14 outubro, 2021

Tempo Ordinario: 29ª semana




17 de outubro: Domingo 29º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Is 53, 10-11. Salmo: 32, 4-5. 18-19. 20 e 22
2ª lectura: Heb 4, 14-16.

Evanxeo: Mc 10, 35-45

Nunha ocasión achegáronse a Xesús os fillos de Zebedeo –Santiago e máis Xoán-- e dixéronlle:

—Mestre, nós queriamos que nos fixeses o que che imos pedir.

El preguntou:

E logo, ¿qué é o que queredes que vos faga?

Contestáronlle:

—Concédenos que na túa gloria sentemos un á túa dereita e outro á túa esquerda.

Respondeulles Xesús:

—Vós non sabedes ben o que pedides. ¿Seredes capaces de beber o cáliz que eu teño que beber, e recibir o bautismo que eu teño que recibir?

Respondéronlle:

—Somos.

Xesús replicou:

—O cáliz que teño que beber si que o beberedes, e tamén recibiredes o bautismo que eu teño que recibir, pero o sentardes á miña dereita ou á miña esquerda, iso non depende de min o concedelo, senón que é para os que está reservado.

Ao escoitaren isto, os outros anoxáronse con Santiago e con Xoán. Entón Xesús chamounos e díxolles:

—Xa sabedes que os xefes dos pobos os tiranizan e que os poderosos os asoballan. Pero entre vós non pode ser así, nin moito menos. Quen queira ser importante, que sirva os outros, e quen queira ser o primeiro, que sexa o máis servidor. Que o Fillo do home non veu a que o sirvan, senón a servir e a entregar a súa vida en rescate por todos.

06 outubro, 2021

Tempo Ordinario: 28ª semana

  


10 de outubro: Domingo 28º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Sab 7, 7-11. Salmo: 89, 12-13. 14-15. 16-17
2ª lectura: Heb 4, 12-13

Evanxeo: Mc 10, 17-30

Un día estaba Xesús saíndo para se poñer en camiño e chegou correndo un home, que se axeonllou diante del e que lle preguntou:

—Mestre bo, ¿qué teño que facer para acadar a vida eterna?

Xesús respondeulle:

—¿Por qué me chamas bo? Ninguén é bo fóra de Deus. Xa sabes os mandamentos: Non mates, non cometas adulterio, non roubes, non deas falso testemuño, non defraudes, honra a teu pai e máis a túa nai.

El replicoulle:

—Mestre, todas esas cousas gardeinas desde a miña mocidade.

Xesús fitouno cunha mirada chea de agarimo e engadiu:

—Aínda che falta unha cousa: Vai, vende todo o que tes e repárteo entre os pobres, e terás un tesouro no ceo; e despois ven e sígueme.

Pero el tornou triste ante estas palabras e marchou moi apesarado, pois tiña moitos bens.

Xesús, mirando ao redor, díxolles aos discípulos:

—Que difícil lles vai ser aos ricos entrar no reino de Deus!

E os discípulos ficaron moi sorprendidos por estas palabras. Pero Xesús volveu insistir:

—Fillos, que difícil é entrar no reino de Deus! É máis doado para un camelo pasar polo ollo dunha agulla, do que para un rico entrar no reino de Deus.

Eles, aínda máis asombrados, comentaban entre si:

¿E quen se vai poder salvar?

Xesús fitounos coa súa mirada e dixo:

—É imposible para os homes, pero non para Deus; porque todo é posible para Deus.

Entón comezou Pedro a dicirlle:

—Mira que nós deixámolo todo e seguímoste.

Dixo Xesús:

—Dígovolo de verdade: non hai ninguén que deixe casa ou irmáns ou irmás ou nai ou pai ou fillos ou leiras por cousa miña e por cousa do Evanxeo, que pase sen recibir agora, neste tempo, cen veces máis en casas, irmáns, irmás, nais, fillos e leiras, xunto con persecucións, e no mundo futuro, a vida eterna.

30 setembro, 2021

Tempo Ordinario: 27ª semana



3 de outubro: Domingo 27º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Xén 2, 18-24. Salmo: 127, 1-2. 3. 4-5. 6
2ª lectura: Heb 2, 9-11

Evanxeo: Mc 10, 2-16

Unha vez achegáronse a Xesús algúns fariseos, preguntándolle para probalo, se lle está permitido ao home repudiar a muller. El replicoulles:

—¿Qué foi o que mandou Moisés?

Respondéronlle:

—Moisés permitiu despedila, dándolle certificado de divorcio.

Díxolles Xesús:

—Tendo en conta a dureza do voso corazón, escribiu Moisés para vós esa norma. Pero desde o principio da creación creounos Deus varón e femia. Por iso deixará o home seu pai e máis súa nai e unirase coa súa muller e serán os dous unha soa carne. De xeito que xa non son dous, senón unha soa carne. Polo tanto, o que Deus uniu, que non o separe o home.

Xa na casa os discípulos volvéronlle preguntar acerca disto. El díxolles:

—O que repudia a muller e casa con outra, comete adulterio contra a primeira. E, se a muller abandona o marido e casa con outro, comete adulterio.

Daquela leváronlle a Xesús uns nenos para que os tocase; pero os discípulos rifábanlles. Ao que o viu Xesús, indignouse e díxolles:

—Deixade que os nenos se acheguen a min, non llelo impidades, porque deles é o reino de Deus. dígovolo de verdade: quen non reciba coma un neno o reino de Deus, non entrará nel.

E, abrazándoos, bendicíaos, mentres impoñía as mans sobre eles.

22 setembro, 2021

Tempo Ordinario: 26ª semana

  


26 de setembro: Domingo 26º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Núm 11, 25-19. Salmo: 18, 8. 19. 12-13. 14
2ª lectura: Sant 5, 1-6

Evanxeo: Mc 9, 38-43. 45. 47-48

Nunha ocasión díxolle Xoán a Xesús:

—Vimos un que botaba demos no teu nome e quixémosllo privar porque non é dos nosos.

Xesús contestoulle:

—Pois non llo privedes, porque ninguén que faga milagres no meu nome fala despois mal de min. O que non está contra nós, está connosco. Ademais todo aquel que vos dea un vaso de auga por serdes seguidores de Cristo, tende por seguro que non quedará sen recompensa.

