Segunda sesión

Lecturas:

TORRES QUEIRUGA, A., Recuperar a creación. Por unha relixión humanizadora.

SEPT, 1996, pxs. 13-64.







GUERRA CAMPOS, M., La confesión de un creyente no crédulo.
 
Verbo divino, Estella (Navarra), 1998.

Primeiro Encontro

Saúdo. No nome propio, tamén no nome de Deus. 

Signo: FILLOS E FILLAS DE TIMEO, para a oración desta mañá, para toda a nosa presenza na escola de espiritualidade. O proceso de Bartimeo (Mc 10,46-52)

11 de novembro: Domingo XXXII do Tempo Ordinario (B)

Evaxeo: Mc 12,38-44

Comentario

O Evanxeo de hoxe preséntanos dous cadros dunha intensidade excepcional; dous cadros que ofrecen dúas formas contrapostas de se situar ante un mesmo coma persoa, de se situar na relación cos demais, de se situar na relación coas cousas, cos bens, cos cartos, de se situar ante a construción da comunidade cristiá e da sociedade, e, con todo isto, dúas formas tamén de coidar e educar o propio corazón, os propios afectos, a propia existencia. Un cadro está representado polos letrados, que eran persoas moi entendidas nas cousas da lei xudía, unha especie de sabios ou teólogos; o outro cadro está representado pola viúva pobriña, unha figura social frecuente na sociedade xudía, que viña a ser coma a representación máis cabal do que era estar desprotexida.

4 de novembro: Domingo XXXI do Tempo Ordinario (B)

Evanxeo: Mc 12,28b-34

Comentario:

Nun momento de discusión de Xesús con persoas que se tiñan por moi entendidas en cousas de relixión, un letrado achégase a Xesús para lle preguntar algo que para os xudeus tiña a súa importancia, porque, no seu afán por convertelo todo en normas e preceptos, chegaran a facer un compendio de 613 que deberían cumprir para satisfacer a Deus. Nós non chegamos a tanto, pero temos que recoñecer que moitas veces discutimos, debatemos, de palabra ou por escrito, sobre mil cousas que teñen que ver tamén con ritos, normas, formas, credos, palabras,... Por iso, non está de máis que tamén aprendamos con Xesús a pousar os ollos e o corazón no esencial. Que é o esencial da nosa fe, da nosa condición de persoas cristiás? Que é aquilo que nos distingue coma tales?