre vós non pode ser así: quen queira ser importante, que sexa o voso servidor, e quen queira ser o primeiro que sexa o voso escravo; porque o Fillo do Home non veu a que o sirvan, senón a servir e a entregar a súa vida en rescate por todos.

14 xullo, 2021

Tempo Ordinario: 16ª semana

  


18 de xullo: Domingo 16º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Xer, 23, 1-6. Salmo: 22, 1-3a. 3b-4. 5. 6
2ª lectura: Ef 3, 13-18

Evanxeo: Mc 6, 30-34

Sucedeu que os apóstolos volveron reunirse con Xesús e contáronlle canto fixeran e ensinaran. El díxolles:

—Vinde vós sos a parte, a un lugar arredado e descansade un pouco.

Porque eran moita a xente que ía e viña, e nin para comer atopaban tempo. Entón marcharon na barca á parte, a un lugar arredado. Pero víronos marchar e déronse conta moitos e desde todas as aldeas foron andando para alí, e chegaron primeiro ca eles.

Cando desembarcou Xesús, atopouse cunha gran multitude e sentiu compaixón por eles, porque eran coma ovellas sen pastor, e púxose a ensinarlles moitas cousas.

07 xullo, 2021

Tempo Ordinario: 15ª semana


11 de xullo: Domingo 15º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Am 7, 12-15. Salmo: 84, 9ab-10. 11-12. 13-14
2ª lectura: Ef 1, 3-14

Evanxeo: Mc 6, 7-13

Un día chamou Xesús os Doce e empezou a mandalos de dous en dous, dándolles poder sobre os espíritos malos. Recomendoulles que non levasen nada para o camiño, fóra dun caxato; nin pan, nin alforxas, nin cartos na faixa. Que calzasen sandalias, pero que non levasen máis ca unha túnica. E avisounos:

—Cando entredes nunha casa, permanecede nela ata que marchedes. Se nalgún lugar non vos acollen nin vos escoitan, ídevos, sacudindo o po dos vosos pés, para que lles sirva de aviso.

Marcharon e predicaron a conversión. Botaban fóra moitos demoños e curaban os enfermos, unxíndoos con aceite.

01 xullo, 2021

Tempo Ordinario: 14ª semana




4 de xullo: Domingo 14º do Tempo Ordinario.

1ª lectura: Ez 2, 2-5. Salmo: 122, 1-2a. 2bcd. 3-4
2ª lectura: 2 Cor 12, 7-10

Evanxeo: Mc 6, 1-6

Nunha ocasión saíu Xesús de onde estaba e foi para a súa vila acompañado polos seus discípulos. Cando chegou o sábado, empezou e ensinalos na sinagoga. E moita da xente que o escoitaba dicía abraiada:

—¿De onde lle veñen a este todas esas cousas? ¿Qué sabedoría é esa que lle ensinaron, e como pode facer tantos milagres pola súa man? ¿Non é este o carpinteiro, fillo de María e irmán de Santiago, Xosé, Xudas e máis Simón, e as súas irmáns non viven aquí connosco?

Estaba realmente escandalizados. Pero Xesús díxolles:

—Non hai profeta máis desprezado en ningún lugar que na súa terra, na súa casa, ou entre os seus parentes.

E non puido realizar alí ningún milagre, fóra dalgunhas curacións que fixo impoñendo as mans. estaba sorprendido por aquela incredulidade.

24 xuño, 2021

Tempo Ordinario: 13ª semana


27 de xuño: Domingo 13º do Tempo Ordinario


1ª lectura: Sab 1, 13-15; 2, 23-24. Salmo: 29, 2 e 4. 5-6. 11 e 12a e 13b
2ª lectura: 2 Cor 8, 7. 9. 13-15

Evanxeo: Mc 5, 21-43

Unha vez, pasando de novo Xesús nunha barca para a banda de enfronte, xuntouse moita xente arredor del, que estaba na veira do mar. Nisto chegou un dos xefes da sinagoga, chamado Xairo, que, ao velo, botouse aos seus pés suplicándolle:

—A miña filla está a piques de morrer; ven impor sobre elas as túas mans, para que sande e viva.

E foise con el, seguido de moito xentío que o estrullaba. Había unha muller que padecía hemorraxias desde doce anos atrás, e levaba sufrido moito cos médicos, que lle acababan cos bens; total para nada, porque a cada paso ía a peor. Como oíra falar do que facía Xesús, achegouse entre a xente por detrás e tocoulle o seu vestido, dicindo para si:

—Aínda que non sexa máis que tocarlle o seu vestido, ficarei sa.

E, secándolle a fonte da hemorraxia, sentiu no seu corpo que estaba curada do mal. Axiña Xesús, decatándose da forza que saíra del, volveuse e preguntou:

—¿Quen me tocou na roupa?

Os discípulos respondéronlle:

—Ti ben ves a xente preméndote, e ¿aínda preguntas por quen te tocou?

Pero el seguía mirando arredor, para ver quen fora. Daquela, a muller, amedrentada e tremendo, sabendo o que lle sucedera, veu caer ante el contándolle toda a verdade. El díxolle:

—Filla, a túa fe sandoute, vaite en paz, curada para sempre da túa doenza.

Aínda estaba el falando, cando chegaron da casa do xefe da sinagoga a dicirlle:

—A túa filla acaba de morrer. ¿Para que andar xa molestando o Mestre?

Pero Xesús, ao escoitar o que estaban a falar, díxolle ao xefe da sinagoga:

—Non temas, abonda que teñas fe.

E non permitiu que ninguén o acompañase, fóra de Pedro, Santiago e Xoán, o irmán de Santiago. Ao chegaren á casa do xefe da sinagoga, vendo o gran barullo que facían con choros e lamentos, entrou e díxolles:

—¿A que vén tanto barullo e tanto chorar? A meniña non morreu, está a durmir.

E todos facían riso del. Pero, botándoos a todos fóra e levando con el os pais da meniña e máis os seus acompañantes, entrou onde estaba a nena. Colleuna pola man e díxolle:

—“Talitha qumi” (que quere dicir: “rapaza, érguete”)

A rapaciña ergueuse de contado e botouse a andar, que xa tiña doce anos. e aquela xente quedou coa boca aberta.

El insistiulles que non llo contasen a ninguén e mandou que lle desen de comer.

