4º Encontro 2023-2024: Celebración do perdón

 

UN TEMPO CON XESÚS

1.-Que ben estar contigo, Xesús,

que ben estar contigo

nesta comunidade de irmáns e irmás.

Ti sempre tes tempo para nós,

o teu gusto é estar cos seres humanos,

homes e mulleres,

calquera que sexa a nosa procedencia,

sexo, relixión, condición moral.

Sempre aí,

abrindo as portas da casa,

invitando a pasar, a ver, a experimentar.

Grazas. Xesús.

Grazas de corazón.

2.-Coas portas abertas,

meu irmán e mestre Xesús,

coas portas abertas

para poder acoller o que veña, a quen veña;

para poder saír á busca do sempre máis

ao que ti nos provocas.

Así quero estar ante ti, meu Xesús,

ante quen me rodea,

ante a vida.

Coas portas sempre abertas,

para que todo entre e todo saia

nun exercicio humilde de comuñón,

de solidariedade,

de agradecemento,

de alegría comunitaria.

Coas portas abertas, meu Xesús,

para que nada do teu,

nada do de Deus

quede á espera na soleira do meu ser;

para que nada do meu

quede agochado nos pregues do meu egoismo

ou da miña covardía.

3.-Confío en ti, meu Deus.

Na vida e na morte,

     confío en ti, meu Deus.

Na hora da graza ou da desgraza

     confío en ti, meu Deus.

Con sufrimento ou sen sufrimento,

     confío en ti, meu Deus.

Aínda que o meu pecado me leve á desconfianza,

     confío en ti, meu Deus.

Nas horas de éxito e nas horas de fracaso,

     confío en ti meu Deus.

Máis alá de calquera medo, que me poida invadir,

     confío en ti, meu Deus.

Porque sei que me queres moito,

     confío en ti, meu Deus.

Pola palabra e exemplo do teu mesmo fillo Xesús,

     confío en ti, meu Deus.

Pola preciosa semente irmandiña

que sementaches no meu corazón,

     confío en ti, meu Deus.

Porque te quero,

     confío en ti, meu Deus.

4.-“Cantas persoas pobres hai na nosa axenda?

Cantas horas do día pasamos con algunha delas?

Cantas delas nos rouban o sono?

Con cantas delas temos lazos de fonda amizade

e compartimos o pan a palabra, o diñeiro, a casa?

A cantas delas incluímos na nosa pregaria diaria

como imaxe viva do Deus que veneramos?

Pensemos e deduzamos.

Pensade e dicídeme ser realmente me queredes,

se realmente credes en min. Falamos.”

5.- O AMOR É O MEIRANDE

Cobizade os dons máis perfectos,

e non os que campan mellor,

preferindo sempre entre aqueles

o meirande que é o amor.

O AMOR É O MEIRANDE

DOS DONS QUE NOS VEÑEN DE DEUS.

O AMOR É O MISTERIO

QUE A TODOS NOS CÓMPRE ENTENDER.

Podo do divino e do humano

en estrañas linguas falar;

se non teño amor, son talmente

coma o badalar da campá.

6.-

SANTO, TI ES O SANTO,

TI ES O SANTO, TI, SEÑOR,

DEUS DO UNIVERSO,

DEUS DE VIDA, DEUS DE AMOR. (BIS)

2º Encontro 2022 / 2023: Celebración de Nadal

PARA QUE NAZA ALGO NOVO PARA QUE NAZA XESÚS

1.Introdución

NO NOME DO PAI, DO FILLO E DO ESPÍRITO SANTO.

CANTO

PREPAREMOS OS CAMIÑOS / ESTÁ PRETO O SALVADOR

E VAIAMOS CAMIÑANDO AO ENCONTRO DO SEÑOR.

Como orballo que dos ceos sobre a terra vai caer,

o Mesías prometido, feito neno, vai nacer.

Venres Santo

 

Manuel Regal Ledo

VIA CRUCIS ALDEÁN

Ofrecemos este Via Crucis, por se a algunha persoa ou grupo lle pode interesar. Pódese reducir todo o que se considere oportuno.

O porqué deste Via Crucis

Desde o primeiro momento as persoas e comunidades cristiás decatáronse da carga especial que tiña para elas aquel recorrido doloroso que levara a Xesús de Nazaré desde o pazo de Pilatos, que o acababa de condenar a morte, ata o calvario, onde morrería inxustamente axustizado nunha cruz.

