Tempo de Nadal: 1ª semana

  

Dia 27 de decembro: Domingo dentro da Oitava do Nadal. Sagrada Familia 

1ª lectura: Eclo 3, 3-7. 14-17a. Salmo: 127, 1-2. 3. 4-5 

2ª lectura: Col 3, 12-21 

Evanxeo: Lc 2, 22-40 

Cando chegou o tempo de se purificaren conforme a Lei de Moisés, os pais de Xesús levárono a Xerusalén, para llo presentaren ao Señor –pois así está escrito na Lei do Señor: “Todo varón primoxénito ha ser consagrado ao Señor”--, e tamén para ofreceren o sacrificio, conforme se di na Lei do Señor: “Un par de rulas ou dous pombiños.” 

Vivía entón en Xerusalén un home xusto e piadoso, chamado Simeón, que agardaba a consolación de Israel, e o Espírito Santo estaba con el. E recibira do Espírito Santo unha revelación de que el non había morrer sen antes ver o Unxido do Señor. Movido polo Espírito foi ao templo e, cando entraban os pais co neno Xesús para cumpriren con el o mandado pola Lei, Simeón colleuno nos brazos e loou a Deus, dicindo: 

—Agora, Señor, segundo a túa promesa, podes despedir en paz o teu servo, porque xa os meus ollos viron a túa salvación, a que ti preparaches á vista de todos os pobos, luz de revelación para os xentís e gloria do teu pobo Israel. 

O pai e máis a nai do neno quedaron pasmados polo que del oían dicir. Simeón bendiciunos e díxolle a María, a nai do neno: 

—Mira, este neno está aquí para caída e rehabilitación de moitos en Israel e para ser un sinal discutido –a ti mesma unha espada hache atravesar a alma--; así ficarán descubertas as cavilacións de moitos corazóns. 

Había tamén unha profetisa chamada Ana, filla de Penuel, da tribo de Axer. Era unha muller moi vella, que vivira, desde que casara, sete anos co seu marido, e logo, como viúva, ata os oitenta e catro. Non se apartaba do templo, servindo a Deus noite e día con xaxún e oracións. Ela compareceu naquel intre e glorificaba a Deus e falaba do neno a todos os que esperaban a redención de Xerusalén. 

Cando cumpriron todo conforme a Lei do Señor, volveron para Galilea, para a súa cidade de Nazaret. O neno, rebordando sabedoría, medraba e facíase forte, e a graza de Deus estaba con el. 

Felicitación do Nadal

Por Manuel Regal Ledo

 

Tempo de Nadal: 1ª semana

N A D A L 

Xa o 24 de decembro empeza o tempo do Nadal, que durará ata o domingo do Bautismo do Señor, este ano o 7 de xaneiro. 

O Nadal é un tempo frío e chuvioso normalmente nas nosas latitudes, pero ao mesmo tempo cálido, que envolvemos en sinais de tenrura, de ledicia e de festa: luces, ceas e xantares, compras, regalos, relacións coa familia e con xente amiga. Un tempo no que, no medio de todo isto, hai bastante superficialidade, bastante insatisfacción, bastante baleiro, porque frecuentemente nos quedamos a medio camiño, non imos ao fondo das cousas, das vidas. 

O cristianismo achegouse á festa pagá do Sol --que está na base da nosa festa do Nadal-- ofrecendo unha fe, un convencemento fondo: os homes e mulleres que imos poboando o mundo non estamos sos, non estamos tampouco ao libre dispor dunhas forzas escuras, nin dun fatídico destino. Todos, todas nós somos persoas acompañadas. Somos persoas habitadas por un misterio de luz e de amor, que nos dá orixe e que camiña ao noso lado, dentro de cada un, de cada unha de nós, invitándonos a entrar nunha dinámica de unidade solidaria, onde todos, todas, atoparemos a nosa máis limpa identidade, a nosa paz. Un misterio de luz e de amor que podemos percibir, nomear coa palabra que máis nos praza, e que sempre se nos ofrece para unha relación misteriosa e fecunda. Todo isto, iso si, vivido nas ás da inseguridade, da fe, desde o respecto máis profundo polo que somos os seres humanos, sen xogar para nada coas nosas nudeces, cos nosos medos, coas nosas aspiracións. 

Deus é amor. Deus é presenza. Deus éncheo todo. Deus é carne, é materia, é historia. Deus é ser humano e natureza. Deus ofrécesenos en todo. Deus é amigo. Deus anuncia solidariedades fondas. En Deus vivimos e existimos. 

O Nadal vainos permitir entrar neste mundo. Faino con relatos, con escenas moi sinxelas, moi familiares, recubertas, se cadra, por unha nube de fantasía que non intenta sobar o misterio, senón poñernos humildemente ás súas portas, para que o percibamos con inocencia. Algo delicado, que podemos estragar co noso afán de querer razoar e dominar todos os bordes dese misterio de Deus, que, ao tempo, é o misterio dos seres humanos. 

Fratelli tutti: pregaria 2

 

PREGARIA 2 

(Capítulo 1 da encíclica) 

Manuel Regal Ledo

Non torzas a vista, a cara 

—dicho Deus, dicho o sentido común das cousas—. 

Se queres soñar o soño da irmandade, 

aprende a ollar de fronte 

todo aquilo que dela te arreda. 

Mira o que pasa ao teu redor 

con ollada limpa, intelixente, penetrante. 

Le, infórmate, comparte, estuda no que poidas. 

Non te deixes levar por ditos e rumores, 

colle datos, analiza, reflexiona, 

escoita, opina, axuda a crear opinión. 

Mira tamén o que pasa no teu interior. 

Todo o que acontece ao redor de nós 

vai deixando pouso positivo ou negativo 

no teu corpo, na túa mente, 

nos teus sentimentos e emocións, 

no teu consciente, no teu inconsciente. 

Escóitate a ti mesma/o, 

que o propio ser se fai eco do auténtico e do banal, 

do que constrúe e do que destrúe a irmandade. 

Que non te asombren as sombras do mundo, 

e tampouco as do teu propio corazón. 

Que non te encollan, que non te afoguen. 

Que che abran os ollos para mellor ver. 

Que che quenten o corazón para mellor sentir. 

Que che espilan as mans para mellor actuar. 

Que se convertan no teu interior 

nun clamor de irmandade real, 

anheloso, suplicante, buscador, loitador. 

E ponte a actuar. 

Pasiño a pasiño. 

Dálle saída a calquera cousa miúda 

que vaias vendo que fai irmandade da boa. 

Contempla e admira 

o que outras persoas están facendo, 

que é moito. 

Goza con cada novo rostro irmán 

que se vai integrando na túa vida, 

na vida do teu grupo ou comunidade. 

Déixate contaxiar, 

que medre sen fin a pandemia da irmandade 

ata o trunfo final 

no fogar da Nai /Pai , na fonte limpa da maior amizade.