16 xuño, 2021

Tempo Ordinario: 12ª semana




20 de xuño: Domingo 12º do tempo ordinario

1ª lectura: Xob 38, 1. 8-11. Salmo: 106, 23-24. 25-26. 28-29. 30-31
2ª lectura: 2 Cor 5, 14-17

Evanxeo: Mc 4, 35-41

Un día, pola tardiña, díxolles Xesús aos seus discípulos:

—Vaiamos á outra banda do mar.

Eles, deixando a xente, levárono consigo na barca onde estaba sentado; e seguíano outras barcas. E formouse tal turbillón de vento que os salseiros caían enriba da barca e enchíana de auga. El, entrementres, estaba na popa durmindo sobre un cabezal. Eles espértano e dinlle:

—Mestre, ¿seica non che importa que afoguemos?

El ergueuse e increpou o vento e díxolle ao mar:

—Cala, acouga!

E amainou o vento, e veu unha gran calma.

E dilles a eles:

—¿Por qué tendes tanto medo? ¿Seica aínda non tendes fe?

Eles sentiron entón un medo enorme e comentaban entre si:

—Pero, ¿quen será este, que mesmo o vento e o mar o obedecen?

09 xuño, 2021

Tempo Ordinario: 11ª semana



13 de xuño: Domingo 11º do tempo ordinario

1ª lectura: Ez 17, 22-24. Salmo 91, 2-3. 13-14. 15-16
2ª lectura: 2 Cor 5, 6-10

Evanxeo: Mc 4, 26-34

Unha vez díxolle Xesús á multitude:

—Así é o reino de Deus, coma un home que bota a semente na terra e, durma ou estea esperto, sexa de noite ou de día, a semente agroma e medra, sen que el chegue a saber como. A terra vai dando froito por si mesma; primeiro herba, logo espigas, e por último o gran ben abundante na espiga. E, cando o froito xa está en sazón, de seguida se lle mete o fouciño, por ser o tempo da seitura.

E tamén dicía:

—¿Con que compararemos o reino de Deus? É coma o gran de mostaza, que cando se sementa na terra é a máis miúda de todas as sementes. Pero despois de sementala, medra ata ser a maior de todas as hortalizas, chegando a botar unha pólas tan grandes que na súa sombra poden vir aniñar os paxaros.

E así, con moitas comparanzas coma estas, íalles mostrando a mensaxe, de xeito que puidesen entender. Non lles falaba máis que en parábolas, pero logo explicáballelas aos seus discípulos.

04 xuño, 2021

Fratelli tutti: oración 8 capítulo

 


PREGARIA 
(Capítulo 8 da encíclica)

As relixións ao servizo da fraternidade no mundo
(parafraseando cousas do n. 277)

 
Manuel Regal Ledo

Que a túa música, Xesús de Nazaré,
vibre coma Boa Nova nas nosas entrañas.

Para non perdermos a ledicia
que brota da compaixón,
nin a tenrura
que nace da confianza,
nin a capacidade de reconciliación
que atopa a súa fonte
en recoñecernos sempre
coma persoas perdoadas, enviadas.

Pobres de nós
se a música do teu Evanxeo
deixa de soar nas nosas casas,
nas nosas prazas,
nos traballos, na política e na economía!

Daquela apagariamos en nós
a melodía que ten o poder
de aledarnos, conmovernos e desafiarnos
para loitar pola dignidade de todo home e muller.

Que aprendamos a interpretar ben na vida
a melodía do Evanxeo,
facendo orquestra e coro
coas demais tradicións relixiosas,
para eterna loanza do marabilloso Deus común,
Pai e Nai universal, cósmica,
que a todos nos sustenta e alenta
cara á fraternidade respectuosa e creadora
con todo ser humano,
con todo canto existe.

Grazas, Xesús, polo teu Evanxeo,
o noso maior don,
e, encarnado en nós nos nosos tempos,
a nosa maior ofrenda tamén
para facer deste mundo unha verdadeira casa común.

Que a túa música, Xesús de Nazaré,
vibre coma Boa Nova nas nosas entrañas.


02 xuño, 2021

Tempo Ordinario: 10ª semana

 

6 de xuño: Solemnidade do santísimo Corpo e do Sangue de Cristo

1ª lectura: Ex 24, 3-8. Salmo: 115, 12-13. 15 e 16bc. 17-18
2ª lectura: Heb 9, 11-15

Evanxeo: Mc 14, 12-16. 22-26

No primeiro día da festa dos Ácimos, cando se sacrificaba o año pascual, preguntáronlle a Xesús os seus discípulos:

—¿Onde queres que vaiamos preparar, para comeres a Cea Pascual?

El mandou a dous discípulos, dicíndolles:

—Ide á cidade e havos saír ao paso un home cunha sella de auga; seguídeo e onde entre dicídelle ao dono da casa: “O Mestre di: ¿Onde está a miña sala, na que vou comer a Pascua cos meus discípulos?”. El havos mostrar no sobrado unha gran sala, xa disposta e arranxada. Preparade alí para nós.

Marcharon os discípulos e chegaron á cidade. Atoparon todo como llelo el dixera e prepararon a Pascua. Mentres estaban a comer, Xesús colleu pan, rezou a bendición, partiuno e déullelo, dicindo:

—Tomade, isto é o meu corpo.

Despois colleu un cáliz, deu grazas, pasóullelo e todos beberon del. E díxolles:

—Isto é o meu sangue da Alianza, que se vai verter por moitos. Dígovolo de verdade: Xa non vou beber o produto da viña ata o día aquel en que o hei beber novo no Reino de Deus.

Despois de cantaren os Salmos, saíron para o monte das Oliveiras.