Deseguida se construíron relatos que narraban o acontecido, e deseguida tamén estes relatos correron de man en man, de comunidade en comunidade, incluso antes do que os mesmos evanxeos, alimentando a dor, a admiración, o agradecemento por aquel Xesús disposto a morrer, se tal fixese falla, antes de deixar de ser fiel a Deus e ao que Deus lle empuxaba a facer e defender.

Todo isto callou desde hai moitos anos na devoción do “Via Crucis” (Camiño da Cruz), que, sobre todo no tempo da Coresma, foi andado individual ou comunitariamente; para facilitar iso, en todas as igrexas –ás veces tamén fóra das igrexas-- estaban gravadas pequenas taboíñas, cadros ou pinturas, que reproducían cada unha das catorce estacións nas que se dividía o recorrido do pazo de Pilatos ata o Calvario. A xente simbolizaba o recorrido de Xesús desprazándose ela tamén ao longo da Igrexa. E o seu corazón, doído e agradecido, facíase un con Xesús naquelas horas para el tan tremendas.

Desde sempre tamén as persoas e comunidades cristiás entenderon que a dor e morte de Xesús, o seu “Vía Crucis” particular, tiña continuidade na dor, na angustia, na morte de tantísimos homes e mulleres, que, coma el, sufrían na inocencia os golpes inxustos que alguén indebidamente descargaba sobre eles.

O “Vía Crucis” de Xesús resoa no mundo da aldea dun modo moi especial. Pensamos que o mundo da aldea en Galicia ten tamén o seu particular “Vía Crucis”, vinculado ao de Xesús. Por todo isto queremos manter a antiquísima devoción do “Vía Crucis”, unindo entrañablemente esas dúas persoas: a de Xesús e a do home ou muller de aldea, pensando que desa unión lle virá a Xesús un rostro histórico que o identifique entre nós, e ao home ou muller de aldea, alguén con quen identificarse, alguén a quen agarrarse, alguén do que recibir forza, na busca dunha pacificación, dunha liberación da que tanto precisa.

Xoves Santo

Oración da noite, acompañando a Xesús

Ofrecemos esta posible maneira de levar a cabo ese tempo de oración que, persoalmente ou en grupo, moitas persoas crentes gustan de realizar, para acompañar a Xesús nesta hora do seu completo ofrecementos por todos e todas nós, para enchouparnos desa fondura de amor co que nos amou ata o extremos. Agradecemento e dispoñibilidade serán as dúas actitudes básicas coas que achegarnos a este momento.

Signos: 

Os da Última Cea: un mantel, un pan, unha xerra das de viño, unha toalla, unha almofía (palangana), un mandil.

Breve explicación do que imos facer:

Coméntanse os signos, que nos recordan a Última Cea e os signos que Xesús fixo nela. Queremos acompañar a Xesús, como un amigo/a acompaña a un amigo/a cando o ve pasando por unha situación tensa. Acompañar, para deixarnos arrastrar por el nas súas opcións de vida, no seu estilo de vida, na súa decisión firme de chegar ata a morte, se fixese falla, antes de renunciar a ser persoa de amor e de servizo. Entrar no mundo de sentimentos de Xesús, asociarnos a el, deixarlle a el que conmova a nosa existencia toda. Imos facer iso parándonos en cinco momentos especiais que Xesús viviu con especial intensidade, antes, durante e despois da Última Cea.

Actualizar este momento. Xesús está vivo no rostro da persoa pobre, marxinal, débil... Escollemos cada un unha persoa destas, ou un grupo de persoas, un grupo social, para identificala con Xesús e introducila tamén; oramos con ela, con ese grupo, escoitámola tamén a ela, adoramos nela a presenza de Xesús, dispoñémonos a servila...

Felicitación do Nadal

Por Manuel Regal Ledo

 

Celebración Sábado Santo

 

Manuel Regal Ledo

CELEBRACIÓN DA MORTE E RESURRECCIÓN DE XESÚS

(do Domingo de Ramos á Pascua nunha soa celebración)

Proposta de celebración da morte e resurrección de Xesús nunha única celebración, que permita facer memoria comunitaria do vivido por Xesús desde a súa entrada triunfal en Xerusalén ata a súa resurrección.

