sábado, 14 de xullo de 2018

Tempo Ordinario: 15ª semana


15 de xullo: domingo 15 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mc 6, 7-13

Meditación

Que fermosa unha comunidade cristiá, unha Igrexa sempre en camiño, saíndo ao encontro da xente, contactando cos seus gozos e pesares! Que fermosa unha comunidade cristiá con humildade e forza para darlle cara a todo tipo de mal espírito, eses malos espíritos que destrúen a paz persoal e a paz social! Que fermosa unha comunidade cristiá pobre, arrimada á xente pobre, para deixarse ensinar por ela, para compartir con ela o mellor que a comunidade teña! Que fermosa unha comunidade cristiá que non faga negocio coa fe, coa boa vontade da xente humilde; coas mans sempre limpas, co corazón limpo, coa mente limpa, coa limpeza gratuíta do mesmo Deus! Que fermosa unha comunidade cristiá sinxela e tolerante, xenerosa e clara no ofrecer e respectuosa e amiga incluso de quen non a acepte! Que fermosa unha comunidade cristiá en conversión ela mesma, mirando sempre de andar en máis fidelidade a Deus e á xente, co evanxeo de Xesús a cotío nas mans, no corazón e nos feitos, para contaxiar ganas de transformación persoal e social! Que fermosa unha comunidade cristiá que quite da cabeza e dos ánimos da xente todos os malos aires que nos enturban a vida e o corazón; unha comunidade experta en coidados, empregando para iso os aceites da presenza, da amizade, dos servizos, da misericordia, do agarimo infinito que Deus lle pousou confiadamente nas mans!

mércores, 4 de xullo de 2018

Tempo Ordinario: 14ª semana


8 de xullo: domingo 14 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mc 6, 1-6

Meditación

Podémonos poñer do lado dos veciños e veciñas de Xesús que o coñeceran de neno e mozo, que coñecían perfectamente a súa familia toda, uns de tantos coma eles. De golpe chega Xesús, despois dun tempo fóra máis ou menos longo, fálalles na sinagoga; fálalles de “cousas” que os descolocan, transmite enerxía e vida, curación. E quedan pampos! Estaban afeitos a uns rituais relixiosos, a unha maneira de falar de Deus e de vivilo que Xesús altera; o texto non nos di o contido das súas palabras, pero, coñecendo a Xesús, podemos supoñelo: que Deus está preto, que se acabaron as rutinas relixiosas de sempre, que algo novo se lles ofrecía, que Deus estaba ao seu servizo, que as persoas máis débiles habían ser as preferidas de Deus, que Deus era accesible a todas e todos sen condicións, … Custoulles crelo. Como nos custa a nós tantas veces. Preferimos navegar nas nosas historias relixiosas de sempre, aínda que vexamos que no fondo de pouco nos valen. Pero tamén podemos pararnos, escoitalo, acollelo, dispoñernos á aventura humana, espiritual que nos propón. Na nosa man está.
E podémonos poñer tamén do lado de Xesús. Fixo un recorrido espiritual traballoso e gozoso a un tempo; volve cabo dos seus con ganas de compartir o que lle foi dado. Dá o que sabe dar: palabras vivas, curacións, ánimos, alentos a quen andaba coa vida a rastro. Pero péchanlle as portas, néganlle a confianza e experimenta o fracaso. Pero non decae na súa intención. Bótase aos camiños, e segue apostando polo ben da xente no nome de Deus. ¿Quen non atopa horas de fracaso coma Xesús?

venres, 29 de xuño de 2018

Tempo Ordinario: 13ª semana


1 de xullo: domingo 13 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mc 5, 21-43

Meditación

A sanidade pública instalouse entre nós como o froito dunha maneira científica de abordar as nosas enfermidades. Foi a consecuencia de moita xente que estudou e estudou, e froito tamén de moita xente que loitou e loitou para que o resultado deses estudos se popularizase e todo o mundo gozase da debida atención. Deus, que nos fixo intelixentes á súa imaxe e semellanza, está tanto polo estudo coma pola loita solidaria. Deus está na nosa busca por aliviar o sufrimento humano. Deus está pola vida en todo. Xesús, desde o seu fondo arraigo en Deus, parece que tiña forza tal que sandaba a persoas a niveis moi fondos da súa existencia e, de rebote e como consecuencia, ás veces tamén os corpos da xente.
A situación extrema de Xairo, xefe da sinagoga, coa súa filla a piques de morrer, o mesmo que a da muller enferma de hemorraxias, ambos coa súa fe en Xesús, ambos tamén coa súa pregaria ben desde dentro, parécese moito á de moitos homes e mulleres que se achegan a Deus a través dos seus santos e santas en moitos santuarios que hai por Galicia adiante. Cando así o facemos, a nosa busca de saúde e conforto non é para desprezar. Si para acompañar. Podemos aspirar a ten unha boa atención médica, e, ao tempo, a buscar espazos de pacificación, de confianza, de reconciliación, de esperanza, de convivencia e gozo comunitario, coa xente, cos santos e santas, con Deus mesmo. Iso si, sen que os cartos manden nin condicionen nada, que a bondade de Deus non se compra con cartos.