27 maio, 2021

Fratelli tutti: capítulo oitavo

  


CAPÍTULO OITAVO

AS RELIXIÓNS AO SERVIZO DA FRATERNIDADE NO MUNDO

Texto deste capítulo en galego:

(tradución de Nuria Núñez)


Guía para a lectura por Pilar Wirtz Molezún

Con este capítulo chegamos ao final desta carta Encíclica que o Papa Francisco ofrece a toda a humanidade. Na súa introdución quere deixalo claro que, "si ben escribín desde as miñas conviccións cristiás, que me alentan e nutren, procurei facelo de tal maneira que a reflexión se abra ao diálogo con todas as persoas de boa vontade" (6)

Neste capítulo, a modo de conclusión, recolle o tema da relación das relixións coa fraternidade universal. Nesta liña, toca tres aspectos fundamentais: 1) Deus Pai como fundamento; 2) O específico da identidade cristiá; 3) Relixión e violencia

1) Deus Pai como fundamento. O Papa quere deixar claro o fundamento último da fraternidade: "sen apertura ao Pai de todos, non haberá razóns sólidas e estables para a chamada á fraternidade. Estamos convencidos que só con esta conciencia de fillos que non son orfos podemos vivir en paz entre nós". (272) As persoas crentes nas distintas relixións sabemos que Deus é o fundamento último do noso empeño por construír a fraternidade universal. Que "buscar a Deus cun corazón sincero, sempre que non o utilicemos para os nosos intereses ideolóxicos ou instrumentais, nos axuda a recoñecérmonos compañeiros de camiño e verdadeiramente irmáns" (274)

2) O específico da identidade cristiá. A igrexa valora a acción de Deus noutras relixións, respecta as diferentes fontes das que se nutren, busca dialogar e aprender de todas neste camiño de descubrimento do único Deus Creador e Pai. Con todo, estamos chamados a vivir a nosa identidade cristiá confesando a nosa fe no Deus de Xesús. "Os cristiáns non podemos esconder que si a música do Evanxeo deixa de vibrar nas nosas entrañas, perderemos a alegría que brota da compaixón, a tenrura que nace da confianza, a capacidade de reconciliación que encontra a súa fonte en sabérmonos perdoados-enviados". (277)

3) Relixión e violencia. O Papa expresa que o terrorismo e a guerra non teñen a súa causa na relixión -aínda que os terroristas a utilizan- "senón nas interpretacións equivocadas dos textos relixiosos, nas políticas de fame, pobreza, inxustiza, opresión, arrogancia". (283) "O mandamento da paz está inscrito no profundo das tradicións relixiosas que representamos" (284)

Francisco recorda o encontro fraterno e gozoso co Gran Imán Ahmad Al-Tayyeb no que xuntos declararon "que as relixións non incitan nunca á guerra e non instan a sentimentos de odio, hostilidade, extremismo, nin invitan á violencia". (285) Para confirmar esta convición, termina a Fratelli Tutti cun chamamento conxunto de paz, xustiza e fraternidade.

Algunhas pistas vitais para andar o camiño:

A nosa experiencia de Deus Pai/Nai, estanos axudando a ser persoas tolerantes, pacientes, comprensivas,... nas nosas relacións familiares, sociais, eclesiais? En que xestos o percibimos?

Deixamos resoar dentro de nós a "musica do evanxeo"? Como e en qué se manifesta: alegría, compaixón, reconciliación, solidariedade, bondade?



26 maio, 2021

Tempo Ordinario: 9ª semana




30 de maio: Solemnidade da Santísima Trindade

1ª lectura: Dt 4, 32-34. 39-40.salmo: 32. 4-5. 6 e 9. 18-19. 20 e 22
2ª lectura: Rom 8, 14-17.

Evanxeo: Mt 28,16-20

Naquel tempo, os once discípulos foron a Galilea, ao monte onde Xesús os citara. Vendo a Xesús, prostráronse perante el, aínda que algúns dubidaban. Entón acercouse Xesús e díxolles:

—Déuseme todo poder no ceo e máis na terra. Ide, pois, e facede discípulos meus a todos os pobos, bautizándoos no nome do Pai e do Fillo e do Espírito Santo, ensinándolles a gardar canto vos mandei. Asegúrovos que eu estarei sempre convosco ata a fin do mundo.

21 maio, 2021

Fratelli tutti: oración 7 capítulo

 


PREGARIA 
(Capítulo 7 da encíclica)

Camiños de reencontro

 
Manuel Regal Ledo

No teu nome, Pai, Nai universal,
que soñas a unidade
como don maior para todo o mundo,
que te empeñas na irmandade
como principio e fin da casa común.

No teu nome,
que soñemos, imaxinemos, busquemos
todos os camiños do reencontro,
para os pequenos desencontros cotiás,
para os grandes desencontros universais.

No teu nome,
a obsesión pola paz
no propio corazón, no propio ser,
na propia familia, no propio país
para poder compartila polo mundo enteiro.
No teu nome, si,
a diario arquitectos/as da paz, artesáns/ás da paz.

No teu nome, Pai, Nai de toda reconciliación,
o cultivo diario do perdón,
a aprendizaxe paciente para vivir del e para el,
lembrando o mal para poder abeiralo con lucidez,
pero sen permitir que o mal nos nubre a vista,
nos conxele o corazón,
e nos ensuma por dentro con capa de xustiza.

No teu nome,
non ás guerras, a ningunha guerra,
que sempre encobren fraxilidades humanas
e disimulan intereses obscenos.
E que saibamos manter esperto o soño
de facer do gasto en armas
investimentos para a saúde e a fartura dos pobos.

No teu nome, Pai, Nai de vida,
non matar nada, nunca,
que nunca para a morte temos licenza.
Radicais como o noso Xesús, o teu Cristo:
matamos coma irmá/án a quen excluímos coa palabra.

No teu nome,
á sombra do teu corazón,
no teu segredo e silencio,
alí onde xorde todo o realmente novo,
aprenderemos a sermos irmáns, irmás
e a tratarnos de verdade coma tales.



19 maio, 2021

Tempo Ordinario: 8ª semana

 


23 de maio: Domingo de Pentecoste

1ª lectura: Feit 2, 1-11
Salmo: 103, 1ab 2 24ac. 29bc-30. 31 e 34.
2ª lectura: 1 Cor 12, 3b-7. 12-13

Evanxeo: Xn 20, 19-23

Naquel día, o primeiro da semana, ao serán, estando pechadas as portas onde estaban os discípulos por medo dos xudeus, chegou Xesús e, poñéndose no medio, díxolles:

—Paz convosco.

Dito isto, mostroulles as mans e máis o costado. Os discípulos alegráronse, vendo o Señor. El díxolles outra vez:

—Paz convosco. Como o Pai me mando a min, tamén eu vos mando a vós.

E dito isto alentou sobre eles e díxolles:

—Recibide o Espírito Santo; a quen lles perdoedes os pecados, quedaranlles perdoados; a quen llelos reteñades, quedaranlles retidos.