E a quen escandalice a un destes pequeniños que cren en min, éralle mellor que lle colgasen do pescozo unha pedra de muíño e o largasen ao mar.

E, se a túa man te fai caer, córtaa; máis che vale entrar toco na vida que ir parar coas dúas mans ao inferno, no lume que nunca se apaga. E, se o teu pé te fai caer, córtao; mellor será que entres coxo na vida, que ir dar cos dous pés no inferno. E, se o teu ollo te fai caer, arríncao; máis che fale entrar cego no reino de Deus e non que te boten cos dous ollos no inferno, onde o verme non morre nin o lume se apaga.

16 setembro, 2021

Tempo Ordinario: 25ª semana

 

19 de setembro: Domingo 25º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Sab 2, 12. 17-20. Salmo: 53, 3-4. 5. 6 e 8
2ª lectura: Sant 3, 16—4,3

Evanxeo: Marcos 9, 30-37

Unha vez Xesús e máis os seus discípulos marcharon, atravesando a Galilea sen enredar nela, porque non quería que o soubese ninguén, pois ía formando os discípulos, dicíndolles:

—Ao Fillo do home vano entregar nas mans dos homes, que o matarán; pero, despois de morto, pasados tres días, ha resucitar.

Eles non entendían o que lles dicía, pero non se atrevían a preguntarllo.

Chegaron a Cafarnaúm e, cando estaban na casa, preguntoulles:

—¿De que viñades discutindo polo camiño?

Eles calaron, porque no camiño discutiran entre si sobre quen era o máis importante. Xesús sentou, chamou polos Doce e díxolles:

—O que queira ser o primeiro, que sexa o derradeiro entre todos e o servidor de todos.

Despois colleu un neno e púxoo no medio deles, abrazouno e díxolles:

—Quen acolla no meu nome a un destes nenos, acólleme a min; e quen me acolla a min, non é a min a quen acolle, senón a Aquel que me mandou.

08 setembro, 2021

Tempo Ordinario: 24ª semana



12 de setembro: Domingo 24º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Is 50, 5-9a. Salmo: 114, 1-2. 3-4. 5-6. 8-9
2ª lectura: Sant 2, 14-18.

Evanxeo: Mc 8, 27-35

Un día ía Xesús cos seus discípulos cara ás aldeas de Cesarea de Filipo e polo camiño preguntoulles:

—¿Quen di a xente que son eu?

Eles responderon:

—Hai quen di que Xoán Bautista; hai quen di que Elías; e tamén hai di que algún dos profetas.

El preguntoulles:

—¿E vós quen dicides que son?

Respondeu Simón Pedro:

—Ti es o Mesías.

E prohibiulles diciren nada a ninguén.

Entón empezou a adoutrinalos dicíndolles:

—O Fillo do home ten que padecer moito e ser rexeitado polos sumos sacerdotes e polos letrados, e ser axustizado e despois de tres días ha de resucitar.

E dicíao con toda claridade.

Entón Pedro levouno consigo e empezou a rifarlle. Pero Xesús deu a volta e, mirando cara aos seus discípulos reprendeu a Pedro:

—Camiña detrás min, Satanás, que ti non consideras as miras de Deus senón ás da xente.

E chamou a xente onda os seus discípulos e díxolles a todos:

—Se alguén quere vir detrás de min, que renuncie a si mesmo, que cargue coa súa cruz e que me siga. Pois o que queira poñer a salvo a súa vida, perderaa; pero quen perda a súa vida pola miña causa e pola do Evanxeo, ese poñeraa a salvo.

02 setembro, 2021

Tempo Ordinario: 23ª semana



5 de setembro: Domingo 23º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Is 35, 4-7a. Salmo: 145, 7. 8-9a. 9bc-10
2ª lectura: Sant 2, 1-5

Evanxeo: Mc 7, 31-37

Un día Xesús deixou Tiro e veu dar por Sidón ao mar de Galilea, atravesando a Decápole. Presentáronlle un xordomudo e suplicáronlle que lle impuxese as mans. Xesús, separándoo da xente, meteulle os dedos nas orellas e tocoulle a lingua con cuspe. Logo, erguendo os ollos ao ceo, suspirou e dixo:

—Effatá (ou sexa: “ábrete”).

E no instante abríronselle os oídos e falaba perfectamente. Logo prohibiulles contalo a ninguén; pero canto máis llelo prohibía, máis o espallaban. E a xente, totalmente abraiada, comentaba:

—Que ben o fai todo! Fai que os xordos oian e que os mudos falen.

25 agosto, 2021

Tempo Ordinario: 22ª semana



29 de agosto: Domingo 22º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Dt 4, 1-2. 6-8. Salmo: 14, 2-3a. 3cd-4ab. 5
2ª lectura: Sant 1, 17-18. 21b-22. 27

Evanxeo: Mc 7, 1-8. 14-15. 21-23

Nunha ocasión reuníronse con Xesús un grupo de fariseos con algúns letrados chegados de Xerusalén, e viron que os discípulos comían con mans impuras, é dicir, sen antes lavaren as mans. (É sabido que os fariseos e os xudeus todos non comen sen lavaren ben as mans, seguindo así as vellas tradicións; e cando chegan da rúa, tampouco comen sen se bañaren antes; tamén están moi apegados a outras tradicións, como o lavar vasos, xerras e bandexas.) Por iso os fariseos e máis os escribas preguntáronlle:

—¿Por qué os teus discípulos non se portan conforme a tradición dos devanceiros, senón que comen con mans impuras?

El contestoulles:

—Que ben profetizou Isaías de vós, hipócritas, como está escrito: “Este pobo hónrame cos labios, pero o seu corazón está lonxe de min. Danme un culto inútil, porque a doutrina que ensinan non son máis que costumes humanos.”

Rexeitades os mandados de Deus e agarrádesvos ás tradicións humanas.