xoves, 21 de xuño de 2018

Tempo Ordinario: 12ª semana


24 de xuño: Natividade de San Xoán Bautista

Evanxeo: Lc 1, 57-66.80

Meditación

Xoán e o froito da fraxilidade feminina de Sabela confiada en Deus. O mesmo que Xesús será o froito da fraxilidade feminina de María confiada en Deus. Zacarías estivo aí, Xosé estivo aí, acompañando e compartindo feitos e procesos. Ambos, Xoán e Xesús, teñen a mesma matriz: o regalo de Deus intervindo misteriosamente na historia das persoas, da humanidade, a través de circunstancias simples, normais: naceron coma uns de tantos, diría San Paulo.
Xoán foi unha persoa que chegou fondamente á alma de Xesús. Cando este andaba en busca, atopou en Xoán un ideal de vida e de tarefa; encantoulle a súa austeridade libre, cómo estaba absolutamente cimentado en Deus, cómo lle doía a relixiosidade baleira que se promovía desde a institución; encantáballe a súa liberdade para falar sen medos desde o que lle nacía no seu propio corazón, e tamén iso de entender que a relixión boa tiña moito que ver coa honradez, co non abuso, co respecto, co compartir. Como Xesús, Xoán foi forte ata dar a vida polo que entendía que era o mellor servizo a Deus e á xente. Xesús bebeu moito desta fonte, aínda que logo o desenvolvería con palabras e feitos moito máis aló do que Xoán podía imaxinar.
Xesús non naceu da nada. Todo o seu, que tanto nos marabilla, foi posible grazas a que antes ca el, xa houbera moitas persoas especialmente sensibles ás cousas do Espírito, que foran abrindo camiños, botando sementes, que logo frutificaron de forma tan potente na persoa de Xesús. Por iso dicimos con convencemento que Xesús foi froito do Espírito. Os nosos recorridos persoais e históricos están igualmente poboados de nomes e de influencias. Nós tamén podemos ser persoas significativas, importantes, mesmo imprescindibles, para que outra xente se achegue ao corazón de Deus, ao corazón da vida xusta e libre en Deus. Xoán é un referente.

luns, 18 de xuño de 2018

Breve crónica do Encontro en Sobrado dos Monxes




DE NOVO SOBRADO, DE NOVO A VIDA

Encontro da Escola de Espiritualidade en Sobrado dos Monxes, 8-10 xuño 2018


Venres, 8

E, dun lado e doutro, fómonos achegando a Sobrado dos Monxes. Sabiamos os camiños, sabiamos do sitio, coñeciamos o que nos agardaba. Así que os ánimos eran fortes. O día anubrado, mesmo con pingadas de cando en vez. Non importa. Nós moi ben dispostas. Mari Carme, que xa chegara a Sobrado pola mañá, para garantir servizos, estábanos agardando repartindo bicos, chaves e alentos. E fómonos acomodando nas respectivas celas monásticas, que sabían a gloria. Tempo para saudarnos, darnos bicos e apertas, espelirnos polos claustros ou arredores e dispoñernos para o rezo das Vésperas cos nosos irmáns, os monxes de Sobrado. Alí estivemos compartindo con eles a esperanza fresca que traiamos ao lombo. Algo de mágoa nos dá que, tal como teñen organizada a súa pregaria, non haxa espazos para expresar en oración pública o que traemos cando nos achegamos a Sobrado.

venres, 15 de xuño de 2018

Tempo Ordinario: 11ª semana


17 de xuño: Domingo 11 do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mc 4, 26-34

Meditación

Con frecuencia, cando falamos de cousas de Deus, de Xesús, da Igrexa, da vida cristiá, insistimos en facer tal, en facer cal, ter que cumprir, ter que implicarnos dentro da comunidade cristiá, na vida social etc. Aínda que logo non fagamos moito, o noso empuxe máis fundamental é de que hai que facer, hai que facer. A primeira parte do Evanxeo de hoxe é un contrapunto a todo isto: hai que durmir, descansar, esperar, confiar, estar tranquilos. O Reino de Deus non é noso, é de Deus. Certo que hai que preparar a terra, ter boa semente e sementala, para que a planta do Reino de Deus poida medrar e frutificar. Pero é imprescindible tamén saber pararse, calar, escoitar, acoller, contemplar, agardar, fiarse …
Se non é así estaremos incapacitadas para descubrir a presenza do Reino de Deus no medio de nós, nas preciosas cousas miúdas da vida: aquel home esquizofrénico alterado que altera toda a convivencia familiar, aquela muller maior que fai marabillosas miudezas para que o grupo cristián siga vivo, aquela parella de homosexuais febles que demanda comprensión, o milagre daquel home que empezou sendo un mocete preguiceiro e algo louco e que agora asentou e coa súa muller terma con ben da familia, ... Se non é así non teremos tempos para xuntarnos e falar, e explicarnos entre nós a vida, para entender e admirar, porque a vida, toda a vida na súa misteriosa e fecunda sinxeleza é a gran parábola do Reino de Deus.

mércores, 6 de xuño de 2018

Tempo Ordinario: 10ª semana


10 de xuño: 10º domingo do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mc 3, 20-35

Meditación

A proposta nova de Xesús, que fala dun Deus próximo, implicado nos pesares e gozos da xente, descoloca a moita xente, tanto polo que contén coma pola maneira en que el a fixo: o seu estilo de vida, a súa liberdade, a súa contundencia, a súa protesta contra as formas relixiosas que insistan noutras historias. Xesús intenta envolvernos a todas e todos nesa proposta, tanto para nos convencer de que somos persoas beneficiarias dese Deus achegado e servidor, coma para convencernos tamén de que ben podemos colaborar con el nesa tarefa.
O que atopa é rexeite. A súa mesma familia, nai, irmáns, pensan que está tolo e véñeno buscar. Os letrados, teólogos oficiais, acúsano de levar o demo dentro. ¿E nós que facemos ante esa proposta de Xesús, que tamén a nós el nos ofrece? ¿Qué facemos ante propostas novas, veñan de onde veñan, que nos cuestionan os nosos hábitos e rutinas, que nos empuxan a unha vida e a un mundo máis limpo, coherente, respectuoso, solidario? ¿Respondemos con escusas, con xustificacións, con ataques, con acusacións? ¿Qué facemos co reto que nos trae a xente refuxiada, ou o debilidade das nosas comunidades relixiosas, ou a ecoloxía, esa casa común que estamos desatendendo, ou a corrupción dos políticos, detrás da que moitas veces hai a nosa mesma corrupción? ¿Implicámonos ou desentendémonos? ¿Revolvémonos con soberbia ou escoitamos e acollemos con humildade e dispoñibilidade ás voces de Deus que nos chegan por eses camiños?

mércores, 30 de maio de 2018

Tempo Ordinario: 9ª semana


3 de xuño: solemnidade do Corpo e do Sangue de Cristo

Evanxeo: Mc 14, 12-16.22-26

Meditación

Tres xoves hai no ano que brillan máis ca o sol,
Xoves Santo, Corpus Christi e o día da Ascensión.