A xente debería ser coñecedora con anterioridade ao día de hoxe do que se vai celebrar, e invítaselle a que traia ramo, vela, auga, cousas que van ter un uso tan particular nesta celebración.

Pensamos que o mellor criterio é seguir os acontecementos tal como a liturxia oficial da Igrexa os vai propoñendo día tras día durante a Semana Santa.

Empezaríase presentando a celebración, o porqué da mesma, o seu recorrido, as súas partes, invitando a acompañar a Xesús neses momentos tan significativos da súa vida, deixándonos coller polo que Xesús nos dá, polas cousas da vida ás que Xesús nos invita.

Debería haber un monitor que vaia conducindo a celebración, dándolle secuencia e unidade.

1.- Bendición dos ramos

(Pequena introdución do monitor, situando o momento histórico daquel suceso e o seu significado. Nós imos revivir aquela circunstancia da vida de Xesús)

Queridos veciños e veciñas: empezamos esta celebración, na que acompañaremos co corpo e coa alma a Xesús de Nazaré, o noso Irmán maior e mestre, naquela semana intensa que el viviu desde a entrada en Xerusalén seguido por moita xente que o aclamaba cos seus ramallos, ata a súa morte e resurrección, ata a súa Pascua. Invítovos a acompañar a Xesús abrindo o noso corazón a todo o que Xesús nos quixo ofrecer coa súa maneira de lle dar cara a todo o que tivo que vivir. Aquí hai moita vida e bendición de Deus para todos nós.

Celebración Venres Santo

Manuel Regal Ledo

CELEBRACIÓN DA PAIXÓN E MORTE DO NOSO SEÑOR XESUS CRISTO

(Posible material para unha celebración do Venres Santo en ausencia do cura)

Empezamos presentando as catro partes das que se compón a celebración de hoxe, despois da introdución: Liturxia da Palabra, Pregaria universal, Adoración da Santa Cruz e Comuñón.

0.-Introdución

Recollémonos en comunidade, diante de Deus, diante de Xesús morto na cruz. A morte sempre é algo digno de moito respecto, de agarimo, de agradecemento; a morte de Xesús tamén o é, e dunha maneira moi excepcional: Xesús, o fillo de Deus, sempre buscando servir e agradar a Deus, sempre buscando servir e agradar á xente máis débil, máis marxinada, máis pecadora…, Houbo xente que quixo acabar con el e coas súas ideas, e co seu estilo de vida tan de irmán. Matárono, e hai nisto un misterio grande de maldade que nos envolve a todos e todas, pero sabemos que Deus recolleuno na súa vida para sempre, e hai aquí tamén un misterio grande de vida e de salvación que a todos e todas nos alcanza..

Poñémonos diante da cruz, diante do Cristo crucificado, que hoxe ademais tamén representa a toda a xente inocente do mundo que sofre abusos e morte por parte dos poderosos.  Oramos en silencio.

Coresma 2020

A APERTA DO PAI

Proxectamos esta celebración sobre o texto de Lc 15, 1-3.11-32. Dalgunha maneira queremos revivir a experiencia de perdón que nos propón Xesús: o abrazo do Pai. Polo tanto seguiremos na celebración os pasos que se dan na mesma parábola.

1.--En silencio, recordo das catro actitudes do “modo” oración: fe, desexo amoroso, dispoñibilidade, gratitude. Pódese acompañar cunha música adecuada.

2.- Lectura dramatizada de Lc 15, 1-3.11-32.

3.- Silencio de novo, coa música de fondo.

4.- “O pai deulle a parte dos seus bens”  (Grandeza)

            Canto:

SEÑOR, DEUS NOSO,

QUE ADMIRABLE É O EU NOME

EN TODA A TERRA (2)

Do salmo 8

Cando contemplo o ceo, feitura da túa man,

a lúa e as estrelas que nel fixaches,

¿qué somos as persoas que de delas te lembres,

o ser humano para que del te ocupes?

Fixéchesnos á túa imaxe e semellanza,

coroáchesnos de honor e dignidade;

confiáchesnos as obras das túas mans,

puxéchesnos ao coidado de toda a creación.

Silencio: agradecemos esta realidade nosa.

Felicitación do Nadal

Manuel Regal Ledo 

Non te coñezo, non sei

se es neniño ou neniña,

nin se é nai ou irmá

quen te coida e acariña.