14 maio, 2021

Fratelli tutti: capítulo sétimo

 



CAPÍTULO SÉTIMO

CAMIÑOS DE REENCONTRO


Texto deste capítulo en galego:

(tradución de Nuria Núñez)


Guía para a lectura por Andrés Torres Queiruga


Un capítulo de viva actualidade. Botar unha ollada sobre a situación do mundo.
Centrar a atención nos dous grandes valores de fondo: Paz e Perdón.
Ver que difícil é a súa realización: por que “o conflito é inevitable”?

Atender aos criterios evanxélicos:

     - características do perdón verdadeiro.

     - perdoar e esquecer.

     - guerra, sempre inevitable?

     - os pobres, os marxinados como criterio.

     - a pena de morte: cambio no maxisterio oficial, por que?

Atender ás tensións:

     - ideas / palabras / feitos

     - ideal desexable e a realidade posible

     - a tensión tradicional: perdón e xustiza en Deus



13 maio, 2021

Tempo de Pascua: 7ª semana

 


16 de maio: Domingo 7º de Pascua. Solemnidade da Ascensión do Señor

1ª lectura: Feit 1, 1-11
Salmo: 466, 2-3. 6-7. 8-9
2ª lectura: Ef 1, 17-23

Evanxeo: Mc 16, 15-20

Daquelas, aparecéuselles Xesús aos once e díxolles:

—Ide polo mundo enteiro e anunciado a Boa Nova a toda a creación. Quen crea e reciba o bautismo, será salvo; e quen non crea, ha ser condenado. Os que crean irán acompañados destes sinais: no meu nome han botar os demos fóra e falarán linguas novas; collerán serpes coas mans e, se chegan a beber algún veleno, non lles fará mal ningún; imporanlles as mans aos enfermos e estes curarán.

E o Señor Xesús, despois de lles falar así, foi levado ao ceo e sentou á dereita de Deus.

Eles saíron a predicar por todas parte e o Señor cooperaba e confirmaba a Palabra cos sinais que os acompañaban.

07 maio, 2021

Fratelli tutti: oración 6 capítulo

   


PREGARIA 
(Capítulo 6 da encíclica)

Diálogo e amizade social
 
Manuel Regal Ledo

Bendito sexas, Deus,
Pai e Nai nosa,
que en ti mesma es
todo relación, todo comunicación,
todo diálogo!

Bendito sexas, Deus queridiña,
porque es saíndo de ti,
creando amorosamente
e amorosamente establecendo vencellos substanciais
con todas as criaturas,
con todos e cada un, cada unha de nós,
coa ilusión última
de facernos Un en ti,
tal como o viviu e anunciou
o teu fillo Xesús,
o noso irmán maior e guieiro imprescindible!

Bendito sexas, Deus feito palabra,
para lembrarnos a cotío
que na palabra transparente e coherente
está a esencia da nosa condición de criaturas
e o instrumento fundamental
para facer valer a nosa dignidade
e respectar a dignidade de toda criatura!

Bendito sexas, Deus queridiño,
eterno dialogante respectuoso,
que te achegas a nós,
escoitándonos, ollándonos, coñecéndonos,
comprendendo pacientemente as nosas fraxilidades
iluminándoas apaixonadamente co teu Espírito,
co afán de conseguir de cada persoa o mellor de nós,
e deste mundo unha gozosa e respectuosa casa común!

Bendito sexas sempre
no diálogo e na amizade social
das persoas, dos grupos políticos, das nacións!
Sempre a palabra, a razón, o encontro, a complementariedade,
nunca o desprezo, o abuso, o illamento, as armas!

Bendito sexas,
e que cada día te saibamos bendicir
coa nosa palabra clara e respectuosa,
coa nosa amabilidade sen fisuras,
co noso interese por unir ideas e forzas
para garantir o digno benestar de cada ser humano,
sobre todo o benestar da xente máis vulnerable!
Por un mundo de irmás, de irmáns, no teu nome!


06 maio, 2021

Tempo de Pascua: 6ª semana

 


9 de maio: Domingo 6 de Pascua

1ª lectura: Feit 10, 25-26. 34-35. 44-48
Salmo: 97, 1. 2-3ab. 3cd-4
2ª lectura: 1 Xn 4, 7-10

Evanxeo: Xn 15, 9-17

Unha vez díxolles Xesús aos seus discípulos:

—Como me amou o Pai, así vos amei eu: permanecede no meu amor. Se gardades os meus mandamentos, permaneceredes no meu amor, como eu gardei os mandamentos de meu Pai e permanezo no seu amor.

Díxenvos estas cousas para que a miña alegría estea en vós e a vosa alegría sexa plena.

Este é o meu mandamento: que vos amedes uns a outros como eu vos amei. Ninguén ten amor meirande ca este: que un dea a súa vida polos amigos. Vós sodes amigos meus, se facedes canto eu vos mando.

Xa non vos chamo servos, que o servo non sabe o que fai o seu señor; a vós trateivos de amigos, pois todo o que lle oín a meu Pai déivolo a coñecer.

Non me escollestes vós a min, senón que vos escollín eu a vós, e púxenvos para que vaiades e levedes froito e o voso froito permaneza, de xeito que todo o que lle pidades ao Pai no meu nome volo conceda.

Mándovos isto: que vos amedes uns a outros.

30 abril, 2021

Fratelli tutti: capítulo sexto

   



CAPÍTULO SEXTO

DIÁLOGO E AMIZADE SOCIAL

Texto deste capítulo en galego:

(tradución de Nuria Núñez)


Guía para a lectura por Elvira Santos Pena

En principio parécenos que non di o Papa nada novo, son conceptos, que manexamos habitualmente e que damos por sabidos. Diálogo, consenso, encontro, amabilidade…. Recoméndovos ler con moita calma este capítulo porque podemos facer moitos descubrimentos sobre o que significan estas palabras. Xa na introdución do capítulo (num.198) podemos ler: “Para encontrarnos e axudarnos mutuamente precisamos dialogar” O diálogo axuda a vivir mellor moito mais do que pensamos.

O primeiro apartado leva por título “O diálogo social . Cara unha nova cultura” .O Papa vai explicando o que non é dialogar. A veces convertemos o que pensamos diálogo nun intercambio de opinións que non son mais que monólogos paralelos que non comprometen a ninguén, ao que se engade o ton violento ou a descualificación do adversario. Un auténtico diálogo social supón a capacidade de respectar o punto de vista do outro, escoitar con moita atención porque existe a posibilidade de que a súa aportación conteña unha riqueza que non descubríramos nos. Dialogar así supón buscar o ben común, non ten nada que ver con impoñer cada un a súa maneira de pensar.