E, convocando a xente, dicíalles:

—Escoitádeme todos e procurade entender. Nada do que hai fóra do ser humano pode manchalo ao entrar nel; pero o que sae do ser humano, iso si que o mancha. Porque de dentro, do corazón do ser humano, xorden os malos pensamentos, as fornicacións, os roubos, os asasinatos, os adulterios, as cobizas, as maldades, os fraudes, os desenfreos, as envexas, as blasfemias, a soberbia, os desatinos. Todos eses males saen de dentro e manchan o ser humano.

18 agosto, 2021

Tempo Ordinario: 21ª semana

  

22 de agosto: Domingo 21º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Xos 24, 1-2a. 15-17. 18b. Salmo: 33, 2-3. 16-17. 18-19. 20-21. 22-23
2ª lectura: Ef 5, 21-32

Evanxeo: Xn 6, 60-69

Unha vez moitos dos discípulos de Xesús dixeron:

—Que dura é esta doutrina! ¿Quen pode admitir tal cousa?

Comprendendo Xesús que os seus discípulos murmuraban do asunto, díxolles:

—¿Escandalízavos isto? ¿E logo se visedes o Fillo do home subindo a onda estaba antes? O espírito é quen dá vida, a carne non vale para nada; as palabras que eu vos falei son espírito e son vida. E, aínda así, hai algúns de vós que non cren.

Pois ben sabía Xesús desde o principio quen eran os que non crían e máis quen o había de entregar. E proseguiu:

—Por iso téñovos dito que ninguén pode vir a min, se non llo concede o Pai.

Desde aquela moitos dos seus discípulos botáronse para atrás e xa non andaban con el. Preguntoulles entón Xesús aos Doce:

—¿Vós tamén vos queredes ir?

Respondeulle Simón Pedro:

—Señor, ¿e onda quen imos ir? Ti tes palabras de vida eterna, e nós cremos e recoñecemos que ti es o Santo de Deus.

11 agosto, 2021

Tempo Ordinario: 20ª semana


  

15 de agosto: Solemnidade da Asunción de Santa María

1ª lectura: Ap 11, 19a; 12, 1-6a. 19ab. Salmo: 44, 10. 11-12. 16
2ª lectura: 1 Cor 15, 20-27a

Evanxeo: Lc 1, 39-56

Naqueles mesmos días saíu María con moita présa camiño da montaña a unha vila de Xudea. Entrou na casa de Zacarías e saudou a Sabela. E, en oíndo Sabela o saúdo de María, o neno brincoulle no ventre. Entón, chea do Espírito Santo, exclamou Sabela a grandes voces:

—Bendita ti entre as mulleres e bendito o froito do teu ventre. ¿Quen son eu para que me visite a nai do meu Señor? Pois, ao que chegou o teu saúdo aos meus oídos, a criatura brincou de alegría no meu ventre. Ditosa ti, que criches que se cumpriría canto che anunciaron de parte do Señor!

Entón María exclamou:

—A miña alma proclama a grandeza do Señor, e o meu espírito alégrase en Deus, o meu Salvador, porque reparou na súa humilde escraviña. Velaí, dende agora todas as xeracións me van felicitar. O Poderoso fixo en min marabillas! O seu nome é santo, a súa misericordia chega xeración tras xeración a toda a xente que o respecta.

Manifesta o poder do seu brazo desbaratando os plans dos soberbios. Derruba do seu trono os poderosos e fai subir a xente humilde; enche de bens os famentos e despide baleiros os ricos.

Ampara a Israel, o seu servidor, lembrándose da súa misericordia, conforme prometera a nosos pais, en favor de Abraham e da súa descendencia para sempre.

María permaneceu con ela tres meses e logo volveu para a súa casa.

05 agosto, 2021

Tempo Ordinario: 19ª semana




8 de agosto: Domingo 19º do Tempo Ordinario

1ª lectura: 1 Re 19, 4-8. Salmo: 33, 2-3. 4-5. 6-7. 8-9
2ª lectura: Ef 4, 30—5,2

Evanxeo: Xn 6, 41-51

Unha vez os xudeus comezaron a murmurar de Xesús, porque dixera: “Eu son o pan que baixou do ceo”, e dicían:

—¿Non é este Xesús, o fillo de Xosé? ¿Non lle coñecemos o pai e máis a nai? ¿Cómo di, logo: Eu baixei do ceo”?

Xesús respondeulles:

—Non esteades aí a murmurar. Ninguén pode vir onda min se non o trae o Pai que me mandou, e eu resucitareino no derradeiro día. Está escrito nos Profetas: “Todos serán ensinados por Deus”. Todo aquel que escoita o Pai e aprende, vén onda min. Non porque alguén vise o Pai; o único que viu o Pai é o que estaba onda Deus. con toda verdade volo aseguro: quen cre ten vida eterna.

Eu son o pan da vida. Os vosos pais comeron o maná no deserto, pero morreron. Este é o pan que baixa do ceo, para que quen coma del non morra. Eu son o pan vivo que baixou do ceo; se alguén come deste pan, vivirá para sempre; e o pan que eu darei é a miña carne para a vida do mundo.

28 xullo, 2021

Tempo Ordinario: 18ª semana



1 de agosto: Domingo 18º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Ex 16, 2-4. 12-15. Salmo: 77, 3 e 4bc. 23-24. 25 e 54
2ª lectura: Ef 4, 17, 20-24

Evanxeo: Xn 6, 24-35

Unha vez, vendo a xente que Xesús non estaba alí, nin tampouco os seus discípulos, montaron nos botes e chegaron a Cafarnaúm buscando a Xesús. Atopárono na outra banda do mar e dixéronlle:

Rabbí, ¿cando chegaches aquí?

Xesús contestoulles:

—Con toda verdade volo aseguro: buscádesme non porque vistes sinais, senón porque comestes pan ata vos fartar. Traballade non polo pan que se acaba, senón polo que dura deica a vida eterna, o que vos dará o Fillo do home, pois Deus Pai marcouno co seu selo.

Eles preguntáronlle:

—¿Qué temos que facer para realizar as obras de Deus?

Respondeu Xesús:

—Esta é a obra de Deus: que creades naquel que El mandou.

Replicáronlle:

—¿Qué sinal fas, para que véndoo creamos en ti? ¿Qué podes facer? Os nosos pais comeron o maná no deserto, conforme está escrito: “Deulles a comer pan do ceo”.