Poida que, sen pai e nai,

sexa ela unha irmaíña,

coa que ti, malpocada,

sexas tamén nena orfiña.

Vexo, si, que es estranxeira,

inmigrante, miña almiña,

á intemperie coa xente:

qué casa a túa casiña!

De cartón todo arredor

nunha caixa metidiña,

sen lousado nin ventás

casa-cuna miudiña.

Tranquila, paciente estás

e seguro contentiña

con tan pouco como tés,

ai amor, miña xoíña!

Que olliños tan preciosos

nesa cara redondiña,

que falan tan sen falar,

e agardan respostas miñas.

Ollada limpa, esperta,

ollada doce, mansiña,

que me atrae, que me seduce,

que me fire, que me espiña.

Que queres que eu che faga,

meu amor, miña santiña,

se tes a cara de Deus

pedindo resposta axiña?

Se es o Cristo que naces

nun Belén sen figuriñas,

agardando os agasallos

que mereces, ai prendiña!

Entra no meu corazón,

entra na nosa cociña,

para ti faremos oco

e para a túa xentiña.

E non haberá estranxeira

á que lle peche a portiña,

sexa branca ou de cor,

farémola irmá e veciña.

Será túa a nosa casa,

túa a nosa carteiriña,

os nosos chuchos e soños,

o noso caldo e fariña.

O mundo será outro mundo

novo nas túas maoíñas,

que nos ofreces repletas

de carreiros e luciñas.

Grazas, meu corazón,

miña carrapucheiriña,

por nos mostrares a Deus:

preciosa flor entre espiñas!

Celebración do Advento 2019

PARA QUE NAZA ALGO NOVO

PARA QUE NAZA XESÚS

Introdución

O Advento é un tempo moi humano. Practicamente vivimos sempre con aires de Advento. Andamos envoltas en baleiros, carencias, desexos, soños, esperanzas. Tanto a nivel persoal, como familiar, como comunitario, como social. O mundo anda tolo, dicimos. E bendito quen ten o don de vivir no medio de soños e esperanzas! Deus provoca e sostén os nosos soños. Deus alimenta a nosa esperanza. Por iso estamos aquí. Por iso nos aventuramos a soñar co Nadal.

O que mellor pode simbolizar todo isto, dunha forma moi viva e real, é unha muller agardando o seu fillo ou filla. Un fillo ou filla non é algo que cae do ceo, nin sequera no caso de Xesús, o fillo de Santa María. O fillo ou filla é algo que ten que nacer de nós. Non vale aquí un fillo ou filla subrogada, ten que ser un fillo ou filla propia; nada do pracer e da dor, vividos ambos de forma compartida, comunitaria. Canta  necesidade dunha nova criatura temos cada un, cada unha de nós! Canta necesidade de algo novo  ten a Igrexa da que formamos parte, o mundo no que vivimos desde o espazo concreto de Galicia.

Neste Advento, unha vez máis, estamos todos, homes e mulleres, convocados ao embarazo e ao parto. Igual a risa asoma aos vosos labios. Tamén Sara, a de Abraham, se ría. Imos celebrar esta circunstancia tan transcendental da man de cinco mulleres bíblicas, que houberon de afrontar o reto de poder quedar embarazadas e dar a luz desde o reto da impotencia.

Son elas:

1.- Sara ou a risa desconfiada: Xén 17,15-19; 18,1-15.

2.- A muller anónima de Manoah ou a colaboración imprescindible: Xui 13.

3.- Ana, ou o clamor orante dunha muller aflixida: 1Sam 1,1—2,11.

4.- Sabela, a muller ocultada, regalada e empoderada: Lc 1, 5-25. 39-45. 57-80.

5.- María, a chea de graza dispoñible para Deus: Lc 1, 26-56. 2, 1-7.39-40.

Xoves Santo

Oración da noite, acompañando a Xesús

Signos:
Os da Última Cea: un mantel, un pan, unha xerra das de viño, unha toalla, unha almofía (palangana), un mandil.