Así di o refrán popular; aínda que agora tanto a Ascensión como o día de Corpus celébranse en domingo. A grandeza deste día xa se celebra na data do Xoves Santo, relacionando ben deste xeito a entrega do pan e do viño na última cea de Xesús coa súa vida de servizo ata a morte por todos nós, por toda a humanidade. Que sinxelo, fondo e provocador é o signo que Xesús fixo! Xesús era realmente xenial! Vivía as cousas con tanta implicación, con tanta fondura, que sempre atopaba a palabra apropiada, o xesto axeitado, o símbolo preciso para axudarnos a entender o que foi a súa vida no medio de nós; para deixarnos claro ata que punto se implicou na nosa existencia fráxil, sempre con vontade de servizo.
Así ese pouquiño pan, ese groliño de viño, símbolos de toda a súa existencia entregada por nós, convértense para nós nunha presenza viva do mesmo Xesús. Cando en comunidade, recordando todo o de Xesús, collemos o pan nas mans, cando comemos o pan e bebemos o viño facéndoos parte do noso corpo, da nosa existencia, cando deixamos que nos contaxien con toda a fondísima solidariedade que conteñen, daquela entramos nunha comuñón sen medida con toda a natureza, con todos os seres humanos, maiormente coa xente máis débil, e co mesmo Deus. Facémonos un, unha, en todo, con todo, con todos, con todas. É a gran comuñón.

xoves, 24 de maio de 2018

Tempo Ordinario: 8ª semana


27 de maio: solemnidade da Santísima Trindade

Evanxeo: Mt 28, 16-20

Meditación

As persoas que fomos bautizadas fómolo todas no nome do Pai ou Nai, do Fillo e do Espírito Santo. Hai unha maneira sinxela de entrar no mundo diso que chamamos Trindade, o mundo de Deus Pai ou Nai, do Fillo e do Espírito Santo. Non se trata de darlle voltas á cabeza, senón de darlle voltas ao corazón. En primeiro lugar para que o corazón perciba que todas as persoas (incluso as non bautizadas) somos persoas benqueridas por parte dun Deus fonte de amor a quen, non por casualidade e si polo exemplo de Xesús, demos en chamar Pai ou tamén Nai, que tanto ten; Xesús, impulsado sempre polo Espírito, axudounos coma ninguén a decatarnos deste amor de Deus e a deixarnos envolver por el, a gozar con el. E en segundo lugar darlle voltas tamén ao corazón para que, amando, solidarizándose e servindo como Xesús, algo como Xesús polo menos, descubramos o marabilloso que é amar e non só ser amado, servir e non só ser servida. O Espírito que impulsou a Xesús tamén nos impulsa a nós, se o deixamos.
Desta maneira, na vida, sen entrar en historias raras, irémonos introducindo nese mundo máxico, divino, do amor, que por forza é sempre comunitario, na súa fonte e nas súas prolongacións nas nosas existencias pequenas. Se entramos no enredo comunitario do amor, estamos entrando en Deus, no Deus que é Trindade.

xoves, 17 de maio de 2018

Tempo Ordinario: 7ª semana


20 de maio: domingo de Pentecoste. Solemnidade

Evanxeo: Xn 20, 19-23

Meditación

O Espírito Santo estivo indo e vindo en moitos relatos ao redor da Pascua, da morte e resurrección de Xesús. Na liturxia celebramos a súa chegada aos discípulos, a todas e todos nós, como un acontecemento que sucede aos 50 días da Pascua, pero toda a Pascua está chea do Espírito de Deus, igual que toda a vida de Xesús estivo sempre envolta polo mesmo Espírito de Deus, igual que as nosas vidas están permanentemente envoltas nese mesmo Espírito. Outra cousa é que nos decatemos diso e que lle abramos as portas do corazón, da vida.
Pero, ¿que é o Espírito do que tanto falamos? Non é ningunha cousa máxica, aínda que ten moito de maxia, moito de marabilla, moito de sorprendente. É algo así como ese alento de Deus que o envolve todo, que o nutre todo, que o sustenta todo, que o empuxa todo cara ao ben. É o asento último da nosa existencia. No evanxeo de hoxe o Espírito é o que fai que Xesús sexa home de paz e envolva coa paz e coa alegría a quen andaban en medos; o Espírito é o que empuxa á tarefa a quen estaban encollidos e case renunciando aos soños que Xesús prendera nos seus corazóns; o Espírito é quen nos capacita, quen nos fai valentes para facerlle fronte ao mal; quen nos fai imaxinativos para soñar camiños novos cando estamos atrancados, e a maldade propia ou allea nos bloquea, nos anula. O Espírito dá ás. Xesús experimentouno e gustaríalle que tamén nós o experimentásemos. Por iso nolo pasou, nolo pasa.

