Obradoiro de Espiritualidade 4

A IGREXA: CRISE E ESPERANZA

Núcleo vital 3º:

A graza de ser persoa evanxelizada e evanxelizadora

Textos bíblicos:

Lc 8, 1-8: Co equipo evanxelizador de Xesús, sementando o don de Deus.

Mt  5, 43-48: O núcleo do kerigma de Xesús.

Lc 4, 14-21: O plan evanxelizador de Xesús segundo Lucas.

Xn 4, 4-42: Un exemplo de acompañamento.

Para entrar en contacto coa túa experiencia de vida

— Temos a experiencia de sermos persoas bautizadas, de forma parte dunha comunidade cristiá (pequeniña Igrexa local), de termos recibido o don do amor de Deus? Desde esa experiencia, ¿sentímonos de verdade implicadas na tarefa de vivir e compartir o evanxeo coa xente que nos rodea?

—Temos algunha experiencia desa evanxelización “persoa a persoa” na vida diaria, familiar, profesional, de amizades?

— Tes algunha experiencia de ser persoa acompañada no teu camiño humano e de fe, e tamén de acompañar a outras persoas no mesmo?

— O sacramento do perdón está sendo para ti un espazo onde experimentar a nosa condición de persoas pecadoras e perdoadas desde o amor?

Tempo de oración

—Busca un tempo, un espazo axeitado.

—Practica un símbolos sinxelos que te axuden a situarte en oración: acender unha veliña, sentar de forma implicada, relaxar o corpo, facer o nome do Pai con calma… Se rezas no medio da natureza, contempla agradecido o que te rodea, que son sinais tamén da presenza de Deus, …

—Toma conciencia de que estás na compaña de Deus, en Deus, con Xesús, no Espírito. Déixate recrear nisto.

—Di o Papa na Evangelii gaudium que o fundamental  do primeiro anuncio cristián é isto: “Xesucristo ámate, deu a súa vida por te salvar, e agora está vivo ao teu carón cada día, para te iluminar, para te fortalecer, para te liberar”. ¿Vivimos isto, que é o fundamental do que podemos compartir? Procuramos entrar neste mundo de realidades agradecendo momentos vividos, desexando, abríndonos a ese don, reactivando a nosa condición de persoas evanxelizadas, para logo poder evanxelizar ben.

—Remata cantando algo, rezando o Noso Pai.

4º Encontro 2019 / 2020

1.- Para poñerse en modo oración: fe, desexo amoroso, dispoñibilidade, gratitude.

     Tempo de silencio para facelo individual e colectivamente.

2.- Unción co amor desmedido de Deus.

3.- Oramos cos salmos de peregrinación, nesta peregrinación anual cara a vivir a experiencia eclesial con humildade e firmeza.

Canto:

PRETO DE TI VIVIR QUERO, SEÑOR,

ANQUE DEBA SUFRIR NA CRUZ DA DOR.

FIRME  NO SUFRIMENTO HEI DE CANTAR ASÍ:

MÁIS PRETO QUERO ESTAR, MEU DEUS, DE TI.

Tempo de Coresma: 3ª semana

15 de marzo: domingo 3º de Coresma

Evanxeo: Xn 4, 5-15.19b-26.39a.40-42

Nunha ocasión chegou Xesús a unha cidade da Samaría chamada Sicar, preto do terreo que lle deixara Xacobe a seu fillo Xosé. Estaba alí o pozo de Xacobe. E Xesús, canso do camiño, sentou onda o pozo. Era ao pé do mediodía. Chegou unha muller da Samaría sacar auga. E Xesús díxolle:

Dáme de beber.

(Os seus discípulos foran á vila, mercar comida).

Preguntoulle entón a muller samaritana:

—¿Como é que ti, sendo xudeu, me pides a min, muller samaritana que che dea de beber? (Porque os xudeus non se levan cos samaritanos).

Respondeulle Xesús:

—Se coñeceses o don de Deus e quen é o que che di “dáme de beber”, ti mesma lle pedirías a el e el daríache auga viva.

Replicoulle a muller:

—Señor, se ti nin sequera tes caldeiro e o pozo é fondo, ¿de onde pensas quitar esa auga viva? ¿Seica es ti máis ca o noso pai Xacobe, quen nos deu este pozo, do que beberon el, seus fillos e máis o seu gando?

Xesús contestoulle:

—Todo o que bebe desta auga terá sede outra vez; pero quen beba da auga que eu lle darei, nunca máis terá sede; a auga que eu lle darei converterase dentro del nunha fonte que saltará ata a vida eterna.

A muller suplicou:

—Señor, dáme, logo, desa auga para non ter sede nin ter que vir aquí por ela. Vexo que ti es profeta. Os nosos pais adoraron neste monte e vós dicides que é en Xerusalén onde hai que adorar.

Xesús díxolle:

—Faime caso, muller; chega a hora en que nin neste monte nin en Xerusalén adoraredes o Pai. Vós adorades o que non coñecedes; nós adoramos o que coñecemos, pois a salvación vén dos  xudeus. Pero chega a hora –é xa agora--  en que os verdadeiros adoradores adorarán o Pai en espírito e verdade, pois eses son os adoradores que procura o Pai. Deus é espírito e cómpre que quen o adora o adore en espírito e verdade.

Respondeulle a muller:

—Sei que esta para vir o Mesías, o chamado Cristo. Cando el veña, hanos anunciar todas as cousas.

Díxolle Xesús:

—Son eu, o que está falando contigo.

Moitos samaritanos daquela vila creron nel pola palabra da muller, que declaraba: “Díxome todo canto eu fixen”. Por iso os samaritanos chegados onda el rogábanlle que quedase con eles; e quedou aí dous días. E creron aínda moitos máis polo que el lles dixo. Dicíanlle despois á muller:

            —Xa non cremos polo que ti nos dixeches; nós mesmos o escoitamos e sabemos que este é de verdade o salvador do mundo.

Tempo de Coresma: 2ª semana

8 de marzo: segundo domingo de Coresma

Evanxeo: Mt 17, 1-9

Nunha ocasión colleu Xesús a Pedro, a Santiago e a Xoán seu irmán e subiu con eles sos a un monte alto. Alí transfigurouse diante deles; o seu rostro resplandecía coma o sol e os seus vestidos viraron brancos coma a luz. Nisto apareceron Moisés e máis Elías falando con el. Pedro colleu a palabra e díxolle a Xesús:

—Señor, que ben estamos aquí! Se queres, farei aquí tres tendas, unha para ti, outra para Moisés e outra para Elías.

E aínda estaba falando cando apareceu unha nube luminosa que os cubriu, e unha voz saíndo da nube dixo:

—Este é o meu fillo benquerido, o meu predilecto: escoitádeo.

Ao escoitaren isto, os discípulos caeron debruzados, cheos de temor. Xesús, achegándose, tocounos e díxolles:

—Erguédevos, non teñades medo!

E levantando os ollos, non viron a ninguén fóra de Xesús.

Cando baixaban do monte, Xesús encargoulles:

—Non lle faledes desta visión a ninguén ata que o fillo do Home resucite de entre os mortos.