Breve explicación do que imos facer:

Coméntanse os signos, que nos recordan a Última Cea e os signos que Xesús fixo nela. Queremos acompañar a Xesús, como un amigo/a acompaña a un amigo/a cando o ve pasando por unha situación tensa. Acompañar, para deixarnos arrastrar por el nas súas opcións de vida, no seu estilo de vida, na súa decisión firme de chegar ata a morte, se fixese falla, antes de renunciar a ser persoa de amor e de servizo. Entrar no mundo de sentimentos de Xesús, asociarnos a el, deixarlle a el que conmova a nosa existencia toda. Imos facer iso parándonos en cinco momentos especiais que Xesús viviu con especial intensidade, antes, durante e despois da Última Cea.

Celebración do perdón

Por Manuel Regal Ledo

1.- Introdución

Xesús acompáñanos e invítanos a converter a nosa ollada, o noso corazón, as nosas mans. Non faremos un exame de conciencia e anotamos pecados. Metémonos contemplativamente nos tres ámbitos de Deus que Xesús nos vai propoñer, e Deus dirá.

2.- Conversión da ollada

           

Signo:   Acendemos unha vela, símbolo da luz de Deus que ilumina a nosa ollada.

Contemplamos en silencio a luz.

CANTO:

A CRISTO CANTAMOS NA LUZ QUE ALUMEA

A CRISTO CANTAMOS CO LUME DA FE.

Lectura: Lc 11, 33-36

Comentario: Tempo de silencio

Cantiga: (coa música de “Onda ti, noso Pai, á tardiña”)

ILUMINAS, MEU DEUS, OS MEUS OLLOS

PRA QUE POIDA CONTIGO ENXERGAR

O QUE AFOGA OU LIBERA UNHA VIDA,

O QUE A ENCHE DE GOZO E DE PAZ.

CON XESÚS CAMIÑANDO CONNOSCO

CONTEMPLANDO O QUE DI, O QUE FAI,

VAGALUMES SEREMOS NA NOITE,

ADIANTANDO O ESPLENDOR DO MAÑÁ.

Felicitación de Nadal

FELIZ E XUSTO NADAL DESDE O MUNDO RURAL

Que os nosos rexos e ben enraizados carballos

nos leven a enraizarnos no Deus da vida

e a facernos nel persoas consistentes e ousadas.

Coa fortaleza de Xesús, nacido en Belén para o noso ben.

Que as abondosas augas das nosas fontes, regos, regatos, regueiros e ríos

nos conduzan ata o ollo de todas as fontes

para ir matando pacientemente as nosas infindas sedes.

Coas augas de Xesús, nacido en Belén para o noso ben.

Que as nosas terras produtoras de moitos, bos e variados froitos

nos animen para sermos persoas produtivas,

abundantes en toda clase de ben, de bondade e de xustiza.

Co vigor de Xesús, nacido en Belén para o noso ben.

Que o sol que cada día nos aluma, sen fallar á cita

nos invada coa súa luz clarificadora,

e alume os nosos pasos cara á inocencia máis fonda, humilde e liberadora.

Coa luz de Xesús, nacido en Belén para o noso ben.

Que os ventos que nos envolven de forma incómoda ou agarimosa

nos afagan a deixarnos levar polo vento de todos os ventos,

polo materno espírito de Deus, que sopra onde, cando e como quere.

Co alento de Xesús, nacido en Belén para o noso ben.

Que as nebras e nubrados que tantas veces nos pechan os horizontes

nos axuden a ollar con respecto e admiración o misterio de Deus,

o misterio da vida, agochado en nós, nas entrañas de todo o creado.

Coa ollada de Xesús, nacido en Belén para o noso ben.

Que as nosas duras xeadas, neves e invernías

nos fagan sensibles ante a intemperie de tantísima xente

impedida de vivir con dignidade, con teito, traballo e paz.

Coa tenrura de Xesús, nacido en Belén para o noso ben.

Que as nosas festas, magostos, romaxes e romarías

nos envolvan na ledicia popular da xente unida

e nos encamiñen cara a gran Romaxe da creación liberada.

Coa ledicia de Xesús, nacido en Belén para o noso ben.

Que cada herba ou floriña, area ou aruxo, folla ou pinga

que constrúen as marabillosas paisaxes que nos rodean

nos leven a descubrir o valor primeiro de todo o pobre, humilde e pequeno.

Coa pobreza de Xesús, nacido en Belén para o noso ben.

Que os nenos e nenas, mozos e mozas, homes e mulleres

que enchemos e humanizamos esta preciosa paisaxe galega

descubramos e gocemos a graza de sermos irmás, irmáns.