Entón díxolles Xesús:

—Con toda verdade volo aseguro: non foi Moisés quen vos deu o pan do ceo; meu Pai é quen vos dá o verdadeiro pan do ceo, pois o pan de Deus é o que baixa do ceo e dá vida ao mundo.

Dixéronlle entón:

—Señor, dános sempre dese pan.

Xesús respondeulles:

—Eu son o pan da vida; quen vén onda min non pasará fame e quen cre en min endexamais terá sede.

21 xullo, 2021

Tempo Ordinario: 17ª semana

  


25 de xullo: solemnidade do apóstolo Santiago, patrón de Galicia e de España. Día de Galicia.

1ª lectura: Feit 4, 33; 5, 12. 27-33; 12, 2. Salmo: 66, 2-3. 5. 7-8.
2ª lectura: 2 Cor 4, 7-15

Evanxeo: Mt 20, 20-28

Nunha ocasión achegouse a Xesús a nai dos fillos do Zebedeo cos seus fillos e prostrouse para lle pedir algo. El preguntoulle:

—Que queres?

Respondeulle:

—Manda que estes dous fillos meus senten un á túa dereita e outro á túa esquerda no teu Reino.

Respondeulle Xesús:

—Non sabedes o que pedides. ¿Podedes beber o cáliz que eu teño que beber?

Respondéronlle:

—Podemos.

Xesús replicou:

—O meu cáliz beberédelo, pero o sentar á miña dereita ou á miña esquerda, iso non depende de min concedelo, é para quen o meu Pai o teña reservado.

Ao escoitaren isto os outros dez, anoxáronse cos dous irmáns. Entón Xesús chamounos e díxolles:

—Xa sabedes que os xefes dos pobos os tiranizan e que os poderosos os asoballan. Pero entre vós non pode ser así: quen queira ser importante, que sexa o voso servidor, e quen queira ser o primeiro que sexa o voso escravo; porque o Fillo do Home non veu a que o sirvan, senón a servir e a entregar a súa vida en rescate por todos.

14 xullo, 2021

Tempo Ordinario: 16ª semana

  


18 de xullo: Domingo 16º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Xer, 23, 1-6. Salmo: 22, 1-3a. 3b-4. 5. 6
2ª lectura: Ef 3, 13-18

Evanxeo: Mc 6, 30-34

Sucedeu que os apóstolos volveron reunirse con Xesús e contáronlle canto fixeran e ensinaran. El díxolles:

—Vinde vós sos a parte, a un lugar arredado e descansade un pouco.

Porque eran moita a xente que ía e viña, e nin para comer atopaban tempo. Entón marcharon na barca á parte, a un lugar arredado. Pero víronos marchar e déronse conta moitos e desde todas as aldeas foron andando para alí, e chegaron primeiro ca eles.

Cando desembarcou Xesús, atopouse cunha gran multitude e sentiu compaixón por eles, porque eran coma ovellas sen pastor, e púxose a ensinarlles moitas cousas.

07 xullo, 2021

Tempo Ordinario: 15ª semana


11 de xullo: Domingo 15º do Tempo Ordinario

1ª lectura: Am 7, 12-15. Salmo: 84, 9ab-10. 11-12. 13-14
2ª lectura: Ef 1, 3-14

Evanxeo: Mc 6, 7-13

Un día chamou Xesús os Doce e empezou a mandalos de dous en dous, dándolles poder sobre os espíritos malos. Recomendoulles que non levasen nada para o camiño, fóra dun caxato; nin pan, nin alforxas, nin cartos na faixa. Que calzasen sandalias, pero que non levasen máis ca unha túnica. E avisounos:

—Cando entredes nunha casa, permanecede nela ata que marchedes. Se nalgún lugar non vos acollen nin vos escoitan, ídevos, sacudindo o po dos vosos pés, para que lles sirva de aviso.

Marcharon e predicaron a conversión. Botaban fóra moitos demoños e curaban os enfermos, unxíndoos con aceite.

01 xullo, 2021

Tempo Ordinario: 14ª semana




4 de xullo: Domingo 14º do Tempo Ordinario.

1ª lectura: Ez 2, 2-5. Salmo: 122, 1-2a. 2bcd. 3-4
2ª lectura: 2 Cor 12, 7-10

Evanxeo: Mc 6, 1-6

Nunha ocasión saíu Xesús de onde estaba e foi para a súa vila acompañado polos seus discípulos. Cando chegou o sábado, empezou e ensinalos na sinagoga. E moita da xente que o escoitaba dicía abraiada:

—¿De onde lle veñen a este todas esas cousas? ¿Qué sabedoría é esa que lle ensinaron, e como pode facer tantos milagres pola súa man? ¿Non é este o carpinteiro, fillo de María e irmán de Santiago, Xosé, Xudas e máis Simón, e as súas irmáns non viven aquí connosco?

Estaba realmente escandalizados. Pero Xesús díxolles:

—Non hai profeta máis desprezado en ningún lugar que na súa terra, na súa casa, ou entre os seus parentes.

E non puido realizar alí ningún milagre, fóra dalgunhas curacións que fixo impoñendo as mans. estaba sorprendido por aquela incredulidade.

24 xuño, 2021

Tempo Ordinario: 13ª semana


27 de xuño: Domingo 13º do Tempo Ordinario


1ª lectura: Sab 1, 13-15; 2, 23-24. Salmo: 29, 2 e 4. 5-6. 11 e 12a e 13b
2ª lectura: 2 Cor 8, 7. 9. 13-15

Evanxeo: Mc 5, 21-43

Unha vez, pasando de novo Xesús nunha barca para a banda de enfronte, xuntouse moita xente arredor del, que estaba na veira do mar. Nisto chegou un dos xefes da sinagoga, chamado Xairo, que, ao velo, botouse aos seus pés suplicándolle:

—A miña filla está a piques de morrer; ven impor sobre elas as túas mans, para que sande e viva.

E foise con el, seguido de moito xentío que o estrullaba. Había unha muller que padecía hemorraxias desde doce anos atrás, e levaba sufrido moito cos médicos, que lle acababan cos bens; total para nada, porque a cada paso ía a peor. Como oíra falar do que facía Xesús, achegouse entre a xente por detrás e tocoulle o seu vestido, dicindo para si:

—Aínda que non sexa máis que tocarlle o seu vestido, ficarei sa.

