Cine, salud y algo más

     De nuevo os animo a ir al cine. “Bárbara” es una película que merece la pena. Premiada en el Festival de Berlín 2012 (Oso de Plata al mejor director), va exponiendo, no solo la amargura producida por la falta de libertad, sino la transformación de una persona que, por efecto de las relaciones humanas, da un giro en su vida y prioriza el bien del oprimido (en este caso, oprimida) sobre su confort personal y su ansia de libertad.

12 de maio: Domingo VII de Pascua (C)

Evanxeo: Lc 24, 46-53

Comentario

 

Estamos ante o texto final do evanxeo de Lucas. As primeiras persoas cristiás tiveron unhas vivencias intensas ao redor da morte e da resurrección de Xesús. Esas vivencias intensas os evanxelistas plasmáronas en relatos, e, uns máis ca outros, tamén as diversificaron no tempo e no espazo: resurrección, encontros con Xesús, don do Espírito, Ascensión, sendo que todo este conxunto de realidades forman unha unidade que ten por centro a resurrección de Xesús. O evanxeo de hoxe empeza poñendo na boca de Xesús un precioso resume do experimentado polos seus primeiros seguidores e seguidoras, e conclúe cun relato un pouco simplista, simbólico, do feito mesmo da Ascensión.

Ecos da carta de Manolo Regal

Recibín a carta de Manolo Regal, e despois dunha lectura emocionada, dinme conta que esta carta é un documento valiosísimo porque está escrito desde a experiencia e polo tanto o que comunica ten unha base tan real como a vida mesma. Decidín utilizalo como material de traballo nun grupo ao que estou acompañando, un grupo de mulleres comprometidas coa Igrexa de Xesús, que tratan de ir crecendo xuntas na fe, vivindo a súa propia vida desde unha espiritualidade baseada na experiencia do Deus que nos crea por amor.

5 de maio: Domingo VI de Pascua (C)

Evanxeo: Xn 14, 23-29

Comentario:

Seguimos de conversa con Xesús, Xesús resucitado, presente nas nosas vidas. Seguimos escoitando a súa explicación sobre as maneiras de ir vivindo día a día esa presenza. Queremos escoitalo sen deixar de lado nada do que somos e vivimos, nada do que é e está vivindo a sociedade da que formamos parte, os veciños e veciñas, os irmáns e irmás que fan connosco comunidade cristiá e/ou pobo. Temos diante ese reto anunciado por Rahner: a cristiá do presente e do futuro inmediato ou será mística ou non será cristiá/án. Queremos acceder a esa condición de místicas/os, guiados polo grande místico que foi o evanxelista Xoán e os homes e mulleres que formaron a súa escola de espiritualidade e de vida. Pero unha mística para andar pola casa, pola familia, pola historia; unha mística cos pés na terra, apegada ás persoas máis débiles, unha mística de ollos abertos. Coma a de Xesús.