O segundo apartado titúlase “ O fundamento dos consensos “ . Destaca aquí a importancia de buscar os fundamentos máis sólidos que están detrás das nosas opcións. Aceptar que hai valores permanentes que están mais alá de todo consenso, que son apreciados como estables e que dan solidez y estabilidade a unha ética social. Tamén é certo que podemos ir crecendo na súa comprensión por iso o consenso é algo dinámico.

“Unha nova cultura” titúlase o terceiro apartado deste capítulo que xa empeza dicindo “A vida é a arte do encontro”. E aquí o Papa vai contándonos que é a “cultura do encontro”, buscar puntos de contacto, tender pontes, proxectar algo que inclúa a todos. Recoñecer que a paz social non é un proceso doado, precisa moito traballo , é un proceso lento e difícil si queremos que sexa unha paz real e sólida.” Un pacto social, realista e inclusivo debe ser tamén un” pacto cultural “que respecte e asuma as diversas cosmovisións culturas ou estilos de vida que coexisten na sociedade”.

O Capítulo remata co apartado titulado “Recuperar a amabilidade”. A amabilidade supón valoración e respecto. Cando a amabilidade se fai cultura, cambia o estilo de vida e as relacións sociais. “Facilita a procura de consensos e abre camiños onde a exasperación destrúe todas as pontes”. Son soamente tres puntos pero non me parece un apartado menor. Pódenos facer pensar moito e como resultado deste” cultivo da amabilidade” que Francisco nos recomenda, podemos cambiar o entorno, aínda que sexa soamente o próximo, cambiarnos a nos mesmas e facer a vida máis doada e as relacións máis auténticas , humanas e felices.

Para reflexionar

Despois de ler o que Francisco nos di sobre o que significa o verdadeiro diálogo. ¿Pensas que neste momento a nosa sociedade responde a esa maneira de dialogar?

E persoalmente, ¿Como é a túa maneira de dialogar? ¿Que pensas do que o Papa chama a “cultura do encontro”?

Francisco insiste no “cultivo da amabilidade” e no seu poder transformador . ¿Estás de acordo? E na vida diaria, ¿Como actúas con respecto a amabilidade nas relacións cos demais?


28 abril, 2021

Tempo de Pascua: 5ª semana

 

2 de maio: Domingo 5 de Pascua

1ª lectura: Feit 9, 26-31
Salmo: 21, 26b-27. 20 e 30. 31-32
2ª lectura: 1 Xn 3, 18-24

Evanxeo: Xn 15,1-8

Nunha ocasión díxolles Xesús aos seus discípulos:

—Eu son a verdadeira vide e meu Pai é o labrador. A vara que en min non leva froito, arríncaa; e a que leva froito límpaa, para que leve aínda máis froito. Vós xa estades limpos pola palabra que vos teño falado. Permanecede en min e eu en vós.

Así como a vara non pode levar froito pola súa conta, se non permanece na vide, tampouco vós, se non permanecedes en min. Eu son a vide; vós, as varas. Quen permanece en min e eu nel, ese leva froito abondoso, pois fóra de min non podedes facer nada. Se alguén non permanece en min, é coma as varas arrincadas fóra, que secan; apáñanas, bótanas no lume e arden.

Se permanecedes en min e as miñas palabras permanecen en vós, pedide o que queirades e hásevos facer. Nisto é glorificado meu Pai, que le levedes froito abondoso e vos mostredes coma discípulos meus.

21 abril, 2021

Tempo de Pascua: 4ª semana

 


 25 de abril: Domingo 4 de Pascua

1ª lectura: Feit 4, 8-12
Salmo: 117, 1 e 8-9. 21-23. 26 e 28 e 29
2ª lectura: 1 Xn 3, 1-2

Evanxeo: Xn 10,11-18

Unha vez díxolles Xesús aos fariseos:

—Eu son o bo pastor. O bo pastor dá a súa vida polas ovellas. O criado, que non é pastor, de quen non son as ovellas, cando ve vir o lobo, deixa as ovellas e foxe e o lobo rapínaas e dispérsaas, porque el anda ao xornal e as ovellas non lle importan.

Eu son o bo pastor; coñezo as miñas e as miñas coñécenme a min. Igual que o Pai me coñece a min e eu coñezo o Pai e dou a miña vida polas ovellas. Teño ademais outras ovellas que non son deste curro: tamén a esas téñoas que guiar, e escoitarán a miña voz e farase un único rabaño e un único pastor.

Por iso ámame o Pai, porque eu dou a miña vida, para tomala de novo. Ninguén ma quita, non, eu douna voluntariamente. Teño poder para dala e teño poder para tomala de novo. Este mandato recibino do meu Pai.

18 abril, 2021

Fratelli tutti: oración 5 capítulo

  


PREGARIA 
(Capítulo 5 da encíclica)

A mellor política
 
Manuel Regal Ledo

Cando, Xesús, cando,
cando seremos persoas apaixonadas a fondo
pola xente, polo pobo?

Cando deixaremos que o amor,
a solicitude, o afecto, a tenrura
—iso ao que lle damos o nome grande de Deus—
invada todo o noso actuar;
e se converta en nós en pensamento clarividente,
en estratexias eficaces
en dereitos, en xustiza, en deberes compartidos,
para que a xente, toda a xente, viva
e vida dignamente?

Cando amaremos tanto,
tan limpamente, tan libremente,
que as sombras do prestixio, do poder,
dos intereses do propio grupo, partido ou país
deixen de condicionar as mellores decisións
para o mellor futuro do noso pobo
e de todos os pobos do mundo, por pequenos e insignificantes que sexan?

Cando liberaremos o amor dos espazos curtos,
das discusións eufóricas,
das asembleas devotas,
e o levaremos no teu nome, Xesús,
no nome do teu Deus da vida,
alí onde cada día se xoga a vida da xente,
a vida das persoas e pobos máis excluídos?

Cando apreciaremos a política,
cando agradeceremos a vida de quen a practica honradamente,
cando sairemos das sancristías
para meternos na complexidade do mundo, no rebumbio da vida,
o lugar dun laicado comprometido coa causa de Deus?

Cando aprenderemos de ti, Xesús,
da túa implicación valente en defensa da xente abusada,
da teu proceder amoroso, pero non populista,
entregado e por iso mesmo tamén esixente?
Cando nos dispoñeremos a morrer coma ti,
un chisquiño polo menos,
para que todo o pobo viva?