xoves, 10 de maio de 2018

Tempo de Pascua: 7ª semana


13 de maio: solemnidade da Ascensión do Señor

Evanxeo: Mc 16, 15-20

Meditación

Na cultura do tempo no que se escribiron os evanxeos entendíase que o mundo estaba distribuído así: a xente vivía na terra; Deus estaba arriba, no ceo, vivindo alí na súa gloria, e desde alí relacionábase connosco, ben por propia iniciativa, ben accedendo ás nosas súplicas; os anxos eran os seres espirituais que facían de mensaxeiros entre o ceo e a terra; Xesús mesmo fora mandado do ceo á terra para nos salvar, e ao ceo volvera cando rematou a súa tarefa. E por último, nos fondos da terra estaban os infernos ese lugar a onda ían parar os seres humanos ao morrer, se non eran resucitados. Xa era bastante común a fe na resurrección.
Para a xente moderna este é un esquema acabado. Deus nos está fóra de nós; Deus está en todo e todo está en Deus; os seres humanos vivimos en Deus. Deus é unha forza de vida permanente; o seu Espírito estanos alentando constantemente cara á inocencia, cara á honradez, cara á solidariedade, cara á xustiza, cara a un mundo irmandado en todo. Xesús, movido por este Espírito, abriu a fondo neste mundo un camiño de verdade e de vida; morto e resucitado está en Deus dunha forma plena, que cremos, pero que non somos capaces de describir. Estando en Deus está tamén nas nosas vidas, alentándonos para espallar o camiño de vida que nos propuxo, tan marcado pola fidelidade ao Espírito de Deus en todo, e pola afección extrema a achegarse á xente máis fráxil para acompañala no camiño da súa recuperación.
A memoria e compaña de Xesús resucitado pódenos facer persoas valentes, creativas, vigorosas e fecundas ata o inimaxinable. Xesús invítanos a situarnos no mundo en clave de participación, en clave de servizo, en clave de comunidades, en clave de esperanza. Todos, todas estamos chamadas a esa vida nova, definitiva, pacificada a fondo en Deus.

venres, 4 de maio de 2018

Tempo de Pascua: 6ª semana


6 de maio: domingo 6º de Pascua

Evanxeo: Xn 15, 9-17

Meditación

Xa falamos algo de parte deste evanxeo o venres da pasada semana. Hoxe engádeselle o primeiro parágrafo. Un parágrafo sinxelo, pero ben importante. Se Xesús nos invita a andar en amores, amizades e solidariedades, non o fai porque si, porque se lle ocorreu poñernos este mandamento. Invitándonos a amar, non fai senón compartir connosco o que el viviu fondamente. Invitándonos a amar respectando o querer da persoa amada, o Pai/Nai, comparte connosco o que foi o máis grande desexo da súa vida sempre: cumprir o querer do Pai/Nai, inserido no fondo do seu ser de fillo, como inxerido está tamén no noso ser de fillos e fillas de Deus.
Para Xesús andar enredado nestas solidariedades con Deus e coa xente foi a súa máis grande alegría, que tamén quere compartir connosco. Todo medra en nós co amor, coa solidariedade, coa xustiza. Sempre e cando non fagamos do amor unha palabra baleira, simplemente sentimental, e o enchamos de compromisos reais coa xente que nos rodea. Se non amamos a xente que vemos, mal podemos amar o Deus a quen nos vemos, nos dicía tamén Xoán nunha das súas cartas.

Encontro de "Vivimos no Rural"




ENCONTRO 26 e 27 de MAIO 2018

EN TRONCEDA OUTRAS REALIDADES




SÁBADO

11,00 h- Encontro no Castelo de Castro Caldelas.

11,15 h- Benvida da Alcaldesa Sara Inés Vega. A continuación, 6 presentacións de proxectos vivenciais: apostas polo rural, novos poboadores, aposta local, preguntas e debate.

Relatoras: Ana, Lydia, Gloria, Fran, Darija, Cándido.

13,45 h- Peche da mañá a cargo de Ramiro Martínez do grupo coordinador de vivimos no rural.

14,30 h- comida no Couto, menú.

Durante o café contarannos o proxecto A.D.R. Montederramo e Castro Caldelas. Didac.

17,00 h- Visita a gandeiros da zona. Proxecto de cabras, gandería ecolóxica e gandería familiar.

Visita instalacións que xestiona a ADR.

21,00 h.- Cea no Tronceda de picar e con alimentos aportados polos/as participantes, e mini festa con Danza de Darija Czibulkoba, danza do lume de Violeta Torres Ruiz, cata de cervexas de produción local e algunha cousiña máis.


DOMINGO

10,00 h- Almorzo

11,00 h – No lar das verbas 3 presentacións vivenciais: Violeta, Ricardo e Jose.

Debate aberto sobre as múltiples realidades do mundo rural vivo.

12,30 h- Breve excursión a pé pola zona.

14,00 h- Comida no Couto, menú, e cada paxaro ó seu niño.



INSCRICIÓN

Nome e apelidos: DNI:
Teléfono:
Enderezo:
Pertences a algunha entidade, cal?:

(Marcar cun x as opcións escollidas polo/a participante)

• Comida día 26 de maio (custe 12 €).
• Comida día 27 de maio (custe 12 €).
• Aloxamento noite en Tronceda (custe 10€, inclúe sábanas, toallas, auga quente e o almorzo).
• Cea día 26 maio, será cos alimentos aportados polos participantes.


Data límite de inscrición venres 18 de maio de 2018. 
Modo de inscrición (enviar esta información): 
vivimosnorural@gmail.com  
cofrelaso@telefonica.net

Teléfono información: 650.41 68 60

*O custe das comidas e do aloxamento será aboado no mesmo día en efectivo.


San Cidre 2018




SAN CIDRE 2018.







Fornelos de Montes, 12 de maio de 2018

Lugar de celebración: Polideportivo municipal, con asentos para todo o mundo.