E, secándolle a fonte da hemorraxia, sentiu no seu corpo que estaba curada do mal. Axiña Xesús, decatándose da forza que saíra del, volveuse e preguntou:

—¿Quen me tocou na roupa?

Os discípulos respondéronlle:

—Ti ben ves a xente preméndote, e ¿aínda preguntas por quen te tocou?

Pero el seguía mirando arredor, para ver quen fora. Daquela, a muller, amedrentada e tremendo, sabendo o que lle sucedera, veu caer ante el contándolle toda a verdade. El díxolle:

—Filla, a túa fe sandoute, vaite en paz, curada para sempre da túa doenza.

Aínda estaba el falando, cando chegaron da casa do xefe da sinagoga a dicirlle:

—A túa filla acaba de morrer. ¿Para que andar xa molestando o Mestre?

Pero Xesús, ao escoitar o que estaban a falar, díxolle ao xefe da sinagoga:

—Non temas, abonda que teñas fe.

E non permitiu que ninguén o acompañase, fóra de Pedro, Santiago e Xoán, o irmán de Santiago. Ao chegaren á casa do xefe da sinagoga, vendo o gran barullo que facían con choros e lamentos, entrou e díxolles:

—¿A que vén tanto barullo e tanto chorar? A meniña non morreu, está a durmir.

E todos facían riso del. Pero, botándoos a todos fóra e levando con el os pais da meniña e máis os seus acompañantes, entrou onde estaba a nena. Colleuna pola man e díxolle:

—“Talitha qumi” (que quere dicir: “rapaza, érguete”)

A rapaciña ergueuse de contado e botouse a andar, que xa tiña doce anos. e aquela xente quedou coa boca aberta.

El insistiulles que non llo contasen a ninguén e mandou que lle desen de comer.

16 xuño, 2021

Tempo Ordinario: 12ª semana




20 de xuño: Domingo 12º do tempo ordinario

1ª lectura: Xob 38, 1. 8-11. Salmo: 106, 23-24. 25-26. 28-29. 30-31
2ª lectura: 2 Cor 5, 14-17

Evanxeo: Mc 4, 35-41

Un día, pola tardiña, díxolles Xesús aos seus discípulos:

—Vaiamos á outra banda do mar.

Eles, deixando a xente, levárono consigo na barca onde estaba sentado; e seguíano outras barcas. E formouse tal turbillón de vento que os salseiros caían enriba da barca e enchíana de auga. El, entrementres, estaba na popa durmindo sobre un cabezal. Eles espértano e dinlle:

—Mestre, ¿seica non che importa que afoguemos?

El ergueuse e increpou o vento e díxolle ao mar:

—Cala, acouga!

E amainou o vento, e veu unha gran calma.

E dilles a eles:

—¿Por qué tendes tanto medo? ¿Seica aínda non tendes fe?

Eles sentiron entón un medo enorme e comentaban entre si:

—Pero, ¿quen será este, que mesmo o vento e o mar o obedecen?

09 xuño, 2021

Tempo Ordinario: 11ª semana



13 de xuño: Domingo 11º do tempo ordinario

1ª lectura: Ez 17, 22-24. Salmo 91, 2-3. 13-14. 15-16
2ª lectura: 2 Cor 5, 6-10

Evanxeo: Mc 4, 26-34

Unha vez díxolle Xesús á multitude:

—Así é o reino de Deus, coma un home que bota a semente na terra e, durma ou estea esperto, sexa de noite ou de día, a semente agroma e medra, sen que el chegue a saber como. A terra vai dando froito por si mesma; primeiro herba, logo espigas, e por último o gran ben abundante na espiga. E, cando o froito xa está en sazón, de seguida se lle mete o fouciño, por ser o tempo da seitura.

E tamén dicía:

—¿Con que compararemos o reino de Deus? É coma o gran de mostaza, que cando se sementa na terra é a máis miúda de todas as sementes. Pero despois de sementala, medra ata ser a maior de todas as hortalizas, chegando a botar unha pólas tan grandes que na súa sombra poden vir aniñar os paxaros.

E así, con moitas comparanzas coma estas, íalles mostrando a mensaxe, de xeito que puidesen entender. Non lles falaba máis que en parábolas, pero logo explicáballelas aos seus discípulos.

04 xuño, 2021

Fratelli tutti: oración 8 capítulo

 


PREGARIA 
(Capítulo 8 da encíclica)

As relixións ao servizo da fraternidade no mundo
(parafraseando cousas do n. 277)

 
Manuel Regal Ledo

Que a túa música, Xesús de Nazaré,
vibre coma Boa Nova nas nosas entrañas.

Para non perdermos a ledicia
que brota da compaixón,
nin a tenrura
que nace da confianza,
nin a capacidade de reconciliación
que atopa a súa fonte
en recoñecernos sempre
coma persoas perdoadas, enviadas.

Pobres de nós
se a música do teu Evanxeo
deixa de soar nas nosas casas,
nas nosas prazas,
nos traballos, na política e na economía!

Daquela apagariamos en nós
a melodía que ten o poder
de aledarnos, conmovernos e desafiarnos
para loitar pola dignidade de todo home e muller.

Que aprendamos a interpretar ben na vida
a melodía do Evanxeo,
facendo orquestra e coro
coas demais tradicións relixiosas,
para eterna loanza do marabilloso Deus común,
Pai e Nai universal, cósmica,
que a todos nos sustenta e alenta
cara á fraternidade respectuosa e creadora
con todo ser humano,
con todo canto existe.

Grazas, Xesús, polo teu Evanxeo,
o noso maior don,
e, encarnado en nós nos nosos tempos,
a nosa maior ofrenda tamén
para facer deste mundo unha verdadeira casa común.

Que a túa música, Xesús de Nazaré,
vibre coma Boa Nova nas nosas entrañas.