Que o teu Espírito guíe e fortaleza os nosos pasos
neste campo tan urxente e delicado.
Grazas, Xesús.


15 abril, 2021

Tempo de Pascua: 3ª semana

 




18 de abril: Domingo 3 de Pascua

1ª lectura: Feit 3, 13-15. 17-19
Salmo: 4, 2. 4. 7. 9
2ª lectura: 1 Xn 2, 1-5a

Evanxeo: Lc 24, 35-48

Pasou que os discípulos de Xesús que volveron de Emaús contaron o que lles pasara polo camiño e como o recoñeceran no partir o pan. Estando eles comentando estas cousas, presentóuselles Xesús no medio e díxolles:

—A paz sexa convosco!

Sobresaltados e cheos de medo, coidaban contemplar un espírito. Pero el díxolles:

—¿Por que estades asustados e a que veñen esas dúbidas? Mirade para as miñas mans e para os meus pés: sonvos eu. Palpade aquí e decatádevos de que un espírito non ten carne nin ósos, como vedes que teño eu.

E, dicindo isto, mostroulles as mans e máis os pés. Pero eles, tolos de contento e sen saíren do seu asombro, non acababan de crer. Xesús preguntoulles:

—¿Tedes por aí algo que comer?

Déronlle un anaco de peixe asado. El colleuno e comeuno diante deles. Logo díxolles:

—A isto me refería eu cando, estando aínda convosco, vos dicía que conviña que se cumprise todo o que está escrito na Lei de Moisés, nos Profetas e máis nos Salmos acerca de min.

E abriu os seus entendementos para que comprendesen as Escrituras. E engadiu:

—Así esta escrito: o Mesías padecerá e resucitará de entre os mortos no terceiro día, e predicarase no seu nome a conversión e máis o perdón dos pecados a todos os pobos, empezando por Xerusalén. Vós seredes testemuñas de todo isto.

Fratelli tutti: capítulo quinto

   



CAPÍTULO QUINTO

A MELLOR POLÍTCA

Texto deste capítulo en galego:

(tradución de Nuria Núñez)


Guía para a lectura por Manuel Regal Ledo


É un dos capítulos centrais e máis importantes do libro. A razón do mesmo expona o Papa no número 154, introdutorio, cando afirma: ”Para facer posible o desenrolo dunha comunidade mundial, capaz de realizar a fraternidade a partir de pobos e nacións que vivan a amizade social, fai falla a mellor política posta ao servizo do verdadeiro ben común.” E a falarnos desa “mellor política” dedica este capítulo. A linguaxe é sinxela, como o é en toda a encíclica, foxe de tecnicismos, pero iso non lle resta precisión aos asuntos concretos que aborda.

O capítulo divídese en cinco grandes apartados. O primeiro leva por título “Populismos e liberalismos”. O Papa fai unha descrición sinxela, clara, destas dúas tendencias políticas coas que tanto nos atopamos no presente, tamén en España. Moi fermosa a noción de pobo, popular, goberno do pobo (democracia) que aquí presenta, ás que se opoñen os populismos (de dereitas ou de esquerdas) e certas maneiras de practicar o liberalismo. Importante tamén o papel positivo que poden xogar os “movementos populares”, dos que o Papa é un constante seguidor e animador.

O segundo apartado titúlase “O poder internacional”. Deféndese nel o bo servizo que podería prestar ao funcionamento mundial un poder internacional que permitise controlar os poder das nacións máis poderosas e/ou os grandes poderes financeiros. A ONU podería representar ese poder internacional, pero debería liberarse de atumes que lle impiden actuar con rapidez, xustiza e equidade. Valora tamén o importante papel subsidiario de moitas agrupacións e organizacións da sociedade civil que van facendo como poden o que a Comunidade internacional non fai.

“Unha caridade social e política”, así titula o Papa o apartado terceiro. Importante esta dimensión política do amor: non vale o amor sen acción política, pero tampouco valería a acción política sen amor. Vai describindo unha serie de características que debería ter esa “mellor política” imprescindible: política con visión ampla, con proxecto de nación a medio e longo prazo, cunha economía integrada nun proxecto político, social, cultural e popular que busque o ben común; unha política con “caridade social”, que permita avanzar cara á civilización do amor.

No apartado 4, titulado “A actividade do amor político”, o Papa abunda nas características deste amor feito política e desta política transida polo amor. Resulta clarificadora esa distinción entre o amor “elícito”, que leva a facer caridade coas persoas e pobos, e o amor “imperado”, que leva a crear institucións que faciliten a dignidade de toda a poboación. Un amor que sempre integra e reúne, e non marxina e exclúe.

Por último, o apartado 5, titulado “Máis fecundidade ca éxitos”, apunta ao núcleo dunha política pola xente, polo pobo: non as aparencias, o éxito, a maquillaxe dos medios, as eleccións inmediatas, senón as persoas reais atendidas, a tenrura, a capacidade de desatar procesos dos que mesmo outras persoas quizais recollerán os froitos.


PROPOSTA DE TRABALLO:

—Ler pouco a pouco, case meditando a lectura. Ao ler, ir botando unha ollada ao que pasa no noso entorno político nacional, e tamén ao noso propio compromiso político. Se non o temos, a bicicleta do amor da nosa vida levaría unha roda pinchada.

—Facer por seleccionar de cada capítulo aquela frase ou parágrafo que máis me chamou a atención, para o poder compartir e comentar.

08 abril, 2021

Tempo de Pascua: 2ª semana

 


11 de abril: Domingo 2 de Pascua

1ª lectura: Feit 4, 32-35
Salmo: 117, 2-4. 16ab-18. 22-24
2ª lectura: 1 Xn 5, 1-6.

Evanxeo: Xn 20, 19-31

Naquel día, o primeiro da semana, ao serán, estando pechadas as portas onde estaban os discípulos por medo dos xudeus, chegou Xesús e, poñéndose no medio, díxolles:

—Paz convosco.

Dito isto, mostroulles as mans e máis o costado. Os discípulos alegráronse, vendo o Señor. El díxolles outra vez:

—Paz convosco. Como o Pai me mando a min, tamén eu vos mando a vós.

E dito isto alentou sobre eles e díxolles:

—Recibide o Espírito Santo; a quen lles perdoedes os pecados, quedaranlles perdoados; a quen llelos reteñades, quedaranlles retidos.

