13 de marzo: Domingo 5º de Coresma (C)

Evanxeo: Xn 8,1-11

Comentario:

Estamos de novo a voltas co perdón. Pero cunha diferenza significativa. O domingo pasado partiamos dun comportamento de Xesús –comer con publicanos e pecadores— cuestionado pola xente da teoloxía e da espiritualidade do seu tempo; botando man dunha parábola preciosa, a parábola do Pai pródigo en acollida e perdón, Xesús explicaba, xustificaba o seu comportamento. Hoxe o evanxelista Xoán sitúanos en vivo ante unha situación dramática, na que está en xogo a vida dunha persoa, unha muller por certo; chama a atención que, debendo ser condenadas á lapidación as dúas persoas que interveñen no adulterio, segundo ordena no libro do Levítico 10,10, aquí se traia unicamente á muller para a súa execución. Un máis dos miles de detalles patriarcais machistas que configuraban a cultura ambiental, da que os autores bíblicos formaban parte.

do 14 de febreiro ao 9 de abril de 2016

Lecturas:

• TORRES QUEIRUGA, A., O matrimonio como sacramento. (do material entregado pola Escola de Espiritualidade)

Preguntas para motivar e orientar a lectura:

1. Que frases ou ideas recordamos da Biblia acerca do matrimonio?
2. Como explicaríamos para que é o matrimonio?
3. O matrimonio civil é verdadeiro matrimonio?
4. Que supón a celebración sacramental do matrimonio? Que vantaxes, que desvantaxes lle ves?
5. Cando hai crise, que debe pesar máis: a falta de amor, a fidelidade á parella e/ou o ben dos fillos?
6. Como vemos o que hoxe está a pasar co "matrimonio"?

Terceiro encontro do curso 2015 / 2016

Rezamos cos catro elementos: corpo, palabra, silencio, signo.

Signos: unha ola de barro: "Levamos este tesouro en cuncas de barro" (2Cor 4,7). Escoba.

1.- Encontro comigo mesmo, cos demais, con Deus a través do meu propio e precioso corpo.

Canto:

COMO CHE CANTAREI, MEU DEUS, / COMO CHE CANTAREI?

COMO CHE CANTAREI, MEU DEUS? / TAN POUCA COUSA EU SON!

6 de marzo: Domingo 4º de Coresma (C)

Evanxeo: Lc 15, 1-3. 11-32

Comentario:

Estamos unha vez máis ante a parábola coñecida tradicionalmente como a “parábola do fillo pródigo”, un título nada apropiado, porque a parábola –verémolo— non debería estar centrada no fillo menor, fose cal fose o seu comportamento, senón no fillo maior, pola súa actitude pechada ante o perdón que o pai ofrece esplendidamente e, sobre todo, debería estar centrada no mesmo pai, que non se mide o máis mínimo á hora de acoller, perdoar e festexar pola volta do fillo extraviado. De xeito que a parábola máis ben debería chamarse a “parábola do pai pródigo”, porque efectivamente se prodigou ata o extremo na acollida do fillo errante.