Lema: COA FORZA DA TERRA, COA FORZA DE DEUS.


Desenvolvemento da celebración

11:00 h.- Acollida e entrada

Entre as 11 e as 12 da mañá iremos chegando a Fornelos de Montes, ao Polideportivo municipal, onde nos acollerá xente do lugar. As comidas hainas que deixar no autobús, porque iremos comera outro lugar próximo.
Iremos entrando no polideportivo e ocupando os asentos. Non se pode comer dentro do Polideportivo. As dúas persoas de cada grupo que leven os “signos” xa se dirixen ao lugar do Polideportivo que se lles indicará.
Xa dentro farase un momento de ensaio e de explicación do que imos celebrar.

5º Encontro curso 2017 / 2018


Recreándonos na Pascua


Signos: luz, auga e vento: Espírito.

1.- Procesión dos signos

Ofrécesenos a luz:

Velaquí a luz, irmás e irmáns,
a luz de Cristo resucitado,
a luz que alumea as nosas tebras,
que desvela os nosos egoísmos,
que alenta o nacemento en nós
dunha criatura nova
á medida de Cristo Xesús.
Abrámoslle sen receos
as portas do noso corazón,
da nosa vida toda.

TEMOS AUGA E LUME,
TEMOS ALEGRÍA,
TEMOS PAZ E FORZA
NA MAÑÁ DA VIDA.

(silencio)

mércores, 25 de abril de 2018

Tempo de Pascua: 5ª semana


29 de abril: domingo 5º de Pascua

Evanxeo: Xn 15, 1-8

Meditación

Xesús era un home de aldea; demostra ser unha persoa atenta ao que sucede na natureza, e namorada de Deus e da xente, ata o punto de que en todo vía el sinais, comparanzas coas que poder entender a marabilla das nosas vidas. A cepa (Xesús mesmo, Deus), as varas (cada un, cada unha de nós), os froitos (unha vida abundante en ben, en honradez, en xustiza, en liberdade, en humildade, en ousadía), e unha dinámica interna profunda: a “savia” (a forza do Espírito), que de Deus chega a nós a través de Xesús e nos capacita para todo ben.
A clave de todo este proceso de frutificación nas nosas vidas está na nosa vinculación con Xesús, cousa que o evanxelista resume nesa palabra fundamental: permanecer, palabra que aparece ata sete veces neste pedaciño de evanxeo. Onte coma hoxe a vitalidade dunha persoa, dunha comunidade cristiá, do conxunto de Igrexa depende de se estamos ou non enganchados, conectados a fondo a Xesús. Por iso, nestes momentos de tanta fraxilidade nas comunidades cristiás, o berro que nos chega de parte das persoas máis proféticas da Igrexa é simplemente ese: volver a Xesús.

venres, 20 de abril de 2018

Tempo de Pascua: 4ª semana


22 de abril: domingo 4º de Pascua

Evanxeo: Xn 10, 11-18

Meditación

Para a xente que coñecemos ou aínda vivimos nunha cultura agraria, gandeira, máis ou menos tradicional, este Evanxeo dinos moitas cousas moi sinxelas e moi fondas. É certo que cando as ovellas son túas, arríscaste por elas ao máximo, exposte a perigos por elas; elas son algo da túa vida. É certo que quen as coida as coñece unha por unha, aínda que a unha persoa ignorante dese mundo todas lle parezan iguais: cada unha ten o seu aquel físico, aquela maneira especial de ser, de comportarse. É certo que o pastor sabe guiar e as ovellas o identifican como tal e como tal o seguen normalmente sen dificultades.
Que fermoso é saberte unha persoa, parte dunha humanidade, pola que Xesús se arriscou ata o punto de dar a súa vida! Que fermoso é sabernos moi particularmente coñecidos, cada home, cada muller, por Deus, por Xesús! Para el cada un, cada unha de nós, somos fillos, fillas únicas. Que fermoso é saber que ese coñecer de Deus, se nos fiamos da linguaxe da Biblia, é moito máis ca simplemente coñecer; coñecer significa coñecer a fondo, intimar, ter relacións entrañables. (Con ese verbo “coñecer” na Biblia noméanse incluso as mesmas relacións sexuais). Que fermoso é ver que a idea de Xesús é envolver a toda a humanidade neste círculo de paixón amorosa, paixón servidora, contaxiarnos dela, para poder facer deste mundo unha terra de irmandade, de veras!

xoves, 12 de abril de 2018

Tempo de Pascua: 3ª semana


15 de abril: Domingo 3º de Pascua

Evanxeo: Lc 24, 35-48

Meditación

Moitas das nosas palabras ao redor da resurrección e de Cristo resucitado soan a palabras baleiras, porque no fondo igual estamos baleiros dese encontro vivo, na fe, no espírito, con Cristo resucitado. Énchesenos a boca de grandes palabras. Repetimos o que oímos, o que lemos, o que pega ben, o que é doutrinalmente correcto. Se é así, convertémonos en testemuñas da nada.
Ser testemuñas de todo isto, dicíanos Xesús. Testemuñas non da nada, non da turbación, do desalento, do medo, como tantas veces transmitimos, senón da admiración, da paz, da ousadía. Non por nós mesmas, non pola nosa forza, senón polo vigor que Cristo resucitado acendeu nos nosos corazóns, na nosa vida toda.
Ser testemuñas da vida resucitada. E sómolo cando contemplamos e agradecemos a vida en nós, na natureza, nos animais, na xente. Sómolo cando axudamos a nacer experiencias de vida en persoas e circunstancias amargas, dolorosas. Sómolo cando en nós mesmas lle dámos paso a todo o que nos renova e mellora como persoas. Sómolo cando celebramos a vida en calquera das súas formas. Sómolo cando reservamos unha parte polo menos do noso (o noso afecto, o noso tempo, os nosos cartos, as nosas ansias…), para que tamén outras persoas poidan gozar coa vida. A maior gloria de Deus é o ser humano tendo e dando vida.