Pero Tomé, un dos doce, o chamado Xemelgo, non estaba con eles cando chegou Xesús. Dicíanlle entón os outros discípulos:

—Vimos o Señor.

Pero el contestoulles:

—Como non vexa nas súas mans as furas dos cravos e non meta nelas o meu dedo; como non meta a miña man no seu costado, non crerei.

Oito días despois estaban outra vez dentro os discípulos e Tomé con eles. Chegou Xesús, estando pechadas as portas, e, poñéndose no medio, dixo:

—Paz convosco.

Despois díxolle a Tome:

—Trae aquí o teu dedo e mira as miñas mans; trae a túa man e métea no meu costado. Non sexas incrédulo, senón home de fe.

Tomé respondeulle:

—Meu Señor e meu Deus!

Xesús díxolle:

—¿Tes fe porque me viches? Benia os que creron sen veren!

Moitos outros signos fixo Xesús diante dos seus discípulos, que non se escribiron neste libro. Estes escribíronse para que creades que Xesús é o Mesías, o Fillo de Deus e, crendo, teñades vida nel.

01 abril, 2021

Tempo de Pascua: 1ª semana



PASCUA

Empezamos o tempo de Pascua, que desde a celebración da Vixilia Pascual nos vai levar durante seis semanas á solemnidade da Ascensión, logo á de Pentecoste, na que celebraremos a presenza do Espírito Santo nas nosas vidas cristiás, na vida de todas as persoas e realidades que hai no mundo.

Durante a oitava de Pascua o Evanxeo de cada día permite aproximarnos á experiencia daquelas persoas que dun xeito sorprendente tiveron a experiencia de que Cristo estaba vivo no medio delas, no medio da comunidade, no medio do mundo. Morrera, pero a morte non lle arrebatara a capacidade de estar no medio dos seus –todo o mundo é seu--, iso si, dunha forma nova, que se percibe cunha sensibilidade nova.

Durante o tempo da Pascua invitarásenos a realizar nos mesmos esa experiencia de encontro con Cristo resucitado; cousa que non é cuestión de ningún tipo de maxia, senón cuestión de estar moi atentas/os á vida de cada día, pois é na vida de cada día onde Xesús se nos amosará a través de pequenos sinais que falan del, que nolo fan presente. Por exemplo, se eu levo tempo sen lle falar a unha persoa veciña, percibo que iso é un atranco para a nosa felicidade, e me dispoño a retomar esa relación, é a vida que trunfa en min, é Xesús que resucita en min, ou eu nel. Ou se estaba deixando de participar en algo comunitario, e vexo que non podo deixar de lado os intereses comunitarios, e me dispoño a volver a botar unha man, é a vida que trunfa en min, é Xesús que resucita en min ou eu en Xesús.

A Pascua é un clamor de vida, un clamor pola vida. A nosa Pascua sempre será unha Pascua parcial, en camiño. Pero é Pascua, porque é gustar xa o fermoso que é vivir, o fermoso que é compartir vida, o fermoso que é traballar para que a vida o envolva todo: natureza, animais, xente. A Pascua realízase sobre todo cando todo o máis fráxil da natureza, dos animais, das persoas, por fóra ou por dentro, é especialmente atendido, e recupera o gozo de vivir e de celebrar a vida. No nome do Deus da vida, que para a vida nos creou e para a vida nos recompuxo en Cristo Xesús.


4 de abril: Domingo de Pascua da resurrección do Señor

Evanxeo: Vigilia Pascual: Mc 16,1-7

Día de Pascua: 1ª lectura: Feit 10, 34a. 37-43
Salmo: 117, 1-2. 16ab-17. 22-23
2ª lectura: Col 3, 1-4

Evanxeo: Xn 20, 1-9.

No día primeiro da semana María a Madalena foi ao sepulcro moi cedo, cando aínda era escuro, e viu que a pedra do sepulcro estaba quitada. Botou a correr e, chegando onda Simón Pedro e onda o outro discípulo a quen amaba Xesús, díxolles:

—Colleron do sepulcro o Señor e non sabemos onde o puxeron.

Pedro e máis o outro discípulos saíron correndo cara ao sepulcro. Corrían os dous á par. Pero o outro discípulo correu máis lixeiro ca Pedro e chegou primeiro ao sepulcro. Abaixándose, viu que estaban os lenzos, pero non entrou. Entón chegou tamén Simón Pedro, que o seguía, e entrou no sepulcro. Viu os lenzos pousados alí. Pero o sudario que envolvera a súa cabeza non estaba cos panos, senón á parte, enrolado noutro lugar. Entón entrou tamén ao sepulcro o outro discípulo que chegara primeiro; viu e creu. Pois aínda non entenderan que, conforme a Escritura, era preciso que resucitase de entre os mortos.

31 marzo, 2021

Venres Santo

 

Manuel Regal Ledo


VIA CRUCIS ALDEÁN

Ofrecemos este Via Crucis, por se a algunha persoa ou grupo lle pode interesar. Pódese reducir todo o que se considere oportuno.

O porqué deste Via Crucis

Desde o primeiro momento as persoas e comunidades cristiás decatáronse da carga especial que tiña para elas aquel recorrido doloroso que levara a Xesús de Nazaré desde o pazo de Pilatos, que o acababa de condenar a morte, ata o calvario, onde morrería inxustamente axustizado nunha cruz.

Deseguida se construíron relatos que narraban o acontecido, e deseguida tamén estes relatos correron de man en man, de comunidade en comunidade, incluso antes do que os mesmos evanxeos, alimentando a dor, a admiración, o agradecemento por aquel Xesús disposto a morrer, se tal fixese falla, antes de deixar de ser fiel a Deus e ao que Deus lle empuxaba a facer e defender.

Todo isto callou desde hai moitos anos na devoción do “Via Crucis” (Camiño da Cruz), que, sobre todo no tempo da Coresma, foi andado individual ou comunitariamente; para facilitar iso, en todas as igrexas –ás veces tamén fóra das igrexas-- estaban gravadas pequenas taboíñas, cadros ou pinturas, que reproducían cada unha das catorce estacións nas que se dividía o recorrido do pazo de Pilatos ata o Calvario. A xente simbolizaba o recorrido de Xesús desprazándose ela tamén ao longo da Igrexa. E o seu corazón, doído e agradecido, facíase un con Xesús naquelas horas para el tan tremendas.