02 xuño, 2021

Tempo Ordinario: 10ª semana

 

6 de xuño: Solemnidade do santísimo Corpo e do Sangue de Cristo

1ª lectura: Ex 24, 3-8. Salmo: 115, 12-13. 15 e 16bc. 17-18
2ª lectura: Heb 9, 11-15

Evanxeo: Mc 14, 12-16. 22-26

No primeiro día da festa dos Ácimos, cando se sacrificaba o año pascual, preguntáronlle a Xesús os seus discípulos:

—¿Onde queres que vaiamos preparar, para comeres a Cea Pascual?

El mandou a dous discípulos, dicíndolles:

—Ide á cidade e havos saír ao paso un home cunha sella de auga; seguídeo e onde entre dicídelle ao dono da casa: “O Mestre di: ¿Onde está a miña sala, na que vou comer a Pascua cos meus discípulos?”. El havos mostrar no sobrado unha gran sala, xa disposta e arranxada. Preparade alí para nós.

Marcharon os discípulos e chegaron á cidade. Atoparon todo como llelo el dixera e prepararon a Pascua. Mentres estaban a comer, Xesús colleu pan, rezou a bendición, partiuno e déullelo, dicindo:

—Tomade, isto é o meu corpo.

Despois colleu un cáliz, deu grazas, pasóullelo e todos beberon del. E díxolles:

—Isto é o meu sangue da Alianza, que se vai verter por moitos. Dígovolo de verdade: Xa non vou beber o produto da viña ata o día aquel en que o hei beber novo no Reino de Deus.

Despois de cantaren os Salmos, saíron para o monte das Oliveiras.

27 maio, 2021

Fratelli tutti: capítulo oitavo

  


CAPÍTULO OITAVO

AS RELIXIÓNS AO SERVIZO DA FRATERNIDADE NO MUNDO

Texto deste capítulo en galego:

(tradución de Nuria Núñez)


Guía para a lectura por Pilar Wirtz Molezún

Con este capítulo chegamos ao final desta carta Encíclica que o Papa Francisco ofrece a toda a humanidade. Na súa introdución quere deixalo claro que, "si ben escribín desde as miñas conviccións cristiás, que me alentan e nutren, procurei facelo de tal maneira que a reflexión se abra ao diálogo con todas as persoas de boa vontade" (6)

Neste capítulo, a modo de conclusión, recolle o tema da relación das relixións coa fraternidade universal. Nesta liña, toca tres aspectos fundamentais: 1) Deus Pai como fundamento; 2) O específico da identidade cristiá; 3) Relixión e violencia

1) Deus Pai como fundamento. O Papa quere deixar claro o fundamento último da fraternidade: "sen apertura ao Pai de todos, non haberá razóns sólidas e estables para a chamada á fraternidade. Estamos convencidos que só con esta conciencia de fillos que non son orfos podemos vivir en paz entre nós". (272) As persoas crentes nas distintas relixións sabemos que Deus é o fundamento último do noso empeño por construír a fraternidade universal. Que "buscar a Deus cun corazón sincero, sempre que non o utilicemos para os nosos intereses ideolóxicos ou instrumentais, nos axuda a recoñecérmonos compañeiros de camiño e verdadeiramente irmáns" (274)

2) O específico da identidade cristiá. A igrexa valora a acción de Deus noutras relixións, respecta as diferentes fontes das que se nutren, busca dialogar e aprender de todas neste camiño de descubrimento do único Deus Creador e Pai. Con todo, estamos chamados a vivir a nosa identidade cristiá confesando a nosa fe no Deus de Xesús. "Os cristiáns non podemos esconder que si a música do Evanxeo deixa de vibrar nas nosas entrañas, perderemos a alegría que brota da compaixón, a tenrura que nace da confianza, a capacidade de reconciliación que encontra a súa fonte en sabérmonos perdoados-enviados". (277)

3) Relixión e violencia. O Papa expresa que o terrorismo e a guerra non teñen a súa causa na relixión -aínda que os terroristas a utilizan- "senón nas interpretacións equivocadas dos textos relixiosos, nas políticas de fame, pobreza, inxustiza, opresión, arrogancia". (283) "O mandamento da paz está inscrito no profundo das tradicións relixiosas que representamos" (284)

Francisco recorda o encontro fraterno e gozoso co Gran Imán Ahmad Al-Tayyeb no que xuntos declararon "que as relixións non incitan nunca á guerra e non instan a sentimentos de odio, hostilidade, extremismo, nin invitan á violencia". (285) Para confirmar esta convición, termina a Fratelli Tutti cun chamamento conxunto de paz, xustiza e fraternidade.

Algunhas pistas vitais para andar o camiño:

A nosa experiencia de Deus Pai/Nai, estanos axudando a ser persoas tolerantes, pacientes, comprensivas,... nas nosas relacións familiares, sociais, eclesiais? En que xestos o percibimos?

Deixamos resoar dentro de nós a "musica do evanxeo"? Como e en qué se manifesta: alegría, compaixón, reconciliación, solidariedade, bondade?



26 maio, 2021

Tempo Ordinario: 9ª semana




30 de maio: Solemnidade da Santísima Trindade

1ª lectura: Dt 4, 32-34. 39-40.salmo: 32. 4-5. 6 e 9. 18-19. 20 e 22
2ª lectura: Rom 8, 14-17.

Evanxeo: Mt 28,16-20

Naquel tempo, os once discípulos foron a Galilea, ao monte onde Xesús os citara. Vendo a Xesús, prostráronse perante el, aínda que algúns dubidaban. Entón acercouse Xesús e díxolles:

—Déuseme todo poder no ceo e máis na terra. Ide, pois, e facede discípulos meus a todos os pobos, bautizándoos no nome do Pai e do Fillo e do Espírito Santo, ensinándolles a gardar canto vos mandei. Asegúrovos que eu estarei sempre convosco ata a fin do mundo.

21 maio, 2021

Fratelli tutti: oración 7 capítulo

 


PREGARIA 
(Capítulo 7 da encíclica)

Camiños de reencontro

 
Manuel Regal Ledo

No teu nome, Pai, Nai universal,
que soñas a unidade
como don maior para todo o mundo,
que te empeñas na irmandade
como principio e fin da casa común.

No teu nome,
que soñemos, imaxinemos, busquemos
todos os camiños do reencontro,
para os pequenos desencontros cotiás,
para os grandes desencontros universais.

