12 decembro, 2020

Fratelli tutti: pregaria 1




PREGARIA 1 
(Presentación da encíclica) 
Manuel Regal Ledo


Fratelli tutti, 
todas irmás e irmáns conxuntamente, 
en familia, 
así é á casa común, 
así é o mundo ao que o Papa no nome de Deus nos invita. 

Ese é o soño eterno de Deus, 
que tantas veces nos soa a delirio. 
Ese é o soño presente de Deus 
para o noso mundo en tantos momentos crispado e violento, 
canso, esgotado, ferido de pandemia. 
Ese é o imposible soño humano 
que co alento de Deus se fai posible. 
Ese é o soño ao que Deus nos invita 
como tarefa común, 
como gozo e festa común. 

Todos irmáns e irmás, 
en todo e para todo, 
nas oportunidades de traballo e de vida, 
no ledo compartir das mesas abastecidas, 
na festa dos afectos e namoros, 
na saúde, na enfermidade, na morte, na postmorte, no ceo. 

Soño sen limite ningún, 
nin de espazo, nin de tempo. 
Soño no que entramos todos os seres 
animados e inanimados. 
Soño sen exclusións de ningún tipo, 
por ningunha razón, 
sen máis preeminencias que a do máis amor, 
a do máis servizo ao fogar común. 

Soño espiritual e histórico, 
soño realista, 
inocente, pero non inxenuo, 
tecido día a día coas engrenaxes cotiás 
da economía, da política, 
das relacións entre pobos, culturas e nacións; 
e tamén cos vínculos diarios 
das relacións, dos afectos, dos coidados mutuos, das amizades. 

Soño humano e divino a un tempo, 
soño evanxélico, con Xesús como forza, exemplo e guía. 
A este soño estamos invitadas, invitados polo Papa 
no nome de Deus 
que eternamente nos fixo e quixo irmás, irmáns. 
Apuntámonos a este soño con Deus, con Xesús, co Papa Francisco?


11 decembro, 2020

Tempo de Advento: 3ª semana




13 de decembro: Domingo 3 de Advento 

1ª lectura: Is 61, 1-2a. 10-11. Salmo: Lc 1, 46-48. 49-50. 53-54 
2ª lectura: 1 Tes 5, 16-24. 

Evanxeo: Xn 1,6-8. 19-28 

Houbo un home mandado por Deus, o seu nome era Xoán. Este veu de testemuña para dar testemuño da luz, para que todos cresen por el. Non era el a luz, senón que veu para dar testemuño da luz. e este é o testemuño de Xoán cando os xudeus lle mandaron de Xerusalén sacerdotes e levitas onda el para lle preguntar: 
—¿Ti quen es? 
El declarou e non negou. Declarou: 
—Eu non son o Cristo. 
Preguntáronlle: 
—Entón ¿quen es ti? ¿Elías? 
Contestou: 
—Non son. 
—¿Es o profeta? 
Respondeu: 
—Non. 
Daquela dixéronlle: 
—¿E, logo, quen es?, para que poidamos darlle unha resposta aos que nos mandaron. ¿Qué dis de ti mesmo? 
El dicía: 
—Eu son a voz do que clama no deserto: endereitade o camiño do Señor (como escribira o profeta Isaías). 
Algúns dos mandados eran fariseos e preguntáronlle: 
—Entón, ¿por qué bautizas, se non es ti o Cristo nin Elías nin o profeta? 
Xoán respondeulles: 
—Eu bautizo con auga, mais entre vós está quen vós non coñecedes, o que vén detrás miña, e eu non son merecente de lle desatar o amalló da sandalia. 
Todo isto pasou en Betania, pola outra banda do Xordán, onde estaba Xoán bautizando. 

03 decembro, 2020

Tempo de Advento: 2ª semana




6 de decembro: Domingo 2 de Advento 

1ª lectura: Is 40, 1-5. 9-11. Salmo: 84, 9ab-10. 11-12. 13-14 
2ª lectura: 2 Pe 3, 8-14. 

Evanxeo: Mc 1, 1-8 

Comezo da Boa Nova de Xesús Cristo, fillo de Deus. Como está escrito no profeta Isaías: 

“Mira, mándoche por diante o meu mensaxeiro, para que prepare o teu camiño. Unha voz clama no deserto: preparade o camiño do Señor, endereitade os seus vieiros.” 