Desde sempre tamén as persoas e comunidades cristiás entenderon que a dor e morte de Xesús, o seu “Vía Crucis” particular, tiña continuidade na dor, na angustia, na morte de tantísimos homes e mulleres, que, coma el, sufrían na inocencia os golpes inxustos que alguén indebidamente descargaba sobre eles.

O “Vía Crucis” de Xesús resoa no mundo da aldea dun modo moi especial. Pensamos que o mundo da aldea en Galicia ten tamén o seu particular “Vía Crucis”, vinculado ao de Xesús. Por todo isto queremos manter a antiquísima devoción do “Vía Crucis”, unindo entrañablemente esas dúas persoas: a de Xesús e a do home ou muller de aldea, pensando que desa unión lle virá a Xesús un rostro histórico que o identifique entre nós, e ao home ou muller de aldea, alguén con quen identificarse, alguén a quen agarrarse, alguén do que recibir forza, na busca dunha pacificación, dunha liberación da que tanto precisa.

30 marzo, 2021

Xoves Santo



Oración da noite, acompañando a Xesús

Ofrecemos esta posible maneira de levar a cabo ese tempo de oración que, persoalmente ou en grupo, moitas persoas crentes gustan de realizar, para acompañar a Xesús nesta hora do seu completo ofrecementos por todos e todas nós, para enchouparnos desa fondura de amor co que nos amou ata o extremos. Agradecemento e dispoñibilidade serán as dúas actitudes básicas coas que achegarnos a este momento.


Signos: 
Os da Última Cea: un mantel, un pan, unha xerra das de viño, unha toalla, unha almofía (palangana), un mandil.

Breve explicación do que imos facer:

Coméntanse os signos, que nos recordan a Última Cea e os signos que Xesús fixo nela. Queremos acompañar a Xesús, como un amigo/a acompaña a un amigo/a cando o ve pasando por unha situación tensa. Acompañar, para deixarnos arrastrar por el nas súas opcións de vida, no seu estilo de vida, na súa decisión firme de chegar ata a morte, se fixese falla, antes de renunciar a ser persoa de amor e de servizo. Entrar no mundo de sentimentos de Xesús, asociarnos a el, deixarlle a el que conmova a nosa existencia toda. Imos facer iso parándonos en cinco momentos especiais que Xesús viviu con especial intensidade, antes, durante e despois da Última Cea.

Actualizar este momento. Xesús está vivo no rostro da persoa pobre, marxinal, débil... Escollemos cada un unha persoa destas, ou un grupo de persoas, un grupo social, para identificala con Xesús e introducila tamén; oramos con ela, con ese grupo, escoitámola tamén a ela, adoramos nela a presenza de Xesús, dispoñémonos a servila...

25 marzo, 2021

Semana Santa

 


SEMANA SANTA

Desde as orixes do cristianismo os seguidores e seguidoras de Xesús percibiron que a morte de Xesús e todo o que a rodeara tiña un especial interese e significado. Por iso desde os primeiros momentos lle prestaron especial atención aos relatos da Paixón que circulaban de comunidade en comunidade.

Desde o comezo do cristianismo tamén se celebraron con especial devoción os acontecementos que Xesús viviu nos derradeiros días da súa vida ata a súa morte, e con eles o misterio da súa resurrección.

Non é que a morte e a resurrección de Xesús teñan un sentido máxico. A morte e a resurrección de Xesús hai que velas intimamente unidas a toda a súa vida, ao seu estilo de vida e ás consecuencias que ese estilo de vida lle trouxeron a Xesús. Así a súa vida, a forza de tanto amar, de tanto servir ás persoas máis débiles, marxinais e pecadoras, acabou sendo unha vida aborrecida por xentes ligadas ao poder, que o levaron á morte. Pero, por iso mesmo, a súa morte acabou sendo unha morte gloriosa para o mesmo Xesús, e unha fonte de luz, de vida e de esperanza para todos os homes e mulleres que se queiran achegar con confianza a esta fervenza de amor e de solidariedade.

A vida de Xesús orienta as vidas das persoas que o queremos seguir. A morte de Xesús fortalece a quen coma el se enfronta, servindo, cos poderes do mal. A resurrección de Xesús encabeza e esclarece a nosa propia resurrección, cando a nosa vida é unha vida que se desenvolve na busca sincera do querer de Deus no respecto e servizo á xente.

Quizais estamos afeit@s a vivir a Semana Santa con certa rutina. Unha mágoa! ¿E se intentásemos vivila a fondo, ao pé de Cristo, en comunidade, andando con el os camiños todos que o levaron do domingo de Ramos á Pascua de Resurrección? Seguro que nos había facer moito ben como persoas, como cristiás, como cidadáns.

17 marzo, 2021

Tempo de Coresma: 5ª semana


  

 21 de marzo: Domingo 5 de Coresma


1ª lectura: Xer 31, 31-34
Salmo: 50, 3-4. 12-13. 14-15
2ª lectura: Heb 5, 7-9

Evanxeo: Xn 12,20-33

Sucedeu un día que algúns dos gregos que subían a adorar no día da Festa achegáronse a Filipe, o de Betsaida de Galilea, e pedíronlle:

—Señor, queremos ver a Xesús.

Foi Filipe e díxollo a André; André e máis Filipe foron dicirllo a Xesús. Xesús respondeulles:

—Chegou a hora de que sexa glorificado o Fillo do home. Évos ben certo: se o gran de trigo cae na terra, pero non morre, quedará el só; pero, se morre, dará froito abondoso. Quen ama a súa vida, pérdea; mais quen aborrece a súa vida neste mundo, poñeraa a salvo para unha vida eterna. Se alguén quere servirme, que me siga, e alí onde estou eu estará tamén o meu servidor. Se alguén me serve hao honrar o Pai.

Agora o meu espírito está turbado. ¿E que hei de dicir: Pai, sálvame desta hora? Pero se para iso cheguei a esta hora! Pai, glorifica o teu nome.

Chegou entón unha voz do ceo:

—Xa o glorifiquei e glorificareino aínda de novo.

Ao oílo o xentío alí presente, dicía que fora un trono; outros dicían: “Faloulle un anxo.” Xesús interveu dicindo:

—Esta voz non foi por min, senón por vós. Agora é o xuízo deste mundo; agora ao príncipe deste mundo vano botar fóra. E eu, cando me ergan da terra, atraerei a todos cara a min.

Dicía isto, indicando de que morte había de morrer.