xoves, 5 de abril de 2018

Tempo de Pascua: 2ª semana


8 de abril: Domingo 2º de Pascua

Evanxeo: Xn 20,19-31

Meditación

Lido este evanxeo, podémonos preguntar: como é unha comunidade que cre en Cristo resucitado? Como son os homes e mulleres que a compoñen? Pois é unha comunidade pacificada, cunha paz fonda, que fortalece para pasar por horas boas e malas. É unha comunidade que se sente empuxada por Xesús a continuar a súa tarefa: a súa maneira de sentir a Deus, a súa maneira de crear irmandade entre a xente. É unha comunidade que para tal misión conta co regalo do Espírito Santo que nos chega a través de Xesús. É unha comunidade capaz de vivir o perdón, dándoo e recibíndoo. É unha comunidade que convive coas dúbidas, coas inseguridades. É unha comunidade que se fortalece co contacto diario con Xesús. É unha comunidade que mete as mans nas feridas deste mundo, para descubrir nelas a presenza viva de Cristo clamando solidariedade. É a comunidade de quen cre con humildade, e en Xesús pon toda a súa confianza para pasar por este mundo, coma el, facendo o ben, practicando a xustiza.
É así a nosa comunidade? Somos así cada un, cada unha de nós? Traballamos por irnos achegando a esta forma de vida e de convivencia?

mércores, 28 de marzo de 2018

Tempo de Pascua


TEMPO DE PASCUA

Empezamos o tempo de Pascua, que desde a celebración da Vixilia Pascual nos vai levar durante seis semanas á solemnidade da Ascensión, logo á de Pentecoste, na que celebraremos a presenza do Espírito Santo nas nosas vidas cristiás, na vida de todas as persoas e realidades que hai no mundo.

Durante a oitava de Pascua o Evanxeo de cada día permite aproximarnos á experiencia daquelas persoas que dun xeito sorprendente tiveron a experiencia de que Cristo estaba vivo no medio delas, no medio da comunidade, no medio do mundo. Morrera, pero a morte non lle arrebatara a capacidade de estar no medio dos seus –todo o mundo é seu--, iso si, dunha forma nova, que se percibe cunha sensibilidade nova.

Durante o tempo da Pascua invitarásenos a realizar nos mesmos esa experiencia de encontro con Cristo resucitado; cousa que non é cuestión de ningún tipo de maxia, senón cuestión de estar moi atentas/os á vida de cada día, pois é na vida de cada día onde Xesús se nos amosará a través de pequenos sinais que falan del, que nolo fan presente. Por exemplo, se eu levo tempo sen lle falar a unha persoa veciña, percibo que iso é un atranco para a nosa felicidade, e me dispoño a retomar esa relación, é a vida que trunfa en min, é Xesús que resucita en min, ou eu nel. Ou se estaba deixando de participar en algo comunitario, e vexo que non podo deixar de lado os intereses comunitarios, e me dispoño a volver a botar unha man, é a vida que trunfa en min, é Xesús que resucita en min ou eu en Xesús.

A Pascua é un clamor de vida, un clamor pola vida. A nosa Pascua sempre será unha Pascua parcial, en camiño. Pero é Pascua, porque é gustar xa o fermoso que é vivir, o fermoso que é compartir vida, o fermoso que é traballar para que a vida o envolva todo: natureza, animais, xente. A Pascua realízase sobre todo cando todo o máis fráxil da natureza, dos animais, das persoas, por fóra ou por dentro, é especialmente atendido, e recupera o gozo de vivir e de celebrar a vida. No nome do Deus da vida, que para a vida nos creou e para a vida nos recompuxo en Cristo Xesús.

venres, 23 de marzo de 2018

Semana Santa



SEMANA SANTA

Desde as orixes do cristianismo os seguidores e seguidoras de Xesús percibiron que a morte de Xesús e todo o que a rodeara tiña un especial interese e significado. Por iso desde os primeiros momentos lle prestaron especial atención aos relatos da Paixón que circulaban de comunidade en comunidade.

Desde o comezo do cristianismo tamén se celebraron con especial devoción os acontecementos que Xesús viviu nos derradeiros días da súa vida ata a súa morte, e con eles o misterio da súa resurrección.

Non é que a morte e a resurrección de Xesús teñan un sentido máxico. A morte e a resurrección de Xesús hai que velas intimamente unidas a toda a súa vida, ao seu estilo de vida e ás consecuencias que ese estilo de vida lle trouxeron a Xesús. Así a súa vida, a forza de tanto amar, de tanto servir ás persoas máis débiles, marxinais e pecadoras, acabou sendo unha vida aborrecida por xentes ligadas ao poder, que o levaron á morte. Pero, por iso mesmo, a súa morte acabou sendo unha morte gloriosa para o mesmo Xesús, e unha fonte de luz, de vida e de esperanza para todos os homes e mulleres que se queiran achegar con confianza a esta fervenza de amor e de solidariedade.

A vida de Xesús orienta as vidas das persoas que o queremos seguir. A morte de Xesús fortalece a quen coma el se enfronta, servindo, cos poderes do mal. A resurrección de Xesús encabeza e esclarece a nosa propia resurrección, cando a nosa vida é unha vida que se desenvolve na busca sincera do querer de Deus no respecto e servizo á xente.