Presentouse Xoán bautizando no deserto e pregoando un bautismo de conversión, para lograr o perdón dos pecados. E ía onda el xente de toda a provincia de Xudea e de Xerusalén; confesaban os seus pecados e el bautizábaos no río Xordán. 

Xoán ía vestido cun manto feito de pelos de camelo e cun cinto de coiro arredor do van, e mantíñase de saltóns e mel bravo. E proclamaba: 

--Detrás miña está a chegar o que é máis forte ca min ante quen non son digno de prostrarme para lle desatar os cordóns do seu calzado. Eu bautizo con auga, pero el havos bautizar con Espírito Santo. 

01 decembro, 2020

Fratelli tutti: presentación e capítulo primeiro





PRESENTACIÓN E CAPÍTULO PRIMEIRO 
Texto deste capítulo en galego: https://xanostesaqui.blogspot.com/2020/10/fratelli-tutti-todos-irmans-capi.html
(tradución de Nuria Núñez)


Guía para a lectura por Manuel Regal Ledo

A presentación é algo moi breve e sinxelo, pero é unha delicia. Confésanos o Papa que foi Francisco de Asís, quen, invitando a un amor que non coñece fronteiras de ningún tipo, o inspirou a escribir esta carta aberta a todas as persoas de boa vontade. Encíclica social, di o Papa, carta dedicada á fraternidade e á amizade social, “para que, fronte a diversas e actuais formas de eliminar ou de ignorar a outros, sexamos capaces de reaccionar cun novo soño de fraternidade e de amizade social que non quede nas palabras.” (n.6). Só xuntos poderemos realizar este soño. Inspirado, logo, por Francisco de Asís, e estimulado polo Gran Imán Ahmad Al-Tayyeb, invítanos a soñar con el no nome do Deus do amor. 

O capítulo 1 dedícao o Papa a analizar “algunhas tendencias do mundo actual que non favorecen o desenrolo da fraternidade universal”(n. 9). O seu título é As sombras dun mundo pechado”. Son algunhas sombras, pero non todo son sombras no mundo actual. O mesmo Papa no n. 54 deste capítulo afirma: “A pesar destas sombras mestas que cómpre non ignorar, nas próximas páxinas quero facerme eco de tantos camiños de esperanza. Porque Deus segue a verter na humanidade sementes de ben”. 

O Papa Francisco vainos describindo sete zonas de sombra deste noso mundo, que el de entrada cualifica como “mundo pechado”. Nas poucas liñas que dedica a cada aspecto é imposible abordar o tema a fondo; pero pónnolo diante con claridade, dando pé á nosa reflexión, debate e afondamento. O que unifica a todas esas sombras é a súa capacidade de facer deste noso mundo un “mundo pechado”: recursos, dereitos, posibilidades, progresos, dignidades etc. non son universalmente compartidos; hai persoas, grupos sociais, países que os acaparan abusivamente, e outras persoas, grupos sociais e países que case os descoñecen. Tamén é importante ir vendo na lectura como debaixo de realidades aparentemente positivas, ou que en parte o son, agóchanse contrapartidas ou contradicións, que apuntan sempre na liña da exclusión ou na da trampa para disimular o sometemento. Detrás destas sombras están con frecuencia os grandes intereses económicos de grupos e países reducidos, que con sagacidade saben promoverse e impoñerse; pero está tamén a facilidade coa que en xeral nos deixamos engaiolar por ese tipo de propostas, porque aínda que só sexa en pequenas doses formamos o esperamos formar parte deses sectores privilexiados. E así “Un proxecto con grandes obxectivos para o desenvolvemento de toda a humanidade hoxe soa a delirio”(n.16). 

Esta carta do Papa –como polo demais case todo o que el nos ofrece-- está escrita dunha forma clara nas palabras e razoamentos que emprega. Con todo, polo propio proveito e para poder compartir e debater para afondar máis nas propostas do Papa, igual sería ben ler a carta facéndonos sempre estas preguntas: 
  1. Hai algunha cousa que non acabo de entender ben? 
  2. Que é o que máis me gustou da presentación e deste primeiro capítulo? 
  3. Con que cousas estou algo ou moito en desacordo? 
  4. Papa escribe para axudarnos a medrar na fraternidade e na amizade social; entón que me está dicindo esta carta, que sentimentos está producindo en min, a que accións me estou vendo empuxada/o? E ao grupo ou comunidade da que formo parte?