Pregaria eucarística a partir de textos de Díaz Castro

Manuel Regal Ledo

PAN FEITO DE LÚA, PERDÓN E BEIXO ETERNO

PREGARIA EUCARÍSTICA

A PARTIR DE TEXTOS DE DÍAZ CASTRO

(As palabras, frases ou parágrafos en cursiva están tomadas ao pé da letra dos poemas de Días Castro, ás veces lixeiramente modificadas para adaptalas ás esixencias da pregaria. Noutros casos, sen empregar as súas mesmas palabras, seguimos as súas ideas e sentimentos)

Do 25 de outubro ao 13 de decembro de 2014

Texto base:




ANDRÉS TORRES QUEIRUGA

Repensar la Cristología
Verbo Divino, 1995 (1ª ed.)

Cap. 7: A Cristoloxía despois do Vaticano II
Cap. 6: Xesús, home verdadeiro

Primer encontro do curso 2014/2015

Signo: o noso propio corpo.

“Ai, os xeonllos doridos a carón deste mundo,

as mans xuntas que axuntan nun intre a alma toda,

os beizos que gurgullan oracións coma fontes

na noite pecha. Copas que sangue que fumega!

9 de novembro: Domingo 32 do Tempo Ordinario (A)

Evanxeo: Mt 25,1-13

Comentario:

Esta parábola non foi contada por Xesús para nos meter medo no corpo, senón para alentar esperanzas, desexos, ansias polo encontro con Xesús, con Deus; ansias pola construción de Reino día a día, no que nós vemos e no que Deus ve, que é moito máis fondo e radical, máis fiel ao real tamén. A calquera hora, no momentos e nas circunstancias menos agardadas, aparece o noivo, é dicir, dáse a posibilidade de que algo humanamente fondo suceda en nós, diante de nós, arredor de nós, máis preto ou máis lonxe, e pode ser que nin nos decatemos, nin nos imaxinemos que ese é o momento no que Deus visita a miña vida para abastecela, para abrila a unha maior fidelidade, a unha maior solidariedade, a unha maior limpeza.