Xoves Santo

Oración da noite, acompañando a Xesús

Signos:

Os da Última Cea: un mantel, un pan, unha xerra das de viño, unha toalla, unha almofía, un mandil.

Breve explicación do que imos facer:

Coméntanse os signos, que nos recordan a Última Cea e os signos que Xesús fixo nela. Queremos acompañar a Xesús, como un amigo/a acompaña a un amigo/a cando o ve pasando por unha situación tensa. Acompañar, para deixarnos arrastrar por el nas súas opcións de vida, no seu estilo de vida, na súa decisión firme de chegar ata a morte, se fixese falla, antes de renunciar a ser persoa de amor e de servizo. Entrar no mundo de sentimentos de Xesús, asociarnos a el, deixarlle a el que conmova a nosa existencia toda. Imos facer iso parándonos en cinco momentos especiais que Xesús viviu con especial intensidade, antes, durante e despois da Última Cea.

Actualizar este momento. Xesús está vivo no rostro da persoa pobre, marxinal, débil... Escollemos cada un unha persoa destas, ou un grupo de persoas, un grupo social, para identificala con Xesús e introducila tamén; oramos con ela, con ese grupo, escoitámola tamén a ela, adoramos nela a presenza de Xesús, dispoñémonos a servila...

13 de abril: Xoves Santo

Evanxeo: Xn 13, 1-15

Comentario:

Todas, todos gozamos moito cando vemos unha persoa que se distingue pola súa capacidade de servizo á xente, sen buscar as súas comenencias. Hai pouco puidemos ver a película de Vicente Ferrer, o xesuíta, logo casado, que na India levou a cabo unha inxente labor de promoción humana desde unha actitude de servizo, e a todos nos gustou moito a traxectoria desa persoa. Hai un tempo case España enteira se enchía de agradecementos por Adolfo Suárez, pola súa capacidade para poñer harmonía, entendemento entre os políticos e porque non buscou o enriquecemento aproveitándose do seu cargo, como si fixeron antes e despois del moitos outros. E, sen pensar xa en xente tan destacada, canto nos sorprende e nos alegra tamén ver que na nosa parroquia, na nosa comunidade cristiá, na nosa vila, tal ou cal persoa se significa pola súa disposición a colaborar, a servir, a gastar tempo, preocupación, cartos, en ben de algo comunitario. Seguro que todos, todas, saberiamos dicir o nome dalgunhas destas persoas que tanto nos compracen e animan. Con eles, con elas ao noso lado, parece que a vida se nos fai máis doce, as dificultades achícanse e o futuro colle outra cor.

Encontro "Grão de mostarda 2017"

ROMPER COM AS INDIFERENÇAS:

abrir o caração 

para viver na confiança da PAZ

Encontro grão de mostarda 2017

8 de Julho (sábado)

LOCAL: Rua da Feitelha, 247 FORJÃES

Concelho de Esposende

No dia 8 daquele mês, a confraternização será "lugar de acolhimento" das buscas e experiências que têm permitido aos nossos corações manterem-se atentos não a uma espera ilusória, mas uma esperança actuante.

O tema da CARTA EM BUSCA 2017, publicada a semana passada (dia 25 Março), será o sinal que conduzirá o diálogo com a Patrícia Carvalho, o Luís Durães e o Jorge Solla, da Galiza (ver programa abaixo e prazos de inscrição).

«Romper com as indiferenças supõe uma confiança capaz de se abrir à diferença dos outros. Fechando-nos não estamos somente a ignorar, mas sobretudo a isolarmo-nos das diversas realidades que vão acontecendo. A falta de abertura de coração torna-nos incapazes de sermos motivadores de confiança e construtores de um 'tempo de Paz'.», da CARTA EM BUSCA 2017

9 de abril: Domingo de Ramos (A)

Evanxeo: Procesión dos Ramos: Mt, 21,1-11
                    Misa: Mt 26, 14-27, 66

Comentario:

O que Xesús fixo na súa entrada "triunfal" en Xerusalén foi un xesto profético, ao estilo dos xestos proféticos dos antigos profetas; é dicir, algo que chame moito a atención da xente, que pete na súa conciencia e que a faga pensar. Xesús neste caso fai unha parodia, unha burla dos poderes imperiais, que adoitaban organizar este tipo de entradas triunfais (desfiles, tropas, inimigos encadeados, aplausos, loanzas...) para deixar en claro o seu poderío, a súa capacidade de oprimir e de impoñer silencio e pavor ás vítimas. Xesús pretende ridiculizar ese poder, que para el era o poder dos xefes dos pobos que tiranizan e asoballan (cf. Mt 20,25), e presenta a súa opción por outro tipo de relación social, non baseada no poder esmagador, inhumano, senón no respecto, na consideración coa xente máis débil, no servizo a ese tipo de persoas.