No teu nome,
a obsesión pola paz
no propio corazón, no propio ser,
na propia familia, no propio país
para poder compartila polo mundo enteiro.
No teu nome, si,
a diario arquitectos/as da paz, artesáns/ás da paz.

No teu nome, Pai, Nai de toda reconciliación,
o cultivo diario do perdón,
a aprendizaxe paciente para vivir del e para el,
lembrando o mal para poder abeiralo con lucidez,
pero sen permitir que o mal nos nubre a vista,
nos conxele o corazón,
e nos ensuma por dentro con capa de xustiza.

No teu nome,
non ás guerras, a ningunha guerra,
que sempre encobren fraxilidades humanas
e disimulan intereses obscenos.
E que saibamos manter esperto o soño
de facer do gasto en armas
investimentos para a saúde e a fartura dos pobos.

No teu nome, Pai, Nai de vida,
non matar nada, nunca,
que nunca para a morte temos licenza.
Radicais como o noso Xesús, o teu Cristo:
matamos coma irmá/án a quen excluímos coa palabra.

No teu nome,
á sombra do teu corazón,
no teu segredo e silencio,
alí onde xorde todo o realmente novo,
aprenderemos a sermos irmáns, irmás
e a tratarnos de verdade coma tales.



19 maio, 2021

Tempo Ordinario: 8ª semana

 


23 de maio: Domingo de Pentecoste

1ª lectura: Feit 2, 1-11
Salmo: 103, 1ab 2 24ac. 29bc-30. 31 e 34.
2ª lectura: 1 Cor 12, 3b-7. 12-13

Evanxeo: Xn 20, 19-23

Naquel día, o primeiro da semana, ao serán, estando pechadas as portas onde estaban os discípulos por medo dos xudeus, chegou Xesús e, poñéndose no medio, díxolles:

—Paz convosco.

Dito isto, mostroulles as mans e máis o costado. Os discípulos alegráronse, vendo o Señor. El díxolles outra vez:

—Paz convosco. Como o Pai me mando a min, tamén eu vos mando a vós.

E dito isto alentou sobre eles e díxolles:

—Recibide o Espírito Santo; a quen lles perdoedes os pecados, quedaranlles perdoados; a quen llelos reteñades, quedaranlles retidos.

14 maio, 2021

Fratelli tutti: capítulo sétimo

 



CAPÍTULO SÉTIMO

CAMIÑOS DE REENCONTRO


Texto deste capítulo en galego:

(tradución de Nuria Núñez)


Guía para a lectura por Andrés Torres Queiruga


Un capítulo de viva actualidade. Botar unha ollada sobre a situación do mundo.
Centrar a atención nos dous grandes valores de fondo: Paz e Perdón.
Ver que difícil é a súa realización: por que “o conflito é inevitable”?

Atender aos criterios evanxélicos:

     - características do perdón verdadeiro.

     - perdoar e esquecer.

     - guerra, sempre inevitable?

     - os pobres, os marxinados como criterio.

     - a pena de morte: cambio no maxisterio oficial, por que?

Atender ás tensións:

     - ideas / palabras / feitos

     - ideal desexable e a realidade posible

     - a tensión tradicional: perdón e xustiza en Deus



13 maio, 2021

Tempo de Pascua: 7ª semana

 


16 de maio: Domingo 7º de Pascua. Solemnidade da Ascensión do Señor

1ª lectura: Feit 1, 1-11
Salmo: 466, 2-3. 6-7. 8-9
2ª lectura: Ef 1, 17-23

Evanxeo: Mc 16, 15-20

Daquelas, aparecéuselles Xesús aos once e díxolles:

—Ide polo mundo enteiro e anunciado a Boa Nova a toda a creación. Quen crea e reciba o bautismo, será salvo; e quen non crea, ha ser condenado. Os que crean irán acompañados destes sinais: no meu nome han botar os demos fóra e falarán linguas novas; collerán serpes coas mans e, se chegan a beber algún veleno, non lles fará mal ningún; imporanlles as mans aos enfermos e estes curarán.

E o Señor Xesús, despois de lles falar así, foi levado ao ceo e sentou á dereita de Deus.

Eles saíron a predicar por todas parte e o Señor cooperaba e confirmaba a Palabra cos sinais que os acompañaban.

07 maio, 2021

Fratelli tutti: oración 6 capítulo

   


PREGARIA 
(Capítulo 6 da encíclica)

Diálogo e amizade social
 
Manuel Regal Ledo

Bendito sexas, Deus,
Pai e Nai nosa,
que en ti mesma es
todo relación, todo comunicación,
todo diálogo!

Bendito sexas, Deus queridiña,
porque es saíndo de ti,
creando amorosamente
e amorosamente establecendo vencellos substanciais
con todas as criaturas,
con todos e cada un, cada unha de nós,
coa ilusión última
de facernos Un en ti,
tal como o viviu e anunciou
o teu fillo Xesús,
o noso irmán maior e guieiro imprescindible!

Bendito sexas, Deus feito palabra,
para lembrarnos a cotío
que na palabra transparente e coherente
está a esencia da nosa condición de criaturas
e o instrumento fundamental
para facer valer a nosa dignidade
e respectar a dignidade de toda criatura!

Bendito sexas, Deus queridiño,
eterno dialogante respectuoso,
que te achegas a nós,
escoitándonos, ollándonos, coñecéndonos,
comprendendo pacientemente as nosas fraxilidades
iluminándoas apaixonadamente co teu Espírito,
co afán de conseguir de cada persoa o mellor de nós,
e deste mundo unha gozosa e respectuosa casa común!

Bendito sexas sempre
no diálogo e na amizade social
das persoas, dos grupos políticos, das nacións!
Sempre a palabra, a razón, o encontro, a complementariedade,
nunca o desprezo, o abuso, o illamento, as armas!

Bendito sexas,
e que cada día te saibamos bendicir
coa nosa palabra clara e respectuosa,
coa nosa amabilidade sen fisuras,
co noso interese por unir ideas e forzas
para garantir o digno benestar de cada ser humano,
sobre todo o benestar da xente máis vulnerable!
Por un mundo de irmás, de irmáns, no teu nome!