Quizais estamos afeit@s a vivir a Semana Santa con certa rutina. Unha mágoa! E se intentásemos vivila a fondo, ao pé de Cristo, en comunidade, andando con el os camiños todos que o levaron do domingo de Ramos á Pascua de Resurrección? Seguro que nos había facer moito ben como persoas, como cristiás, como cidadáns.

xoves, 15 de marzo de 2018

Tempo de Coresma: 5ª semana


18 de marzo: domingo 5º de Coresma

Evanxeo: Xn 12, 20-33

Meditación

A xente do campo sabémolo ben. Se un gran de trigo ou un cachelo de pataca, ou calquera outra semente, son botados na terra, e polo que sexa, non se descompón para que o xermolo apareza, daquela non produce nada. Pero, desfacéndose para que a nova planta xermole, daquela haberá froito. Esta imaxe tan simple e tan clara valeulle a Xesús para explicar o sentido da súa vida e da súa morte: non era unha derrota estéril, era a oportunidade de producir vida para si mesmo, para os demais. Por iso mesmo, a súa morte, aínda que dolorosa, foi o momento do seu triunfo, da súa gloria.
Estamos ante o máis fundamental da persoa de Xesús. Así entendía el a vida e así a vivía: desfacerse para que outros poidan vivir; nisto atopaba tamén el a mellor vida, a maior gloria. E isto estaría ben que fose o que máis nos distinguise tamén a quen dicimos que o queremos seguir. Dar a vida podémolo facer de mil maneiras, na vida familiar, na vida parroquial, no traballo polo común, na participación social… A tentación vennos sempre de querer mirar por nós, polo noso engorde, e pasar de todo o que aconteza ao noso redor.

mércores, 14 de marzo de 2018

do 11 de marzo ao 28 de abril de 2018


Lecturas:

Texto base:

"Introducción al Antiguo Testamento" J.L Sicre Verbo Divino 1993

Textos complementarios:

"Un concepto actualizado de la revelación" Texto: A. T. Queiruga
"Cómo se formó a Biblia" Texto: A. T. Queiruga
"Para leer la Biblia" Etienne Charpentier - Cuadernos bíblicos 1 Verbo Divino


5º Encontro: (28 de abril de 2018)

Lectura:

Introducción al Antiguo Testamento. José Luis Sicre, Verbo Divino, Estella (Navarra), páxs. 253 - 288 (edición primeira), ou 313 - 370 (edición segunda).


Cuestións que poden ir orientando a túa lectura:

  1. Que se entende por "teoloxía deuteronómica"? Desapareceu ou continúa presente?
  2. Que che parece o modo de pensar e vivir a vida que ten o Qohelet?
  3. Discute un pouco cos amigos de Xob: non hai moita xente que pensa coma eles?
  4. Revelación e sabedoría da vida: de verdade anda Deus entre os pucheiros?
  5. Os Salmos como oración: fala Deus? Falamos nós?
  6. Que salmo ou salmos che gustan máis? Como che inflúen?



Celebración do Perdón

Por Manuel Regal Ledo

MEMBROS DE CRISTO SACERDOTE, PROFETA E REI.

Ritual do Bautismo. Ritos explicativos (unción co santo crisma, vestidura branca, Effetá)

Unción co santo crisma
Deus todopoderoso, Pai do noso Señor Xesucristo, que vos librou do pecado e vos rexenerou pola auga e polo Espírito Santo, únxevos agora co crisma da salvación, para que, agregad@s ao seu pobo, consigades a vida eterna, permanecendo membros de Cristo sacerdote, profeta e rei.

1.- Introdución

Canto:

ERGO OS MEUS OLLOS CARA AOS MONTES,
DE ONDE ME VAI VIR A AXUDA,
VAIME VIR DO SEÑOR DEUS
QUE FIXO E CEO E MÁIS A TERRA.
VAIME VIR DO SEÑOR DEUS
QUE FIXO O CEO E MÁIS A TERRA.

4º Encontro curso 2017 / 2018


Na miña debilidade acóllome a ti.

Introdución

Somos moi fráxiles, somos po, míresenos por onde se nos mire. No fondo desa debilidade está Deus, facéndoa patente, acompañándoa, iluminándoa, abríndoa a unha plenitude inimaxinable. Todo deixándonos envolver pola bondade comprometida do noso Deus.

Signo: Unha cunca con cinza

1.- Salmo 90 (versión á luz do Evanxeo)

SEÑOR, TI FUCHES O NOSO AMPARO
DE XERACIÓN EN XERACIÓN

Señor, ti fuches o noso refuxio
ao longo das xeracións.
Antes que os montes xurdisen
e fosen formados aterra e o mundo,
desde sempre e por sempre ti es Deus.

Mil anos ante ti
son coma un onte que pasou,
coma unha vixilia na noite.
Ti falos pasar e son coma sono mañanceiro,
coma herba que agroma:
de mañá florece e verdea
e á tarde ségana e seca.

SEÑOR, TI FUCHES O NOSO AMPARO
DE XERACIÓN EN XERACIÓN

xoves, 8 de marzo de 2018

Tempo de Coresma: 4ª semana


11 de marzo: domingo 4º de Coresma

Evanxeo: Xn 3, 14-21

Meditación

O primeiro mandamento é amar a Deus con todo o corazón, con toda a forza, con todo o entendemento, é dicir, con todo o que somos; pero este mandamento sostense noutro anterior, que é un mandamento libre que Deus se impuxo a si mesmo, por ser fiel o que el é; e este mandamento reza así: amarei o ser humano dentro de toda a creación con toda a forza do meu ser, con toda a capacidade de salvación que teño, con todas as formas de felicidade que son capaz de espallar entre as persoas. Todo o que sae de Deus ten esta finalidade, por moito que ás veces as distintas prácticas relixiosas, tamén entre as comunidades cristiás, nos teñamos empeñado en presentalo como un Deus severo, castigador, disposto a amargarlle a vida aos seres humanos neste mundo ou no outro.
O exemplo máis firme desta boa querenza de Deus por todo nós, homes e mulleres de todos os tempos, de todas as culturas e relixións, foino Xesús, coa súa práctica de vida constantemente dada ao servizo, ao respecto das persoas, á axuda, para que cada quen viva en verdade, en liberdade, en felicidade, ben integrado consigo mesmo, ben integrado na sociedade. Podemos acoller ou non esa oferta de Deus en Xesús; podemos deixarnos iluminar pola súa claridade servidora ou non. Por parte de Deus non hai nin xuízo nin condena; somos nós, cada un, cada unha de nós, as que decidimos envolver a nosa vida en tebras ou en luz. E a escuridade, por suposto, nunca dá en cousa boa.