Coas apertas de Xesús, nacido en Belén para o noso ben.

Manuel Regal Ledo

Celebración do Advento

Celebración do Advento

Sentido e forma da celebración:

Imos facer unha celebración do Advento. Unha celebración que nos dispoña cara ao Nadal, unha celebración que nos faga servidores e receptores dos dons do Nadal, das grazas do Nadal.

Ímolo facer dunha forma sinxela, en catro tempos e unha conclusión. En cada tempo iremos presentando e colocando unha das catro figuras que tradicionalmente compoñen o Belén: burro, vaca, Xosé, María. Cada un destes momentos vai acompañado dunha canción, da lectura dalgún texto, dun tempo de silencio, dalgunha comunicación por parte da xente. Todo moi sinxelo, invitando á interiorización, á vida.

Canto de entrada

PREPAREMOS OS CAMIÑOS

ESTÁ PRETO O SALVADOR

E VAIAMOS CAMIÑANDO

AO ENCONTRO DO SEÑOR (bis)

Monitor

Imos ao encontro do Señor. Pero o noso Señor adiántase; é el o que vén primeiro ao noso encontro. De moitas maneiras. A cada persoa, a cada un de nós, a cada unha de nós sairanos ao encontro sabe Deus con que formas concretas nestes días, neste Nadal. Imos contemplar algunhas, por se acaso nelas se asoma á nosa vida regalándonos, invitándonos, provocándonos.

Celebración do Perdón

Por Manuel Regal Ledo

MEMBROS DE CRISTO SACERDOTE, PROFETA E REI.

Ritual do Bautismo. Ritos explicativos (unción co santo crisma, vestidura branca, Effetá)

Unción co santo crisma

Deus todopoderoso, Pai do noso Señor Xesucristo, que vos librou do pecado e vos rexenerou pola auga e polo Espírito Santo, únxevos agora co crisma da salvación, para que, agregad@s ao seu pobo, consigades a vida eterna, permanecendo membros de Cristo sacerdote, profeta e rei.

1.- Introdución

Canto:

ERGO OS MEUS OLLOS CARA AOS MONTES,

DE ONDE ME VAI VIR A AXUDA,

VAIME VIR DO SEÑOR DEUS

QUE FIXO E CEO E MÁIS A TERRA.

VAIME VIR DO SEÑOR DEUS

QUE FIXO O CEO E MÁIS A TERRA.

Celebración do Advento

CELEBRACIÓN DO ADVENTO-NADAL

Introdución:

Vai ser unha celebración sinxela, breve, marcada pola evocación e contemplación de tres figuras claves no Advento: Isaías, o dos grandes soños, Xoán Bautista, o dos grandes e humildes empeños, e María, a da confianza absoluta. Pretendemos abrirnos tamén nós a toda a graza do Nadal, a toda a súa sinxeleza, a toda a súa fondura. Deus, a través das mediacións desastres persoas, estanos chamad@s a encarnar todo isto nas nosas vidas.

1.- Isaías

Signo: Unha persoa introduce un ramo de flores e pono enriba da mesa.

Introdución: Representamos a Isaías co signo dun ramo de flores: algo moi fermoso, moi atractivo, un soño sobre todo agora no inverno. E imos escoitar un deses soños de Isaías, que se lerá nas Eucaristías de mañá. Forma parte do terceiro Isaías, é dicir, dos discípulos posteriores a Isaías que mantiveron o seu ton de fe absoluta no poder de Deus, de purificación da práctica relixiosa, e de esperanza contra toda desperanza en épocas moi convulsas para o pobo en xeral e, coma sempre, para a xente máis humilde en especial.

Lectura de Isaías 61, 1-2a. 10-11.

Presentación do caderno Xalgarete “Recei contigo” Bóveda Cristián

O sábado 23 de xaneiro ás 11:00 na librería Don Bosco (Rúa Venezuela, Vigo), a Asociación Xuvenil Abertal da Federación de Centros Xuvenís Don Bosco de Galicia convídanos á presentación do caderno Xalgarete “Recei contigo” – Bóveda Cristián.

Interveñen:

   Engracia Vidal Estévez

   F. Xabi Blanco

   Daniel López Muñoz

   Valentín García Bóveda (neto de Alexandre Bóveda)