06 maio, 2021

Tempo de Pascua: 6ª semana

 


9 de maio: Domingo 6 de Pascua

1ª lectura: Feit 10, 25-26. 34-35. 44-48
Salmo: 97, 1. 2-3ab. 3cd-4
2ª lectura: 1 Xn 4, 7-10

Evanxeo: Xn 15, 9-17

Unha vez díxolles Xesús aos seus discípulos:

—Como me amou o Pai, así vos amei eu: permanecede no meu amor. Se gardades os meus mandamentos, permaneceredes no meu amor, como eu gardei os mandamentos de meu Pai e permanezo no seu amor.

Díxenvos estas cousas para que a miña alegría estea en vós e a vosa alegría sexa plena.

Este é o meu mandamento: que vos amedes uns a outros como eu vos amei. Ninguén ten amor meirande ca este: que un dea a súa vida polos amigos. Vós sodes amigos meus, se facedes canto eu vos mando.

Xa non vos chamo servos, que o servo non sabe o que fai o seu señor; a vós trateivos de amigos, pois todo o que lle oín a meu Pai déivolo a coñecer.

Non me escollestes vós a min, senón que vos escollín eu a vós, e púxenvos para que vaiades e levedes froito e o voso froito permaneza, de xeito que todo o que lle pidades ao Pai no meu nome volo conceda.

Mándovos isto: que vos amedes uns a outros.

30 abril, 2021

Fratelli tutti: capítulo sexto

   



CAPÍTULO SEXTO

DIÁLOGO E AMIZADE SOCIAL

Texto deste capítulo en galego:

(tradución de Nuria Núñez)


Guía para a lectura por Elvira Santos Pena

En principio parécenos que non di o Papa nada novo, son conceptos, que manexamos habitualmente e que damos por sabidos. Diálogo, consenso, encontro, amabilidade…. Recoméndovos ler con moita calma este capítulo porque podemos facer moitos descubrimentos sobre o que significan estas palabras. Xa na introdución do capítulo (num.198) podemos ler: “Para encontrarnos e axudarnos mutuamente precisamos dialogar” O diálogo axuda a vivir mellor moito mais do que pensamos.

O primeiro apartado leva por título “O diálogo social . Cara unha nova cultura” .O Papa vai explicando o que non é dialogar. A veces convertemos o que pensamos diálogo nun intercambio de opinións que non son mais que monólogos paralelos que non comprometen a ninguén, ao que se engade o ton violento ou a descualificación do adversario. Un auténtico diálogo social supón a capacidade de respectar o punto de vista do outro, escoitar con moita atención porque existe a posibilidade de que a súa aportación conteña unha riqueza que non descubríramos nos. Dialogar así supón buscar o ben común, non ten nada que ver con impoñer cada un a súa maneira de pensar.

O segundo apartado titúlase “ O fundamento dos consensos “ . Destaca aquí a importancia de buscar os fundamentos máis sólidos que están detrás das nosas opcións. Aceptar que hai valores permanentes que están mais alá de todo consenso, que son apreciados como estables e que dan solidez y estabilidade a unha ética social. Tamén é certo que podemos ir crecendo na súa comprensión por iso o consenso é algo dinámico.

“Unha nova cultura” titúlase o terceiro apartado deste capítulo que xa empeza dicindo “A vida é a arte do encontro”. E aquí o Papa vai contándonos que é a “cultura do encontro”, buscar puntos de contacto, tender pontes, proxectar algo que inclúa a todos. Recoñecer que a paz social non é un proceso doado, precisa moito traballo , é un proceso lento e difícil si queremos que sexa unha paz real e sólida.” Un pacto social, realista e inclusivo debe ser tamén un” pacto cultural “que respecte e asuma as diversas cosmovisións culturas ou estilos de vida que coexisten na sociedade”.

O Capítulo remata co apartado titulado “Recuperar a amabilidade”. A amabilidade supón valoración e respecto. Cando a amabilidade se fai cultura, cambia o estilo de vida e as relacións sociais. “Facilita a procura de consensos e abre camiños onde a exasperación destrúe todas as pontes”. Son soamente tres puntos pero non me parece un apartado menor. Pódenos facer pensar moito e como resultado deste” cultivo da amabilidade” que Francisco nos recomenda, podemos cambiar o entorno, aínda que sexa soamente o próximo, cambiarnos a nos mesmas e facer a vida máis doada e as relacións máis auténticas , humanas e felices.

Para reflexionar

Despois de ler o que Francisco nos di sobre o que significa o verdadeiro diálogo. ¿Pensas que neste momento a nosa sociedade responde a esa maneira de dialogar?

E persoalmente, ¿Como é a túa maneira de dialogar? ¿Que pensas do que o Papa chama a “cultura do encontro”?

Francisco insiste no “cultivo da amabilidade” e no seu poder transformador . ¿Estás de acordo? E na vida diaria, ¿Como actúas con respecto a amabilidade nas relacións cos demais?


28 abril, 2021

Tempo de Pascua: 5ª semana

 

2 de maio: Domingo 5 de Pascua

1ª lectura: Feit 9, 26-31
Salmo: 21, 26b-27. 20 e 30. 31-32
2ª lectura: 1 Xn 3, 18-24

Evanxeo: Xn 15,1-8

Nunha ocasión díxolles Xesús aos seus discípulos:

—Eu son a verdadeira vide e meu Pai é o labrador. A vara que en min non leva froito, arríncaa; e a que leva froito límpaa, para que leve aínda máis froito. Vós xa estades limpos pola palabra que vos teño falado. Permanecede en min e eu en vós.

Así como a vara non pode levar froito pola súa conta, se non permanece na vide, tampouco vós, se non permanecedes en min. Eu son a vide; vós, as varas. Quen permanece en min e eu nel, ese leva froito abondoso, pois fóra de min non podedes facer nada. Se alguén non permanece en min, é coma as varas arrincadas fóra, que secan; apáñanas, bótanas no lume e arden.

Se permanecedes en min e as miñas palabras permanecen en vós, pedide o que queirades e hásevos facer. Nisto é glorificado meu Pai, que le levedes froito abondoso e vos mostredes coma discípulos meus.