xoves, 1 de marzo de 2018

Tempo de Coresma: 3ª semana


4 de marzo: domingo 3º de Coresma

Evanxeo: Xn 2, 13-25

Meditación

Sempre corremos o perigo de neutralizar cos cartos a forza de vida e de liberdade que brota dunha boa experiencia relixiosa. Iso pasáballe ao clero do tempo de Xesús, que convertera o templo nun lugar de negocio, de dominación, e non, como debía ser, nun espazo gratuíto para a irmandade. Pero iso pódenos pasar, e pásanos, tamén a nós, que moitas veces facemos que haxa que pagar tal cantidade de cartos para ter acceso ao perdón, ao agarimo, ao Espírito de Deus. E iso é traizoar a Deus, que é sempre gratis. Por iso Xesús se cabreou tanto e fixo o que fixo. Non estará mal que tamén nós nos cabreemos e botemos lonxe de nós todo o que soe a querer comprar a Deus con cartos, a aproveitarnos economicamente da boa fe da xente.
O sinal que avala a proposta de Xesús, que lle dá forza e sentido ao seu estilo de vida, é precisamente o seu corpo morto, desfeito polos demais, por toda a xente; non hai gratuidade máis grande ca dar a vida por defender o pan, o perdón, a dignidade de todas as persoas. Aínda máis, o sinal último que avala canto Xesús dicía e facía, é tamén o seu corpo morto e resucitado, envolto para sempre no abrazo agradecido de Deus. En Xesús non había trampa nin comenencias, era transparente en todo, por iso entrou pola porta grande na vida nova de Deus.

mércores, 21 de febreiro de 2018

Tempo de Coresma: 2ª semana


25 de febreiro: domingo 2º de Coresma

Evanxeo: Mc 9, 2-10

Meditación

Que marabillosas deberon ser aquelas horas de retiro de Xesús cos seus discípulos Pedro, Santiago e Xoán no cume daquel monte! O relato seguramente está moi recomposto polo evanxelista que o conta, pero sen dúbida aquilo debeu ser algo moi especial para Xesús e para os seus compañeiros. Na cultura relixiosa do momento, o cumio dos montes eran lugares que facilitaban o contacto co divino, como nos pasa a nós mesmos aínda hoxe ante lugares fermosos, case máxicos: a Ribeira Sacra, as costas do Xistral, a Terra Cha vista desde os montes de Toxoso etc. Pois alí Xesús e tres dos seus discípulos senten a Deus dentro deles, enchéndoos de paz, de alentos, de ledicia e benestar, e mesmo os corpos, os rostros, deixan translucir o que por dentro están vivindo. Non nos pasa algo así tamén a nós, aínda que en moi menor grado, cando nos xuntamos co desexo de deixarnos coller por Deus, de acollelo, de sentilo ben vivo dentro de nós mesmos, de nos poñer aos seu dispor, ao dispor da xente, para que a vida vaia adiante entre nós, nos nosos pobos e parroquias? O Espírito aléntanos, os ánimos refréscanse, os corpos collen novas forzas e non nos asusta tanto a tarefa que teñamos por diante.
A Xesús aquela experiencia animouno moito, seguro, para afrontar todo o que lle agardaba, por esa teima súa de se poñer tanto do lado de Deus nas vidas da xente máis débil e marxinal. Deus era un pai para el; Deus nunca lle fallaría. A nós correspóndenos mirar, admirar, escoitar, aprender, deixarnos levar en todo pola onda de Xesús. Iranos ben, moi ben.

xoves, 15 de febreiro de 2018

Tempo de Coresma: 1ª semana


18 de febreiro: domingo 1º de Coresma

Evanxeo: Mc 1, 12-15

Meditación

Aínda que nos sorprenda, Xesús tamén foi tentado polo mal espírito. Non sabemos con seguridade o que lle pasou a Xesús naquela hora. Se foi tentado, iso quere dicir que no seu interior rebuliron ideas, proxectos de vida, maneiras de desenvolverse coa xente moi distintas das que logo escolleu. A el, como a todos e todas nós, por seremos seres humanos, tentouno o mal espírito para que falase de Deus e da xente desde o poder, desde a fama, desde o aplauso do pobo. Pero preferiu facelo desde un estilo de vida humilde, para que a xente pobre o sentise ben próximo, para que entendésemos que o ben, a recuperación das nosas vidas nunca nos chega polo camiño do poder, exercido ou soportado, senón polo camiño do servizo; servindo, o eu chuliño e egoísta que levamos dentro acaba por parecernos algo ridículo, botámolo lonxe de nós e deixámoslle sitio a esa forza de amor solidario que chamamos simplemente Deus.
A coresma que empeza préstase para que cada un, cada unha de nós, vexamos tamén cales son as nosas tentacións persoais e comunitarias; que é o que nos priva de experimentar a Deus con gozo no achegamento e no servizo desinteresado á xente que nos rodea, sobre todo á máis fráxil. Urxe facelo, dinos Xesús, porque é unha pena que perdamos as oportunidades que a vida nos ofrece xa, hoxe mesmo.